Η επανάσταση του Διονύσιου του Φιλόσοφου στην Ήπειρο (1611) και οι οδυνηρές συνέπειες της αποτυχίας της

st-0

Τα επαναστατικά κινήματα στην Ελλάδα μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)
- Διονύσιος ο Φιλόσοφος και Μάξιμος ο Πελοποννήσιος
- Το επαναστατικό κίνημα του Διονύσιου στην Ήπειρο (1611) και η κατάπνιξή του από τους Οθωμανούς
- Οι ολέθριες συνέπειες για τους Ηπειρώτες από την αποτυχία της επανάστασης.

Η μεγάλη ήττα των Οθωμανών στη ναυμαχία της Ναυπάκτου από τον ενωμένο χριστιανικό στόλο, προκάλεσε αλυσιδωτά επαναστατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο. Στην Πελοπόννησο ο Μακάριος Μελισσουργός και ο αδελφός του Θεόδωρος ξεσήκωναν τους ελληνικούς πληθυσμούς ενώ οι Ηπειρώτες Ματθαίος (ή Μάνθος) Παπαγιάννης και Πάνος Κεστόλικος σε συνεργασία με τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας Ιωακείμ ,απευθύνθηκαν μέσω του Δον Χουάν της Αυστρίας, τον νικητή της ναυμαχίας της Ναυπάκτου, στον ισχυρό μονάρχη της Ισπανίας Φίλιππο Β’ (ετεροθαλή αδελφό του Δον Χουάν) ζητώντας τη συμπαράστασή του.

st-ΔΟΝ-ΧΟΥΑΝ-ΤΗΣ-ΑΥΣΤΡΙΑΣ
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ
Η Ισπανία μετά τη νίκη των χριστιανικών δυνάμεων στη Ναύπακτο ήθελε να έχει κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία μιας νέας αυτοκρατορίας στην Ανατολή που θα διαδεχόταν το Βυζάντιο. Ο νεαρός Δον Χουάν (είχε γεννηθεί το 1547) χαρακτηρίζεται από κάποιους όπως ο Κωνσταντίνος Σάθας άτολμος. Φαίνεται όμως ότι ενδιαφερόταν για τους υπόδουλους Έλληνες και αν δεν έφευγε πρόωρα απ’ τη ζωή σε ηλικία μόλις 31 ετών το 1578, είτε από τύφο είτε δηλητηριασμένος από κάποιους, ίσως είχε αναλάβει δράση εναντίον των Τούρκων στην Ελλάδα.

Βέβαια ο θάνατος του πάπα Πίου Ε’ (1572), που είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση της χριστιανικής συμμαχίας, λειτούργησε αποτρεπτικά για οποιαδήποτε οργανωμένη νέα ενέργεια των δυτικών στην υπόδουλη Ελλάδα.

Σημαντική ήταν εκείνη την εποχή η δράση του Κερκυραίου Πέτρου Λάντζα, διοικητή της Πάργας επί βενετικής κατοχής (1573), ο οποίος το 1576 ήταν όργανο των ισπανικών βλέψεων στην Ήπειρο και κυρίως στη Χιμάρα, που αποτελούσε μόνιμη και διαρκή επαναστατική εστία.

Αν και η επιρροή της Βενετίας στην ανατολική Μεσόγειο στα τέλη του 16ου αιώνα είχε αρχίσει να μειώνεται σταθερά, φαίνεται ότι αυτή υποκίνησε την επανάσταση στην Ήπειρο του αρματολού της Βόνιτσας Θεόδωρου Γρίβα και του αδελφού του Γκίνου Μπούα (1585). Ταυτόχρονα εξεγέρθηκαν και οι αρματολοί της Ηπείρου Πούλιος Δράκος και Μάλαμος που κατέλαβαν την Άρτα και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τα Γιάννενα σφάζοντας και λεηλατώντας. Ο Θ. Γρίβας πέθανε λίγο αργότερα στην Ιθάκη, ενώ ο Γκίνος Μπούας σκοτώθηκε σε σύγκρουση στην Περατιά Αιτωλοακαρνανίας στη θέση που από τότε ονομάζεται ‘’του Μπούα το αυλάκι’’.

Το 1596 νέα επαναστατική αναταραχή ξέσπασε στην Ήπειρο με έμμεση υποκίνηση των Βενετών ,που ήλθαν σε επαφή με τον Μανιάτη αρχιεπίσκοπο Αχρίδας Αθανάσιο, ο οποίος υποσχέθηκε να ξεσηκώσει Έλληνες και Αλβανούς. Ο Αθανάσιος με τη βοήθεια του Πέτρου Λάντζα κινητοποίησε 1.300 Χιμαριώτες που με τη στήριξη λίγων Ισπανών επιτέθηκαν εναντίον του τουρκικού φρουρίου Τσέρνα χωρίς αποτέλεσμα.

Παράλληλα οι Τούρκοι άρχισαν τα αντίποινα στην Ήπειρο και ιδιαίτερα στα Γιάννενα. Τότε (1597) μετέτρεψαν τον μητροπολιτικό ναό των Ταξιαρχών (πολιούχων της πόλης) σε τζαμί. Ήταν η εποχή των παράτολμων επιχειρήσεων του ηγεμόνα της Βλαχίας Μιχαήλ Γενναίου, ο θάνατος του οποίου επιδείνωσε την κατάσταση των υπόδουλων Ελλήνων κυρίως σε Μακεδονία, Ήπειρο και Θεσσαλία.

Ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος

st-ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ-Ο-ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
Εκείνη την εποχή έκανε την εμφάνισή του ο μητροπολίτης Λαρίσης-Τρίκκης Διονύσιος Β’ που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Διονύσιος Φιλόσοφος (ή Σκυλόσοφος). Από κάποιους θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες εθνεγερτικές μορφές της τουρκοκρατίας, άλλοι όμως έχουν διαφορετική άποψη.

Γεννήθηκε στην Παραμυθιά γύρω στο 1641 από εύπορους γονείς. Η οικογένειά του πιθανότατα καταγόταν από τα Γρεβενά. Σπούδασε στην Ιταλία φιλοσοφία και ίσως ιατρική και φυσική. Αρχικά έγινε μοναχός στη Μονή Αγίου Δημητρίου Διχούνη κοντά στο σημερινό χωριό Ραδοβίζι του νομού Ιωαννίνων. Στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου όταν Πατριάρχης ήταν ο Ιερεμίας Β’ ο Τραυλός, προχειρίσθηκε πρωτοσύγκελος με έδρα την Παναγία της Χρυσοπηγής στον Γαλατά και το 1592 εκλέχθηκε μητροπολίτης Λαρίσης.

Η αλληλογραφία του Διονύσιου με εξέχουσες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής του όπως ο Μελέτιος Πηγάς, ο Μάξιμος Μαργούνιος και ο Μάξιμος ο Πελοποννήσιος του είχαν δώσει αίγλη και κύρος.

