Μακεδονικό: Άγνωστες πτυχές από τα τέλη του 19ου αιώνα ως το 1926

Μακεδονικό: Άγνωστες πτυχές από τα τέλη του 19ου αιώνα ως το 1926

Πώς καταλήφθηκε το Μοναστήρι από τους Σέρβους – Η προσπάθεια εκσερβισμού των Ελλήνων του βόρειου τμήματος της Μακεδονίας – Τα ελληνικά λάθη και οι ολιγωρίες

Το Μακεδονικό ζήτημα, είναι ανεξάντλητο. Έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία, διατυπώθηκαν άπειρες απόψεις. Αφιερώσαμε πριν λίγο καιρό δύο άρθρα για το Μακεδονικό, τα οποία είχαν μεγάλη απήχηση στους αναγνώστες του protothema. gr.



Μία περίοδος που δεν έχει αναλυθεί λεπτομερώς, είναι το χρονικό διάστημα από τα τέλη του 19ου αιώνα ως περίπου, το 1926. Πώς περιοχές με ελληνικό πληθυσμό σε μεγάλο ποσοστό και ανύπαρκτη σερβική παρουσία, βρέθηκαν να κατοικούνται από "Σλαβομακεδόνες", αρχικά και αργότερα (1948), από "Μακεδόνες";

Τι απέγιναν οι Έλληνες του σερβικού τμήματος της Μακεδονίας, αφού ελάχιστοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και ήρθαν στην Ελλάδα;
Μοναστήρι, Κρούσοβο, Στρώμνιτσα και άλλα κέντρα του ελληνισμού της Μακεδονίας επί τουρκοκρατίας





Το Μοναστήρι (σημ. Bitola), υπήρξε η δεύτερη σε σημασία και πληθυσμό πόλη της Μακεδονίας, μετά τη Θεσσαλονίκη, στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα, αναφέρονται 116 Έλληνες έμποροι στο Μοναστήρι, με τεράστια κέρδη από την εισαγωγή αγγλικών βιομηχανικών προϊόντων.
Φημισμένοι ήταν οι ράφτες της πόλης αλλά και τα κεντητά της, που είχαν μεγάλη ζήτηση σε όλη την οθωμανική αυτοκρατορία. 
Αναπτυγμένο οικονομικά, ήταν και το Κρούσοβο.
Πολλοί από τους κατοίκους του ξενιτεύονταν στην Αυστρία, την Αίγυπτο και τη Ρουμανία, όπου ασχολούνταν με το εμπόριο και πλούτιζαν.
Αξιόλογη εμπορική ανάπτυξη, γνώριζε και η Ρέσνα, πολλοί κάτοικοι της οποίας μετανάστευαν στην Αμερική, ως τα τέλη του 19ου αιώνα.
Αλλά και η Αχρίδα, ως το 1870 περίπου, άκμαζε οικονομικά. Οι Έλληνες έμποροι της πόλης, έφερναν από τη Γερμανία, τη Ρωσία και την Κωνσταντινούπολη ακατέργαστες γούνες, τις επεξεργάζονταν και στη συνέχεια έκαναν εξαγωγές τους στο εξωτερικό.
Η Στρώμνιτσα, μια πραγματικά μαρτυρική πόλη που σήμερα ανήκει στη FYROM, έχει ιστορία χιλιάδων ετών, με διαρκή ελληνική παρουσία. Αν και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1869, ξαναχτίστηκε. Υπήρξε σημαντικό συγκοινωνιακό και εμπορικό κέντρο. Το 1913, απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό που κατατρόπωσε τα βουλγαρικά στρατεύματα. Ωστόσο η παρέμβαση των "Μεγάλων Δυνάμεων", κυρίως των Ρώσων, είχε σαν αποτέλεσμα η πόλη να δοθεί στη Βουλγαρία και στη συνέχεια στη Γιουγκοσλαβία.