Όταν ο Διονύσιος πήγε στη Λάρισα οι Χριστιανοί εκεί ήταν ελάχιστοι.

Έτσι εγκαταστάθηκε στην Τρίκκη (Τρίκαλα). Το 1598, μοναχός από τα Ιωάννινα, απεσταλμένος του Διονυσίου, πήγε στη Βενετία για να παρακινήσει στους Έλληνες που ζούσαν εκεί, να απευθύνουν έκκληση στον Γερμανό αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄, τον βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Γ’ και τον πάπα Κλήμη, να στείλουν πολεμοφόδια στους Έλληνες για να επαναστατήσουν. Αν και οι προσπάθειές του έπεσαν στο κενό, ο Διονύσιος δεν αποθαρρύνθηκε. Άρχισε να συγκεντρώνει χρήματα, κατακρατώντας «τα της βασιλείας χαράτζια» (δηλαδή τον κεφαλικό φόρο) και τα εκκλησιαστικά εισοδήματα της επαρχίας του, που έπρεπε να αποδίδει στο Πατριαρχείο.

Το φθινόπωρο του 1600, εκδηλώθηκε στη Θεσσαλία το επαναστατικό κίνημα του Διονύσιου, το οποίο καταπνίγηκε σχεδόν αμέσως. Τα αντίποινα ήταν σκληρά.

Ιερωμένοι και λαϊκοί θανατώθηκαν. Τότε απαγχονίστηκε ο επίσκοπος Φαναρίου Σεραφείμ, που η Εκκλησία αργότερα τον κατέταξε μεταξύ των νεομαρτύρων.

Ο Διονύσιος κατέφυγε στην Ιταλία, κηρύχθηκε έκπτωτος και το κίνημά του καταδικάστηκε από το Πατριαρχείο ως «επιβλαβές και επόλεθρον κατά τε της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της επαρχίας αυτού», ενώ ο Διονύσιος κατηγορήθηκε «ως τολμηρώς και αλογίστως αποστασίαν μελετήσας κατά της βασιλείας του πολυχρονίου (σουλτάνου) Μεχμέτ και πολλά των ατόπων διανοηθείς».

Στην Ιταλία ο Διονύσιος ήρθε σε επαφή με τον αντιβασιλέα της Ισπανίας στη Νεάπολη και με τον πάπα, ενώ το 1602 απηύθυνε νέα έκκληση στον Γερμανό αυτοκράτορα, να ενισχύσει ένα απελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα.

Το καλοκαίρι του 1603, αφού συνάντησε τον πάπα Κλήμη Η’ ο οποίος «συνήνεσεν εις όλα όσα εζήτει, τουθ’ όπερ δεν κάμνει εις τους άλλους Έλληνας τους καταφεύγοντας εις Ρώμην», ο Διονύσιος έφυγε για την Ισπανία, με συστατικά γράμματα του πάπα για να συναντήσει τον Φίλιππο Γ’.

Ένας από τους συνοδούς του όμως, ο 27χρονος Κωνσταντίνος Σοφίας από τη Σμύρνη, απόφοιτος του «Ελληνικού Κολεγίου» της Ρώμης, ο οποίος με παπική εντολή είχε οριστεί διερμηνέας του Διονύσιου, τον κατήγγειλε τον Αύγουστο του 1603 στην Ιερά Εξέταση ως πλαστογράφο και αιρετικό. Αυτό πιθανότατα επηρέασε τη στάση του Ισπανού μονάρχη, αν και η Ισπανία είχε βλέψεις στις βενετικές κτήσεις της Ηπείρου και της Δαλματίας και μια εξέγερση θα εξυπηρετούσε τα σχέδιά της.

Έτσι το 1604, ο Ισπανός αντιβασιλιάς της Νεάπολης, έστειλε στα παράλια της Ηπείρου τον Κύπριο Ιερώνυμο Κόμπη για να ξεσηκώσει τους Έλληνες. Κάποια στιγμή ο Κόμπης βρέθηκε στην Κέρκυρα και ο Βενετός διοικητής της, ενοχλημένος από τη δράση του, τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει το νησί. Ωστόσο οι επαφές Ηπειρωτών και Ισπανών συνεχίστηκαν. Τον Ιούνιο του 1608, μετά από πρόσκληση του Ισπανού αντιβασιλέα της Νεάπολης, έφτασαν εκεί ορισμένοι Θεσσαλοί και Ηπειρώτες καλόγεροι και άλλοι κληρικοί, οι οποίοι περιέγραψαν με μελανά χρώματα την κατάσταση των υπόδουλων και διαβεβαίωσαν τους Ισπανούς αξιωματούχους ότι ήταν έτοιμοι να εξεγερθούν, αρκεί να είχαν τη στήριξη.

st-1
Ανάμεσα στους κληρικούς, βρισκόταν και ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος.

Στη σύσκεψη αυτή, Θεσσαλοί και Ηπειρώτες κληρικοί ζήτησαν από την κόμη του Bonavente όπλα και κάθε είδους βοήθεια για τους Έλληνες συμπατριώτες τους.

Με πρωτοβουλία των Λάντζα και Κόμπη, κινητοποιήθηκαν παράτολμοι Έλληνες της Νεάπολης, οργανώθηκαν στρατιωτικά και τον Ιούλιο του 1608 ήταν έτοιμοι να περάσουν στα απέναντι ελληνικά παράλια, όπου τους περίμεναν Γιαννιώτες και Τρικαλινοί πολεμιστές.

Στο πλευρό του Διονύσιου, που είχε έρθει στο μεταξύ σε επαφή και με τον δούκα του Νεβέρ Κάρολο Β’, τάχθηκαν οι μητροπολίτες Ναυπάκτου και Άρτας, Ιωαννίνων, Δυρραχίου και Τιρνόβου. Συμφώνησαν τον ξεσηκωμό των Χιμαριωτών, με σκοπό αρχικά την κατάληψη του κάστρου της Αυλώνας και τη μετέπειτα εξέγερση και των Μαυροβούνιων. Ο Διονύσιος φαίνεται ότι παρακίνησε τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεόφυτο Β’, να απευθύνει εκκλήσεις για βοήθεια στον βασιλιά της Ισπανίας το 1607 και το 1609.

Ο Μάξιμος ο Πελοποννήσιος

Ο Διονύσιος ασκούσε μεγάλη επιρροή στους Ηπειρώτες. Είχε επίσης τη θερμή συμπαράσταση του επισκόπου Δρυινουπόλεως Ματθαίου. Ωστόσο είχε κι έναν μεγάλο αντίπαλο. Τον Μάξιμο τον Πελοποννήσιο, ο οποίος ήταν λόγιος και μοναχός, μαθητής του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Μελέτιου Πηγά. Σπούδασε στη Βενετία, από το 1590 και μεταξύ 1598-1603, υπήρχε διάκονος του Πηγά. Μετά τον θάνατό του Πατριάρχη, έγινε Μέγας Λογοθέτης του διαδόχου του Κύριλλου Λούκαρη. Το 1608, ενώ ταξίδευε από την Αλεξάνδρεια για την Κωνσταντινούπολη, έπεσε στα χέρια Φράγκων πειρατών που τον μετέφεραν στην Ιταλία. Μεταξύ 1611 και 1615, έζησε στα Γιάννενα όπου δίδαξε στη Σχολή των Φιλανθρωπηνών. Πίστευε ότι η τουρκοκρατία ήταν θέλημα Θεού και γι’ αυτό οποιαδήποτε επαναστατική ενέργεια θα ήταν ανώφελη, καθώς θα επιδείνωνε το καθεστώς των υπόδουλων Ελλήνων ,αφού οι Τούρκοι θα συνέτριβαν οποιαδήποτε επαναστατική ενέργεια. Για τον Διονύσιο, ήταν ιδιαίτερα επικριτικός, καθώς τον κατηγορούσε ως «σπορέα κακών, ανόητο και φρενόληπτο, μέθυσο, αγύρτη, νέο διάβολο…», αμφισβητούσε τη μόρφωση και τη μοναχική (καλογερική) ζωή του και υποστήριζε ότι συναναστρεφόταν με ανθρώπους που αγαπούσαν των ανήθικη ζωή. Οι λόγοι του Μάξιμου, εμπόδισαν την επέκταση του επαναστατικού κινήματος του Διονύσιου και την αύξηση του αριθμού των οπαδών του. Ανάμεσα στους οπαδούς των δύο προκλήθηκαν μεγάλες εντάσεις, που λίγο έλειψε να οδηγήσουν στη δολοφονία του Μάξιμου.

Το επαναστατικό κίνημα του Διονύσιου

st-Ο-ΑΓΙΟΣ-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ-ΔΙΧΟΥΝΗΣ-ΣΗΜΕΡΑ
Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΧΟΥΝΗΣ ΣΗΜΕΡΑ
Το 1609 ή το 1610, ο Διονύσιος επέστρεψε στην Ήπειρο. Ήταν βέβαιος ότι θα είχε τη στήριξη του πάπα και των Ισπανών. Πληροφορίες για το κίνημά του, μας δίνει ο Μάξιμος στο έργο του «Λόγος Στηλιτευτικός κατά Διονυσίου και των συναποστατησάντων αυτώ εις Ιωάννινα». Σύμφωνα με αυτές, ο Διονύσιος ξεκίνησε από τη μονή Αγίου Δημητρίου Διχούνη όπου είχε εγκατασταθεί και παρέσυρε στο κίνημά του «με αλλόκοτους και ψευδείς χρησμούς και μαντεύματα» τους κατοίκους των κωμοπόλεων και των χωριών της Θεσπρωτίας.

Ανάμεσα στους «συναποστατήσαντας», ήταν ο Ζώτος Τσίριπος, από την Παραμυθιά, ο γραμματικός και υπηρέτης του Οσμάν πασά των Ιωαννίνων Λάμπρος, ο Ντελή Γιώργος, επίσης γραμματικός Τούρκου πασά και ο επίσκοπος Δρυινουπόλεως Ματθαίος, τοποτηρητής του μητροπολίτη Ιωαννίνων. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1611 είχαν συγκεντρωθεί 1.000 περίπου αγρότες, από 70 χωριά της Θεσπρωτίας, από τους οποίους μόνο οι 40 διέθεταν αρκεβούζια (πυροβόλα όπλα που εμφανίστηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα).

Από τους υπόλοιπους, μόνο 100 ήταν οπλισμένοι με γιαταγάνια, 80 με ακόντια και οι υπόλοιποι είχαν σαν όπλα ρόπαλα και γεωργικά εργαλεία.

st-2
Η επιχείρηση ξεκίνησε από τα χωριά της Θεσπρωτίας Τουρκογρανίτσα και Ζαραβούσα. Κατά τον Μάξιμο «ευρόντες τους εκεί κατοικούντας Τούρκους αμερίμνους τους κατέσφαξαν όλους και τα χωρία ερήμωσαν». Στη συνέχεια, προχώρησαν προς τα Γιάννενα, όπου έφτασαν τη νύχτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου, ψάλλοντας το «Κύριε ελέησον» και επαναλαμβάνοντας τη φράση «χαράτζι χαρατζόπουλον, νουζούλι νουζουλόπουλον», εκδηλώνοντας την αντίθεσή τους στους φόρους που είχαν επιβληθεί πριν λίγες μέρες. Ανώνυμο χρονικό της εποχής αναφέρει ότι «εις την πόλιν έβαλαν φωτίαν, εις την του τότε πασά Ασουμάν (=Οσμάν) κατοικίαν και έκαυσαν πολλούς ανθρώπους και τον βασιλικόν θησαυρόν». Ο Οσμάν κατάφερε να σωθεί και την επόμενη μέρα, η τουρκική φρουρά των Ιωαννίνων, ενισχυμένη με λίγους ιππείς και με τη βοήθεια των Ελλήνων προκρίτων, διέλυσε τους ανοργάνωτους οπαδούς του Διονύσιου. Τρεις μέρες αργότερα, ο Διονύσιος που είχε καταφύγει σε μια σπηλιά, συνελήφθη και ανακρίθηκε, είπε ότι στόχος του ήταν να ελευθερώσει τον λαό από την τυραννία και τα βάσανα και ότι είχε συνεννοηθεί με τον βασιλιά της Ισπανίας, που θα τον ενίσχυε με άνδρες και εφόδια. Το τέλος του ήταν μαρτυρικό. Ο πασάς διέταξε να τον φέρουν στην πλατεία όπου τον έγδαραν ζωντανό, γέμισαν το δέρμα του με άχυρα, του φόρεσαν αρχιερατικά άμφια, τον περιέφεραν στην πόλη και τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη μαζί με 85 κεφάλια επαναστατών. Δύο από τους σημαντικότερους συνεργάτες του, ο Ντελή Γιώργος και ο Λάμπρος, βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

Οι συνέπειες του αποτυχημένου κινήματος του Διονυσίου

Τα αντίποινα των Τούρκων, μετά την καταστολή του κινήματος του Διονυσίου, ήταν σκληρότατα. Τουρκικές δυνάμεις που πήγαν στη Θεσπρωτία, λεηλάτησαν τα χωριά, βασάνισαν πολλούς κατοίκους τους, βίασαν εκατοντάδες γυναίκες και σκότωσαν αθώους χωρικούς.