Μικρότερα σε οικονομική σπουδαιότητα εμπορικά κέντρα του βορειοδυτικού μακεδονικού χώρου, ήταν η Στρούγγα, η Νιζόπολη, η Μηλόβιστα, το Μεγάροβο και το Τίρνοβο, όπου σε ολόκληρη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας το ελληνικό στοιχείο διατηρούσε την πληθυσμιακή υπεροχή. 
Αλλά και στα Σκόπια, αναφέρονται ελληνικές κοινότητες κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα . Σημαντική ήταν η ελληνική παρουσία και στα Βελεσά, όπου το ελληνικό στοιχείο είχε επιδοθεί με ιδιαίτερη επιτυχία στο εμπόριο του μεταξιού, των ερίων, των γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, όπως και των αγγειοπλαστικών ειδών.
Όμως και στον τομέα της εκπαίδευσης, υπήρξε ιδιαίτερα την τελευταία 25ετία του 19ου αιώνα, μεγάλη άνθηση των ελληνικών γραμμάτων.
Μεγάλη ήταν η συμβολή στην άνθηση αυτή, των τοπικών φιλεκπαιδευτικών Συλλόγων και των διαφόρων Σωματείων και Αδελφοτήτων.
Ο πρώτος ελληνικός σύλλογος της Μακεδονίας, ιδρύθηκε στο Μοναστήρι το 1859 και ονομαζόταν “Καζίνο” (“Δημοτικού Κατάστημα”) και πρόσφερε σημαντικές εθνικές υπηρεσίες.
Πολλά από τα σχολεία, χτίζονταν και λειτουργούσαν με δωρεές αποδήμων Μακεδόνων (και όχι μόνο) εθνικών ευεργετών.
Έτσι  π.χ.,  ο Ιωάννης Μπάγκας από την Κορυτσά (1814-1895), πρόσφερε πολλά χρήματα για την ίδρυση σχολείων της στοιχειώδους και μέσης παιδείας στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ο Ηπειρώτης Αναστάσιος Τσούφλης, διέθεσε χρήματα για την κατασκευή διώροφου σχολείου στη Γευγελή, το οποίο λειτούργησε από το 1889. Το 1909, φοιτούσαν στα ελληνικά σχολεία της Γευγελής 365 μαθητές.