Υπέφεραν κυρίως η Παραμυθιά και τα Γιάννενα, άπου οι Χριστιανοί διώχτηκαν από το κάστρο σε δύο φάσεις (1613 και 1616). Καταργήθηκαν πολλά από τα από τα προνόμια που είχαν δοθεί με τον «ορισμόν» του Σινάν πασά το 1430. Το παιδομάζωμα επανήλθε από το 1622. Όλα αυτά, ανάγκασαν πολλούς να αναζητήσουν καταφύγιο στα ηπειρωτικά βουνά και στα βενετοκρατούμενα νησιά. Μέχρι το 1627, 5.000 Ηπειρώτες εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα. Αρκετοί ακόμα Ηπειρώτες, εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία και τη Θράκη. Η μονή του Αγίου Δημητρίου Διχούνη καταστράφηκε (αργότερα όμως ξαναχτίστηκε).

Το ίδιο έγινε και με πολλές εκκλησίες. Αφαιρέθηκε από τους Χριστιανούς το δικαίωμα της φύλαξης τω δερβενίων και άλλων περασμάτων. Ο εξισλαμισμός των Χριστιανών σπαχήδων (1635) και οι μαζικοί εξισλαμισμοί σ’ ολόκληρη την Ήπειρο, ήταν μία ακόμα συνέπεια του αποτυχημένου κινήματος του Διονυσίου, τον οποίο λόγω των μαρτυρίων τους, τον καταράστηκαν πολλοί Έλληνες και πήρε αργότερα το προσωνύμιο «Σκυλόσοφος». Τότε φαίνεται ότι εξισλαμίστηκαν οι ορθόδοξοι Χριστιανοί 36 χωριών των Σκιπετάρηδων, των Καραμουρατάδων, που ζούσαν σε μια περιοχή νότια της Πρεμετής και βόρεια της Κόνιτσας, ενώ πιθανότατα τότε εξισλαμίστηκαν και οι Τσάμηδες στη Θεσπρωτία. Μέχρι εκείνη την εποχή, οι μουσουλμάνοι στην Ήπειρο ήταν το 1/5 του συνολικού πληθυσμού της. Μετά το 1620 όμως, αυξήθηκαν κατά πολύ.

Επίλογος

Ως τα χρόνια της Επανάστασης του 1821, ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος αντιμετωπιζόταν ως πρόξενος δεινών για τον ελληνισμό. Σταδιακά, τα επόμενα χρόνια, «τοποθετήθηκε» ανάμεσα στους εθνεγέρτες και επαναστάτες της τουρκοκρατίας. Βέβαια, στα χρόνια της σκλαβιάς υπήρχαν κι αυτοί που είχαν άλλη άποψη, όπως ο Μάξιμος ο Πελοποννήσιος:

«Ο Θεός τη σκλαβιά μας την έδωσε, για τις πολλές μας αμαρτίες. Για να μας παιδέψει και να μας σώσει, γιατί μας αγάπησε. Και θα πάμε τώρα εμείς εναντίον της θελήσεως Του και της αγάπης Του; Μόνο με τη σκλαβιά θα κερδίσουμε τη βασιλεία, κι όχι τούτη εδώ τη φθαρτή και πρόσκαιρη, αλά την αιώνια και άφθαρτη…».

Πηγές: «ΗΠΕΙΡΟΣ: 4000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ», ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, 1997
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ: ΗΠΕΙΡΟΣ», ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΘΑΣ, «Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα», ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ, Εκδόσεις «ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ» - Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 1995.

ΣΧΟΛΙΑ (30)

Ενα το συμπερασμα

Η ΑΘΛΙΑ ελληνορθοδοξη εκκλησια επαιξε τον πιο βρωμικο ρολο που μπορει να διανοηθει ανθρωπινος νους απο συστασης της ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. Πρωτα στο πλευρο των σφαγεων του λαου τους, βυζαντινων αυτοκρατορων, μετα υποχειρια του Σουλτανου για να τον εξυπηρετουν στην χειραγωγηση των χριστιανικων πληθυσμων ( εισπρατωντας τεραστιους φορους που εστειλαν την πλειοψηφια των βυζαντινων πληθυσμων στην αγκαλια του Ισλαμ) καιστο τελος με την πτωση της Οθωμανικης Αυτοκρατοριας πρακτορες των εγγλεζων και αργοτερα των αμερικανων.Μιλαμε για τον λυκο κατω απο προβεια αρνιου!Καπηλευονται με τον πιο βρωμικο τροπο τους οποιουσδηποτε αγωνες του λαου μας εναντια σε καθε κατακτητη για να βοηθησουν στην υποδουλωση του σε αλλον κατακτητη, εναντι υλικων ωφελειων .Φυσικα αν ειχαν φτασει οι ισπανοι σε βοηθεια του Διονυσιου το ΑΘΛΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ θα ειχε οργανωσει σωματα χριστιανων για να πανε να τους πολεμησουν. Παρακαλω να δημοσιευτει !

ΑΠ

Αν δεν υπήρχε η Εκκλησία δε θα μιλούσες ελληνικά

Προς @

Και μαθητή της Α γυμνασίου να ρωτήσεις, γνωρίζει ότι "Έλληνας" αποκαλούταν ο ειδωλολατρης και όχι ο Έλληνας το γένος

ΓΙΩΡΓΗΣ

Τα θυματα που ειχε ο κληρος απο τις θηριωδιες των τουρκων ειναι μακραν τα πολυ περισοτερα, απο οποιου δηποτε αλλου τμηματος του ελληνικου λαου Η ελπιδα των υποδουλων Ελληνων στον κληρο εκδηλωνοταν αβιαστα με τα αφιερωματα και τις περιουσιες τους στα μοναστηρια και στην Εκκλησια Ακομη και προσφατα στη λεγομενη εθνικη Αντισταση, τα μοναστηρια εφοδιαζαν με τροφιμα τους ανταρτες και χρησιμοποιουνταν ως προσωρινα καταφυγια για αρρωστους και τραυματιες. Χωρις την Εκκλησια δε θα υπηρχε σημερα τιποτε το ελληνικο. Το ξερουν ολοι οι ανθελληνες και γι αυτο τη χτυπουν με τετοια λυσσα, '' Για του Χριστου την πιστη την αγια και για της Πατριδας την Ελευθερια,για αυτα τα δυο θα πολεμω...'' ελεγαν οι ιδιοι οι πρωταγωνιστες των πολλων επαναστασεων τους.Τι να ψελλισουμε τωρα εμεις; Πρωτα η Πιστη μας, και μετα η Πατριδα ελεγαν!...

@

* Δώστε βάση να δείτε τι αρλούμπες αναγράφονται στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας και στο συγκεκριμένο κείμενο που αφορά το τέλος της διαμάχης των τρεις Ιεραρχών: «Οι ίδιοι οι άγιοι έδωσαν τέλος στη διαμάχη εμφανιζόμενοι στο θεοσεβή, ενάρετο και προικισμένο με πλούσια χαρίσματα ιεράρχη Ιωάννη Μαυρόποδα, επίσκοπο Ευχαϊτών, λέγοντάς του ότι μεταξύ τους δεν υπήρχε αντιδικία και να ενεργήσει τα δέοντα για να σταματήσει η επικίνδυνη για την ενότητα της Εκκλησίας διαμάχη». Οι τρεις Ιεράρχες έζησαν τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός διατέλεσε αυτοκράτορας του Βυζαντίου μεταξύ στα τέλη του 11ου αιώνα μ.Χ. και αρχές του 12ου. Ο Ιωάννης Μαυρόπους έζησε κι αυτός τον 11ο αιώνα μ.Χ. (τον πρόλαβε τον Αλέξιο). Μιλάμε δηλαδή για μια απίστευτη -και ανεπίτρεπτη- χρονική ακροβασία της Εκκλησίας, μόνο και μόνο για να παρουσιάσει το παραμυθάκι της, όσο το δυνατόν πιο όμορφο, γεμάτο καλοσύνη και ομόνοια. Εκτός κι αν εννοείται ότι εμφανίστηκαν «θαυματουργικώς», οπότε δεν μας εκπλήσσει τίποτε. Αν και είναι απορίας άξιον, πως τόσους αιώνες οι «άγιοι» δεν έκαναν κάτι για να σταματήσουν τις έριδες κι όταν το αποφάσισαν, χρειάστηκαν…διαμεσολαβητή. ** Ο Γρηγόριος, σε σχέση με τους άλλους Ιεράρχες, εμφανίζεται λιγότερo ανθέλληνας, αν και η ακόλουθη διαπίστωσή του (που θυμίζει Τερτυλλιανό), σε απλά ελληνικά, μπορεί να προβληματίσει, ακόμα και τον πιο καλόπιστο χριστιανό, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής: «Τί­ποτα δεν μπορεί να επιβλη­θεί καλύτερα στον κό­σμο από τη μωρολογία· όσο λι­γότερο καταλαβαίνουν κάτι, τόσο περισσότερο το θαυμά­ζουν»! («Ἐπειδὴ τὸ μὲν ῥᾳδίως ληπτὸν, ἅπαν εὐκαταφρόνητον· τὸ δὲ ὑπὲρ ἡμᾶς, ὅσῳ δυσεφικτότερον, τοσούτῳ θαυμασιώτερον· καὶ γυμνάζει τὸν πόθον ἅπαν τὸ διαφεῦγον τὴν ἔφεσιν» [«Περί φιλοπτωχίας», παρ. λγ’]). ΦΤΑΝΟΥΝ ?????

Τί παραλήρημα

και μίσος είναι αυτό ρε; Αηδία.

ΓΙΩΡΓΗΣ

Μου αρεσει να πηγαινω στην εκκλησια και να ακουω πώς μιλουσαν και εκφραζονταν οι προγονοι μου πριν απο 2000 χρονια και να θαυμαζω ψηγματα απο τη μεγαλη ελληνικη αυτοκρατορια που εστησαν οι προγονοι μου στην Οικουμενη,Ειμαι πεπεισμενος οτι και η τελειοτερη θρησκεια του κοσμου, η ελληνορθοδοξη, ειναι και αυτη ελληνικο δημιουργημα,περα απο τα δογματικα

@

Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος**: «Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου». («Επιτάφιος εις τον πατέρα, παρόντος Βασιλείου», παρ. ι’) «Οι αμόρφωτοι (Έλληνες) φιλόσοφοι, ενώ μυθολογούσαν για τα άστρα και δημιούργησαν την αστρολογία, δεν κατάφεραν να εξηγήσουν πως μας διοικεί ο Θεός». («Λόγος προς αστρονόμους») «(Η βάπτιση του Ιησού), δεν είναι μυστήριο απατηλό, ούτε ελληνική απάτη και μέθη. Είναι μυστήριο θείο και λαμπρό». («Εις τα Άγια Φώτα», παρ. α’) «Η σοφία των Ελλήνων είναι τύφος… Οι Έλληνες είναι αλαζόνες…δεισιδαίμονες…αυθάδεις…». («Εις Ηρώνα τον φιλόσοφον») «Ποίος Ευκλείδης εμιμήσατο ταύτα, γραμμαίς εμφιλοσοφών ταις ουκ ούσαις, και κάμνων εν ταις αποδείξεσι; Τίνος Παλαμήδους τακτικά κινήματά τε και σχήματα γεράνων, ως φασι, και ταυτά παιδεύματα κινουμένων εν τάξει, και μετά ποικίλης της πτήσεως; Ποίοι Φειδίαι και Ζεύξιδες και Πολύγνωτοι, Παρράσιοι τε τινες και Αγλαοφώντες, κάλλη μεθ᾿ υπερβολής γράφειν και πλάττειν ειδότες;». («Λόγος θεολογικὸς Β’, περὶ Θεολογίας», παρ. 25) Τέλος, για να τελειώνει και η ιστορία ελληνοχριστιανικής φαντασίας, σε ότι αφορά την ελληνικότητα των τριών Ιεραρχών, κανένας απ’ αυτούς δεν ήταν Έλληνας, ή τουλάχιστον δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο με βεβαιότητα. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός (επονομαζόμενος και «Θεολόγος») ήταν Καππαδόκες. Η δε καταγωγή του Ιωάννη Χρυσόστομου, ο οποίος γεννήθηκε στη Συρία, είναι αδιευκρίνιστη και εντελώς αυθαίρετα παρουσιάζεται ως Έλληνας. Το ότι η μητέρα του είχε ελληνικό όνομα (Ανθούσα) δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, καθώς ήταν συνηθισμένη πρακτική την εποχή εκείνη, οι Εβραίοι να λαμβάνουν ελληνικά ονόματα. Δεν ήταν όμως καθόλου συνηθισμένο, Έλληνες να λαμβάνουν εβραϊκά ονόματα και μάλιστα από τη στιγμή της γέννησής τους, όπως ο Ιωάννης (το «Ιωάννης» είναι εβραϊκό όνομα [βλέπε εδώ]). Το όνομα της θείας του, ήταν επίσης εβραϊκό (Σαββία), ο δε πατέρας του, έφερε το ρωμαϊκό στρατιωτικό τίτλο «Σεκούνδιος» και οι ρωμαϊκοί τίτλοι, αλλά και τα ρωμαϊκά ονόματα επίσης, ήταν κάτι συνηθισμένο στους Εβραίους τότε (π.χ. ο Σαούλ που έγινε Παύλος). Το πιο πιθανόν λοιπόν, για τον Χρυσόστομο, και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, είναι πως ήταν Εβραίος χριστιανός.