Και μόνο από την παράθεση των ονομάτων πόλεων και περιοχών, βλέπουμε ότι ενώ κατοικούνταν από Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στη συνέχεια “πέρασαν” υπό σερβική κυριαρχία και τελικά σήμερα βρίσκονται στην επικράτεια της FYROM. 
Η κατάληψη του Μοναστηρίου από τον σερβικό στρατό
Το Μοναστήρι, όπως αναφέραμε, είχε ως επί το πλείστον ελληνικό πληθυσμό. Από τους 42.000  κατοίκους του, οι 24.000 ήταν Έλληνες.
Παραθέτουμε αποκαλυπτικούς πίνακες με την πληθυσμιακή σύνθεση των οικισμών γύρω από το Μοναστήρι, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η υπεροχή, σε συντριπτικό βαθμό του ελληνικού στοιχείου.
Ας δούμε όμως, πώς το Μοναστήρι καταλήφθηκε από τον σερβικό στρατό το 1912. Ακροθιγώς, είχαμε θίξει το θέμα αυτό στο άρθρο μας για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στις 26/10/2016.
Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1912, οι Σέρβοι, μετά τη μάχη του Κουμάνοβου, είχαν καταλάβει ολόκληρη τη Νότιο Σερβία και αφού έφτασαν στην πεδιάδα της Πελαγονίας, σταμάτησαν στον Εριγώνα (παραπόταμο του Αξίου). Εκεί παρέμειναν για 13 ημέρες, στη θέση "Bakirno Gumno" ("Χάλκινο Αλώνι"), καθώς στο σημείο αυτό σταματούσαν οι εδαφικές διεκδικήσεις τους.
Σύμφωνα με τον Δρα Ιωάννη Παπαφλωράτο, στη δίτομη "Ιστορία του Ελληνικού Στρατού" (1833-1949) στη Δυτική Μακεδονία, η V Μεραρχία του Στρατού μας, απελευθέρωσε διαδοχικά το Αμύνταιο και τη Βεύη. "Όφειλε δε να κινηθεί ταχύτατα για να προλάβει τους Σέρβους με τους οποίους ουδεμία συμφωνία περί διανομής εδαφών είχε υπογραφεί. Δυστυχώς, δεν κατάφερε να φθάσει μέχρι το Μοναστήρι, εξαιτίας ενός "ατυχήματος" το οποίο υπέστη στο Αμύνταιο, με αποτέλεσμα η πόλη αυτή (Μοναστήρι) να καταληφθεί από τους Σέρβους (την 6η Νοεμβρίου)". Το "ατύχημα", ήταν μια αιφνιδιαστική επίθεση που δέχτηκε από ολιγάριθμα τμήματα του τούρκικου στρατού σε συνεργασία με γηγενείς χωρικούς η V Μεραρχία και είχε σαν αποτέλεσμα να υποχωρήσει προς την Κοζάνη και ένα μέρος της προς τα Σέρβια. Τότε, υπήρξε διαφωνία με τον Διάδοχο και αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο. Ο μεν Ε. Βενιζέλος, και ως Υπουργός Στρατιωτικών, ζήτησε την άμεση ανασυγκρότηση της V Μεραρχίας, ο δε Κωνσταντίνος, είχε αντίθετη άποψη καθώς σκόπευε να κινηθεί προς τη Θεσσαλονίκη.  Ο Βενιζέλος πρότεινε άνδρες της Ι Μεραρχίας να επιβιβαστούν σε πλοία στη Σκάλα Ελευθεροχωρίου , να αποβιβαστούν στον Βόλο και στη συνέχεια να κατευθυνθούν στα Σέρβια, ενώ ο Κωνσταντίνος του απάντησε αρχικά ότι το συγκεκριμένο συμβάν «δεν δύναται να μεταβάλει την τύχη της εκστρατείας ,ήτις εξαρτάται εκ της μάχης, την οποίαν θα δώσει η στρατιά μου περί την Θεσσαλονίκην».
"Ευρισκόμενος επί τόπου και διοικών υπεύθυνος τον Στρατόν, θέλω λάβει έτερα μέτρα…", τηλεγράφησε στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος προς τον Βενιζέλο. Για το θέμα αυτό, Θεσσαλονίκη ή Μοναστήρι, επανήλθε ο Βενιζέλος στη Βουλή τον Αύγουστο του 1917, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι από την αρχή του πολέμου είχε διατάξει τον Διάδοχο να κινηθεί προς τη Θεσσαλονίκη.