ΓΙΩΡΓΗΣ

Οι Ελληνες ησαν εκατομμυρια, οι οποιοι απλωνοταν σαν ομοκεντροι κυκλοι προς ολες τις κατευθυνσεις και εκπολιτιζαν τους βαρβαρους. Ομως οιβαρβαροι δεν ηταν πολλοι, διοτι μονο ως τροφοσυλλεκτες και περιφερομενοι νομαδες, σε αφιλοξενες περιοχες που δεν μπορουσαν τοτε να τις καλλιεργησουν, δεν ειχαν πλουτο τροφιμων για να τραφουν, και ηπιες κλιματολογικες συνθηκες για να επιβιωσουν Ο τροπος που ζουσαν οι βαρβαροι, ηταν εντελως απροσφορος για να αναπτυξουν οποιοδηποτε μονιμο οικισμο-πολη-πολιτισμο. Μη βαυκαλιζεστε λοιπον για τους προγονους σας και τους τοπους εξορμησης τους, οτι ηρθαν και εξαφανη σαν τους Ελληνες Μην ψαχνετε να βρειτε χριστιανους αγιους που δεν ηταν Ελληνες, Στην ελληνικη κηρυξαν σε ολη την Οικουμενη Και ναι μεν οι κηρυκες αγιοι μπορουσαν με την επιφοιτηση του Αγιου Πνευματος,να μιλησουν και αλλες Γλωσσες ομως οι ακροατες τους στους δρομους και στα χωρια που τους ακουγαν, επρεπε να ακουσουν τις δυσκολες θρησκευτικες εννοιες στη μητρικη τους γλωσσα για να φτασουν ως τα εσωψυχα τους και να γινουν χριστιανοι Γι αυτο κηρυκες και χριστιανοι ειχαν την ιδια γλωσσα και ηταν Ελληνες Χριστιανοι.Ο Χριστιανισμος,μην το συζητατε, ειναι καθαρα ελληνικη υποθεση!

@

«Όπου η μνήμη των μαρτύρων, εκεί και η ντροπή των Ελλήνων». («Εις τον άγιον ιερομάρτυραν Βαβύλαν», παρ. β’) «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…». («Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Α’, 59.31) «Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Εκτός κι αν ο γονέας είναι Έλληνας…». («Προς Eφεσίους επιστολήν», Oμιλία KA’, παρ. α’) «Τι όμως, άγιος είναι ο ναός του Σεράπιδος διά τα βιβλία; (αναφέρεται στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που υπήρχαν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) Μη γένοιτο! Αλλ’ εκείνα μεν (τα ιουδαϊκά αυτά βιβλία) έχουν την δική τους αγιότητα, στον τόπο όμως (στο Σεράπειο δηλαδή) δεν την μεταδίδουν…αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον…μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων…και παρ’ αυτών (των Ελλήνων) στέκει εκεί βωμός απάτης αόρατος, εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι… Κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί». («Λόγοι κατά Ιουδαίων», Λόγος Α’, παρ. στ’) «Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της Παλαιάς Διαθήκης), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων». («Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα») «Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων); Οι ψαράδες (Απόστολοι) και ο σκηνοποιός (Παύλος) διέδωσαν το έργο τους όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά και στη γλώσσα των βάρβαρων, κάτι που οι Έλληνες μόνο στον ύπνο τους θα φαντάζονταν». («Ομιλία Η’, λεχθείσα εν τη εκκλησίᾳ τη επὶ Παύλου, Γότθων αναγνόντων, και πρεσβυτέρου Γότθου προομιλήσαντος», παρ. α’) «Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου». («Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος]) [σ.σ.: Αδιαμφισβήτητο «επίτευγμα», με πολύ γνωστό παράδειγμα εφαρμογής τον φόνο της Ελληνίδας φιλοσόφου Υπατίας.]

ΓΙΩΡΓΗΣ

Ο Άβραμ πριν γινει Αβραάμ και γνωρισει το Θεο, συναντησε και ευλογηθηκε απο το Μελχισεδεκ''ιερεα του υψιστου'' της Ιερουσαλημ αποικιας ελληνικης με βασιλεα εγγονον Ελληνων!.Ο Μωυσης απο 3 μηνων ανατραφηκε στα παλατια της Αιγυπτου( της υπτιας χωρας προς το Αιγαιο πελαγος) και χρειαζοταν για τα δυσκολα θρησκευτικα ζητηματα προς τους Εβραιους μεχρι και διερμηνεα τον Ααρων...Αλλα και φυγας τοσα χρονια, κατηχηθηκε απο τον πενθερο του Ιωθορ, ''ιερεα του Υψιστου''! Και παλι ο πεθερος του τον μαλωσε στην ερημο και του υπεδειξε ελληνικο τροπο διοικησης του ιουδαικου οχλου που ειχε ηγηθει.Τελικα οι Δεκα εντολες εσπασαν και οι αλλες χαθηκαν και μαλλον μονο στα ελληνικα ειχαν διασωθει μεταγενεστερα στη μεταφραση των Εβδομηκοντα.Αλλωστε οι θρησκευτικες εννοιες με το υψηλο εννοιολογικο περιεχομενο, μονο στα ελληνικα γραπτα μπορουσε να αποδοθει και οχι σε μια ατελη γλωσσα τα εβραικα που . . .δεν ειχε φωνηεντα! Επισης ο Δαβιδ ηταν καταξανθος και 11 χρονια με τους Χαναναιους και τις γυναικες τους.Οι προφητες ολοι ειχαν επηρεασθει απο τους Ελληνες της περιοχης και της Αιγυπτου Ουτε μπορουμε να δεχτουμε ιστορικα(οχι δογματικα!) οτι οι απογονοι ενος μονο γερου και ατεκνου ως τα 100 του χρονια εκτοπισαν και εξαφανισαν τους Ελληνες απο μια περιοχη που ηταν η πιο πυκνωκατοικημενη εκεινη την περιοδο αλλα και τωρα! Στην ''Αλεξιαδα'' στο πρωτοτυπο και οχι σε δυτικες μεταφρασεις και παραφρασεις η συγγραφεας δεν κανει καμια διακριση αναμεσα στους ελληνικους και ιουδαικους μυθους και ηρωες σαν να τους θεωρει ολους Ελληνες. Και ... η παρατηρουμενη πολεμικη μεταξυ των διαφορων αιρεσεων ειναι αλλη μια αποδειξη οτι ολα τα ''Χριστιανικα'' ειναι ελληνικα πνευματικα δημιουργηματα!