Την επόμενη μέρα από την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, στις 27/10/1912 δηλαδή, άρχισε η ανασυγκρότηση της V Μεραρχίας, που επανέλαβε την προέλασή της προς το Αμύνταιο, φθάνοντας στον Κόμανο (την 3η Νοεμβρίου).
Στις 6 Νοεμβρίου, μετά από μεγάλη μάχη, τα ελληνικά τμήματα έκαμψαν την αντίσταση των Τούρκων και κατέλαβαν τα Στενά του Κιρλί Δερβέν και της Κέλλης.
Στις 7 Νοεμβρίου, η Ταξιαρχία Ιππικού απελευθέρωσε τη Φλώρινα. Άφθονο πολεμικό υλικό (όπως 20 πυροβόλα με τα πυρομαχικά) έπεσε στα χέρια του ελληνικού Στρατού, ενώ πιάστηκαν 3.800 αιχμάλωτοι.
Τρεις ώρες αργότερα, έφτασε στην πόλη μια ισχυρή φάλαγγα του σερβικού Ιππικού. Ο Ίλαρχος Γεννηματάς, που βρισκόταν ως παρατηρητής στον σερβικό στρατό, έφτασε στη Βεύη και έδειξε στον Κωνσταντίνο έγγραφο του Σέρβου διοικητή σχετικά με τη μάχη και την κατάληψη του Μοναστηρίου από τις δυνάμεις του. Ο Σέρβος Στρατηγός, ζήτησε να μην μεταβεί στο Μοναστήρι ο ελληνικός Στρατός, επειδή, τάχα, δεν επαρκούσε ο χώρος για επιστάθμευση.
Ήταν προφανώς μια δικαιολογία, την οποία αντιλήφθηκε ο Κωνσταντίνος και ζήτησε από τον Σέρβο Ταγματάρχη Βάσιτς που βρισκόταν εγκαταστημένος ως σύνδεσμος στο ελληνικό επιτελείο, να ανακοινώσει στο σερβικό Στρατηγείο ότι οι Έλληνες δεν θα πάνε προς το Μοναστήρι, αλλά και ο σερβικός στρατός δεν πρέπει να μεταβεί στη Φλώρινα, καθώς ο χώρος ήταν περιορισμένος.
Πάντως η κατάληψη της Φλώρινας από τον ελληνικό Στρατό, αμφισβητήθηκε έντονα από σερβικής πλευράς.
Συγκροτήθηκε μάλιστα μια μεικτή επιτροπή, για τη διευθέτηση της κατοχής των αμφισβητούμενων από τους δύο στρατούς περιοχών. Το ζήτημα λύθηκε οριστικά του Νοέμβριο του 1913.
Για το πώς καταλήφθηκε όμως το Μοναστήρι από τους Σέρβους, υπάρχει μια σημαντική μαρτυρία, προερχόμενη από το αρχείο του μακεδονομάχου Αναστάσιου Νάλτσα. Την επιβεβαιώνει και ο Τ. Μ. Κατσουγιάννης, στο βιβλίο του "Σχετικά με τους Βλάχους των Ελληνικών Περιοχών" ("About the Blachs of the Hellenic Areas").
Ο Ρώσος πρόξενος στα Σκόπια, ακολουθούσε τον σερβικό στρατό στην προέλασή του προς το νότο. Αυτός συμβούλευσε τους επικεφαλής των Σέρβων να καταλάβουν το Μοναστήρι. Όμως η αντίσταση των Τούρκων, με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Ζεκή πασά ήταν σοβαρή και δεν διαφαινόταν άμεση κατάληψη της πόλης.
Το βράδυ της 19/10, ο Ρώσος πρόξενος, συνοδευόμενος από τον διερμηνέα του, πήγε στο οθωμανικό στρατόπεδο και έγινε δεκτός από τον Ζεκή πασά.
Πιθανότατα ο Ρώσος πρόξενος, ενεργούσε κατόπιν εντολής της κυβέρνησής του. Φαίνεται ότι έπεισε τον Ζεκή πασά ότι η Μακεδονία ήταν χαμένη υπόθεση και θα έπρεπε το συντομότερο δυνατό τα στρατεύματά του, να κατευθυνθούν προς την Ήπειρο, για να μην πέσουν και τα Γιάννενα σε ελληνικά χέρια.
Μάλιστα, δωροδόκησε τον οθωμανό αρχιστράτηγο με 20.000 λίρες! Το πόσο αυτό, ζήτησε ο Ρώσος πρόξενος από το υποκατάστημα της "Οθωμανικής Τράπεζας" στα Σκόπια και χορηγήθηκε από τον τότε υποδιευθυντή της Τράπεζας Ιταλό Βερνάτζα, για λογαριασμό του ρωσικού κράτους. Το πόσο αυτό, στις 20 Οκτωβρίου 1912, με στρατιωτικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε Σέρβος αξιωματικός και δύο οπλίτες, μεταφέρθηκε στο σερβικό Στρατηγεία.
Έτσι οι Τούρκοι χαλάρωσαν την άμυνα του Μοναστηρίου και επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων (προφανώς της V Μεραρχίας, όπως είδαμε παραπάνω).
Τελικά, περίπου 10.000 Τούρκοι υποχώρησαν προς την Κορυτσά και 15.000 προς τα Γιάννενα. Οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν. Την 1η Νοεμβρίου 1912, άρχισε η προέλαση του σερβικού στρατού προς το Μοναστήρι.
Στις 6 Νοεμβρίου, η πόλη καταλήφθηκε από τα σερβικά στρατεύματα. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στο Μοναστήρι δεν ζούσε κανένας Σέρβος! Οι δε Σέρβοι αξιωματικοί και στρατιώτες, διατυμπάνιζαν: "Το Μοναστήρι δεν είναι δικό μας, το Μοναστήρι είναι ελληνικό" και "Οι δικές μας βλέψεις, τα όνειρά μας είναι μέχρι το Bakirno Gumno". Τελικά, όπως είναι γνωστό, το Μοναστήρι παρέμεινε σε σερβικά χέρια. Αυτό σήμανε, ουσιαστικά, και την παράδοση του βόρειου μακεδονικού ελληνισμού. Το Μοναστήρι, πρόσφερε στη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όσα πρόσφεραν συνολικά όλα τα υπόλοιπα κέντρα του ελληνισμού της Μακεδονίας.
Μεταβαίνοντας μέσω Μοναστηρίου στο Βουκουρέστι τον επόμενο χρόνο, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αποθεώθηκε από τους Έλληνες του Μοναστηρίου. Επιστρέφοντας από τη Συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου, τους είπε τα εξής: "Ελπίζω, ότι θα μπορέσετε να περάσετε καλά με τους Σέρβους, αλλά αν θέλετε, μπορώ να σας εγκαταστήσω στη Φλώρινα, όπου θα αποκτήσουμε το Νέο Μοναστήρι…".
Ένα πέπλο θλίψης κάλυψε την πόλη. Όνειρα κι ελπίδες γκρεμίστηκαν. Ήταν ένα λάθος, από τα πολλά, της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις συνέπειες του οποίου βλέπουμε και σήμερα…
Ο εκσερβισμός του βόρειου τμήματος της Μακεδονίας
Αμέσως μετά, άρχισε ο εκσερβισμός των ελληνικών περιοχών (ήδη από το 1914). Συνολικά, στο τμήμα της Μακεδονίας που κατέλαβε η Σερβία, ζούσαν 350.000 Έλληνες. Κάποιοι ήρθαν στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν να αλλάξουν τη γλώσσα τους και την εθνικότητά τους για να επιβιώσουν. Το 1924, απαγορεύτηκε η ομιλία της ελληνικής γλώσσας, ακόμα και στην εκκλησία, η λειτουργία των ελληνικών σχολείων, οι ελληνικές επιγραφές των καταστημάτων και ό,τι θύμιζε Ελλάδα. Το 1923, Βόσνιοι και Κροάτες, εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του Μοναστηρίου, του Περλεπέ και της Αχρίδας. Οικισμοί που δημιουργήθηκαν τότε ήταν μεταξύ άλλων, το Αλεξάνδροβο, το Καραγεόργοβο και το Ντουσάνοβο. Με νόμο του 1931, διατέθηκαν σε Σλάβους του Βορρά, εκτάσεις 289.000 εκταρίων στο βόρειο τμήμα της Μακεδονίας. Μέχρι το 1935, εγκαταστάθηκαν εκεί άλλες 19.000 οικογένειες Σλάβων, στους οποίους δόθηκε κλήρος 104.000 εκταρίων και χιλιάδες σπίτια Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στη χώρα μας.
Έτσι, περιοχές όπως η Αχρίδα "η Λεωφόρος του Ελληνισμού" κατά τον Jirecek και "Ακρόπολη του Ελληνισμού" κατά τον Herman Wendel, αφελληνίστηκε ."Από τη Θεσσαλία μέχρι τα Σκόπια, ακόμα και στις εκκλησίες των χωριών, η λειτουργία γινότανε στην ελληνική. Στην Αχρίδα και το Μοναστήρι, δεν μπόρεσα να συναντήσω ούτε μια οικογένεια η οποία να μιλάει σερβικά. Κανένας δεν εγνώριζε να διαβάζει τη μεγάλη σλαβική γραφή…", έγραφε ο Ρώσος ιστορικός Wictor Grigorovic.
Κάπου εδώ, κλείνουμε το κεφάλαιο "Μακεδονικό", ως τα τέλη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Βέβαια θα μπορούσε να γράψουμε δεκάδες ακόμα άρθρα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, παρουσιάζει το "Μακεδονικό" ζήτημα στα χρόνια του Εμφυλίου και έπειτα. Με την περίοδο αυτή, θα ασχοληθούμε στο προσεχές διάστημα.