@

Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων… Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων». («Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 11-12, 15, 40) [σ.σ.: Ολόκληρο αυτό κείμενο, είναι ένας λίβελλος εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνισμού.] «Όλα αυτά τα λόγια της ελληνικής μωρίας, είναι παραληρήματα που προκαλούν το γέλιο. Διότι όπως ακριβώς εάν κάποιος αποτολμά να σημαδεύει τον ουρανό με το τόξο του προσπαθώντας να τον κάνει κομμάτια με τα βέλη του ή να αποστερέψει τον ωκεανό με το να τον αδειάζει με τα χέρια του, δεν θα υπάρχει κανένας εύθυμος που δεν θα γελάσει μαζί του, αλλά οι σοβαρότεροι θα χύσουν πολλά δάκρυα (για τα χάλια του). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Έλληνες μας αντιμιλούν, είναι καλό να γελάς εις βάρος τους και να κλαις για λογαριασμό τους. Διότι αυτοί επιχειρούν πολύ πιο κενόδοξα πράγματα απ’ αυτόν που ελπίζει ότι μπορεί να τραυματίσει τον ουρανό ή να αδειάσει τη θάλασσα». («Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 21)

@

Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους». («Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Ξ’, 59.369-370) «Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους». («Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”», 60.407) «Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;». («Ερμηνεία εις την “Α΄ Κορινθίους επιστολήν”», Ομιλία Δ’, 61.34) «Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα… Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη…

@

Μέγας Βασίλειος: «Προσταγή! Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων…τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν». («Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 7.196.3) «Είναι εχθροί οι Έλληνες…διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”. Στόμα δε, λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄: 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει αυτούς που πιστεύουν με απλότητα στον Θεό». («Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 9.230.8) «Δεν πρέπει να παραδώσετε στους αρχαίους (Έλληνες) συγγραφείς το τιμόνι του νου σας, για να σας πάνε όπου αυτοί θέλουν… Οδηγός μας στην εδώ κάτω ζωὴ είναι η Αγία Γραφή, που η γλώσσα της έχει πολύ μυστήριο… Αν οι δυο διδασκαλίες έχουν κάποια συγγένεια, θα ήταν ωφέλιμη η γνώση και των δυο. Αλλά έχουν και μεγάλη διαφορά. Γι᾿ αυτό, αν τις βάλουμε τη μια πλάι στην άλλη και τις συγκρίνουμε, θα δούμε καθαρά ότι η μια υπερέχει της άλλης (εννοεί ότι υπερέχει η εβραϊκή έναντι της ελληνικής)… Όσοι στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων δεν αναζητούν μονάχα τη γλύκα και τη χάρη του λόγου, μπορούν ν᾿ αποκομίσουν και κάποια ωφέλεια για την ψυχή. Πρέπει, λοιπόν, αυτά τα συγγράμματα να τα σπουδάζουμε ακολουθώντας το παράδειγμα των μελισσών. Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο. Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα. Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν». («Παραινέσεις προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», παρ. 1-4) [σ.σ.: Ο τίτλος του λόγου, είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Ο Βασίλειος, δεν προτρέπει, αλλά ουσιαστικά αποτρέπει. Αποτρέπει την διάβαση των «επικίνδυνων» -για την ιουδαιοχριστιανική θρησκεία- μονοπατιών της Ελληνικής Παιδείας. Προτρέπει, κατ’ ουσίαν, στην «ξερή» και υπό όρους χρήση των ελληνικών γραμμάτων, χρησιμοποιώντας την ελληνική γλώσσα, απλά σαν ένα εργαλείο κατανόησης των θρησκευτικών κειμένων.]

@

Αυτά τα ολίγα για το τότε. Ερχόμενοι στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ελληνοχριστιανική προπαγάνδα, η οποία εμφανίζει ούτε λίγο, ούτε πολύ, τους τρεις Ιεράρχες ως Έλληνες και προστάτες των ελληνικών γραμμάτων. Καθιερώθηκαν δε, ως τέτοιοι, μετά την Απελευθέρωση και μάλιστα με την σφραγίδα του νεοσύστατου επίσημου ελληνικού κράτους και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1842. Βρισκόμαστε ήδη στα πρώτα στάδια της δημιουργίας της ιδέας του ανύπαρκτου «Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού», με τον οποία η Εκκλησία, προσπαθεί να διαγράψει μονοκονδυλιά το ένοχο παρελθόν της (διωγμοί, σφαγές, αφορισμοί, προδοσίες, καταπίεση, οικονομική αφαίμαξη των πιστών κ.ά.). Και δεν περιορίζεται μόνο εκεί, αλλά κάνοντας το άσπρο μαύρο, προσπαθεί να παρουσιάσει εαυτόν ως θεματοφύλακα του ελληνικού γένους (οϊμέ…). Οι τρεις Ιεράρχες, τιμώνται από την ελληνική Εκκλησία διότι, λέει, «διέσωσαν» τα ελληνικά γράμματα. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει, είναι, από ποιους τα διέσωσαν και πώς; Αφού η ελληνική γλώσσα ήταν, τότε, η επίσημη γλώσσα του γνωστού κόσμου! Επιπλέον, για τί είδους «γράμματα μιλάμε», απ’ τη στιγμή που ως γνωστόν οι επιστήμες στο θεοκρατικό Βυζάντιο ήταν υπό διωγμόν, ενώ τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα καίγονταν σωρηδόν και δημοσίως; Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ μάλιστα έχει κάνει και την εξής θλιβερή διαπίστωση: «Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο». Και πως να παράγει, αφού ως «γράμματα» τότε θεωρούνταν τα θρησκευτικά συγγράμματα των «πατέρων» της Εκκλησίας και τα λοιπά σκοταδιστικά θρησκευτικά κείμενα; Ας δούμε όμως πως «υπερασπίστηκαν» τον Ελληνισμό και το Ελληνικό Πνεύμα οι τρεις Ιεράρχες, μέσα απ’ τα κείμενά τους (τα πρωτότυπα κείμενα των παραπομπών, για τον όποιο ενδιαφερόμενο, υπάρχουν στην «Ελληνική Πατρολογία»)…

ΓΙΩΡΓΗΣ

Οι ιδιοι λαοι που κατεβηκαν κατα τις μεγαλες μεταναστευσεις απο τα βορεια και γνωρισαν μεσω του Βυζαντιου τον ελληνικο πολιτισμο, κινηθηκαν και προς αλλες περιοχες προς τα νοτια, και γνωρισαν και αλλους πολυανθρωπους λαους με αλλους πολιτισμους. Και ομως, μονο αυτοι οι λαοι που γνωρισαν τον ελληνοχριστιανικο πολιτισμο, πρωτοι αναγεννηθηκαν και μπηκαν πρωτοι στη βιομηχανικη επανασταση και στο γρηγορο ρυθμο αναπτυξης του πολιτισμου, τεχνικου και πνευματικου, που μεχρι και τα αστρα εχει οδηγησει τον ανθρωπο! Οι δυτικοι, τι να σου πουνε; Οτι δεν τα εκλεψαν, και δεν τα οικειοποιηθηκαν απο τους βυζαντινους!, Οτι ερχονται δευτεροι; Μη γενοιτο! Οχι λοιπον, ερμηνειες,μεταφρασεις και πραφρασεις Δυτικων, αλλα ελληνικες προτυπες πηγες, για να μαθαινουμε την αληθεια. Και κυριως πηγες, πριν την κομουνιστικη επανασταση του '17, οπου Επιστημες και Τεχνες χωριστηκαν σε στρατευμενες και μη, σαν το παραπετασμα του Ναου, απο πανω εως κατω!...

@

Οι τρεις Ιεράρχες (Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος και Γρηγόριος Ναζιανζηνός), ελάχιστοι γνωρίζουν, ότι δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Σύμφωνα και με την επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας, υπήρχε μια έριδα ανάμεσά τους, σε σχέση με το ποιος την…έχει πιο μεγάλη…(την πνευματικότητα). Αιώνες αργότερα*, οι «ιερές» αυτές κοκορομαχίες είχαν οδηγήσει σταδιακά μάλιστα και στην δημιουργία ομάδων από φανατικούς οπαδούς του κάθε «πατέρα»: Τους Βασιλείτες, τους Γρηγορίτες και τους Ιωαννίτες. Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Αλέξιος Α’ Κομνηνός, βλέποντας ότι η διαμάχη αυτή, ανάμεσα στις παρατάξεις των φανατικών οπαδών των τριών Ιεραρχών, είχε πάρει επικίνδυνες διαστάσεις (οι διάφοροι θρησκόληπτοι οπαδοί έκαναν πράξη τη ρήση «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος») κι απειλούσε ακόμη και την ενότητα της αυτοκρατορίας, ανέθεσε στον Βυζαντινό συγγραφέα και επίσκοπο Ευχαϊτών, Ιωάννη Μαυρόπου (Μαυρόποδας), να βάλει τέλος σ’ αυτήν την διένεξη. Ο Ιωάννης Μαυρόπους, με μια απλή και «μπακαλίστικη» λογική, τους έκανε «3 σε 1». Δηλαδή δημιούργησε μια κοινή γιορτή και για τους τρεις («Γιορτή των γραμμάτων της ελληνοχριστιανικής παιδείας»), έγραψε και μια κοινή ακολουθία η οποία θα ψάλλονταν και για τους τρεις κι έτσι κατάφερε να ηρεμήσει κάπως τα πνεύματα και τα…αίματα των φανατικών οπαδών. Ο Μαυρόπους μάλιστα, τόνιζε ότι οι τρεις Ιεράρχες «Ψευδείς μεν εξέκλιναν Ελλήνων ύθλους, πειθώ δε την τύραννον, ανθρώποις μόνην είλκοντο υφ’ ης την αλήθειαν, οι τρεις τονώσαντες, ούτως άπαν σύστημα πιστών, χειρούνται λόγοις και καταπείθουσι».

@

Αλλά μιας και έγινε -αναπόφευκτα- η αναφορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, θα ήταν σκόπιμο να ληφθούν υπόψιν και κάποιες παράμετροι -λιγότερο γνωστές- που αφορούν τον θάνατό του. Γνωρίζουμε σήμερα -από το χρονικό του Γεωργίου Φραντζή-, πως ο Παλαιολόγος έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κι όταν αναγνωρίσθηκε απ’ τους Τούρκους το πτώμα του από τους χρυσούς δικέφαλους αετούς που κοσμούσαν τα πέδιλά του, αποκεφαλίστηκε και το μεν κεφάλι εστάλη ως τρόπαιο σε περιφορά στις οθωμανικές κτήσεις, ενώ το σώμα του παραδόθηκε στους χριστιανούς για να ταφεί με βασιλικές τιμές. Το ερώτημα που αμέσως προκύπτει, είναι: Που ‘ν ‘το; Που είναι ο τάφος του; Γιατί απ’ την στιγμή που οι ίδιοι οι Οθωμανοί παρέδωσαν όπως λέγεται το σώμα του, δεν υπήρχε κανέναν λόγος να τον θάψουν κάπου κρυφά. Εκτός κι αν το εξαφάνισαν οι ανθενωτικοί. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν θα είχε διασωθεί από μαρτυρίες αυτός ο τόπος; Αντ’ αυτού γίνεται βομβαρδισμός ανοησιών περί «μαρμαρωμένου βασιλιά» (κάποιοι αιθεροβάμονες παραμυθατζήδες μάλιστα, επικαλούνται σήμερα μέχρι και μαρτυρίες Τούρκων, οι οποίοι λένε ότι γνωρίζουν που βρίσκεται ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς» [υπονοείται κάπου στα υπόγεια της Αγιάς Σοφιάς]). Ο Ενετός γιατρός, Νικολό Μπαρμπάρο, γράφει πως «Για τον αυτοκράτορα κανένας δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ είδηση για τις πράξεις του. Ούτε ζωντανός βρέθηκε κι ούτε νεκρός, αλλά μερικοί λένε ότι τον είδαν ανάμεσα στα πτώματα των σκοτωμένων». Μήπως θα πρέπει να αξιολογηθούν καλύτερα και οι εκδοχές που αναφέρονται σε τουλάχιστον τρία χρονογραφήματα (του επίσκοπου Σαμουήλ, του Αρμένιου Αβραάμ απ’ την Άγκυρα και του Νικολά της Τούκια) που σύμφωνα μ’ αυτές, ο Παλαιολόγος δεν σκοτώθηκε στην μάχη, αλλά τις κρίσιμες στιγμές, κατέφυγε σε πλοίο και διέφυγε; Άλλωστε, η εικόνα που προκύπτει από τα περισσότερα χρονικά, είναι ότι αυτοί που αντιστάθηκαν περισσότερο ήταν οι Γενουάτες μισθοφόροι (αν και ο αρχηγός τους Τζιοβάνι Τζιουστινιάνι, εγκατέλειψε κι αυτός την μάχη δύο ημέρες πριν την Άλωση), παρά οι ίδιοι οι Βυζαντινοί. Όλα αυτά στην κρίση του καθενός…

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

agora3



Κάθε Σάββατο η Β Λαϊκή Χαλανδρίου έχει την τιμητική της. Μόλις επέστρεψα απ΄αυτήν, φορτωμένος όλα τα καλούδια της φύσης, και σκέπτομαι να της αφιερώσω την σημερινή μου ανάρτηση, μια που οι εικόνες που μας δίνει το 1935 δεν είναι και πολύ διαφορετικές...

montraux-0

Τι προβλέπουν η Συνθήκη της Λωζάνης και η Συνθήκη των Παρισίων για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου
– Η Συνθήκη του Μοντρέ (1936) και οι δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων μετά από αυτή
– Οι τουρκικές χάρτες για τις αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων και η πραγματικότητα.

15
KARLOSGONA

Η απίστευτη ιστορία ενός από τους πιο ισχυρούς μάνατζερ της αυτοκινητοβιομηχανίας που βρέθηκε σιδηροδέσμιος στις φυλακές του Τόκιο, κατηγορούμενος για καταχρήσεις και οικονομικές ατασθαλίες, και έναν χρόνο μετά απέδρασε κρυμμένος μέσα στη θήκη ενός μουσικού οργάνου στη Βηρυτό

2
erdogan2345

Οι διαρκείς προκλήσεις των Τούρκων από το 1923 που μένουν αναπάντητες από την ελληνική πλευρά - Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου - Ποιος βρήκε ποιον στην Ευρώπη; - Είναι η Κίναρος ακριτική;

38