Πηγές: Βασ. Γεωργίου (Χρίστος Ρήγας), "Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ", Αθήνα 1992.
Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος, " ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΤΟΝΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (1350 -1950)", Εκδοτικός Οίκος Αντ. Σταμούλη, 2005.
Δρ Ιωάννης Παπαφλωράτος, "Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1835 – 1949)", Εκδόσεις Σάκκουλα, 2014
Ευχαριστούμε τον Δρα Ι. Παπαφλωράτο που μας έδωσε την άδεια να χρησιμοποιήσουμε αποσπάσματα και στοιχεία από το έργο του.



ΣΧΟΛΙΑ (12)

than

Στην μακεδονία ιδίως ,υπάρχουν πάρα πολλοί έλληνες απο μοναστήρι και στρώμνιτσα , επίσης πολλοί ήρθαν κρυφά μέσα απο τα βουνά πριν απο την 7ετία απο τα σκόπια. Συγγενείς αυτών που ήρθαν εδώ ως έλληνες , οι οποίοι παρέμειναν εκεί ,ήταν και αυτοί έλληνες , τα παιδιά τους όμως (μεσήλικες και ,τώρα) όσα ήταν στο κόμμα και καλοστεκούμενα κατά πλειοψηφία λένε οτι είναι σκοπιανοί , αυτοί που δεν ήταν στο κόμμα και δεν ήταν σε καλή οικονομική κατάσταση θεωρούν εαυτούς έλληνες , βέβαια όσοι θεωρούσαν τον εαυτό τους έλληνα υφίσταντο παντός είδους διώξεις απο το τιτοικό καθεστώς οι οποίες συνεχίστηκαν και τα πρώτα χρόνια του νέου καθεστώτος.

GP

Ηταν στρατηγικη,πολιτικη,εθνικη και εν πολλοις αναγκαστικη η επιλογη.Θεσσαλονικη ή Μοναστηρι. Και ο Βενιζελος επελεξε Θεσσαλονικη. Δεν μπορουσε και τα δυο, και το ειχε καταλαβει. Αργοτερα την "πατησε" με την εκστρατεια μεχρι την Αγκυρα.Εκει δεν ειχε καταλαβει...

SOSTA

Κε Στούπα, όσον αφορά τις περιοχές Μοναστήρι, Κρούσοβο κτλ, υπήρχαν Ελλήνες βλαχόφωνοι (Αρουμάνοι) στην πλειονότητα τους. Πιστεύω σε άλλη δημοσίευση που αναμένουμε για τους Βλάχους να συμπεριληφθεί. Στην σημερινή κατάσταση η Βουλγαρία έχει δώσει διαβατήρια σε μεγάλο αριθμό Σκοπιανών Βουλγάρων (για παν ενδεχόμενο) ενώ οι Ελληνικές κυβερνήσεις αγνόησαν των Ελληνικό πληθυσμό όπως και στην Β. Ηπειρο..

Παρμενίων

Πολύ ωραίο άρθρο. Τα δύο μεγάλα ερωτήματα της περιόδου είναι: Αφού οι σύμμαχοι των Βαλκανίων κατά Οθωμανών ήταν 1. Ελλάς. 2 Σερβία 3. Βουλγαρία 4. Μαυροβούνιο, πού ακριβώς ήταν οι Σκοπιανοί; Απάντηση: Δεν υπήρχαν. Είναι τεχνητό κατασκεύασμα. Δεύτερον , με βάση την παραπάνω τετράδα συμμαχίας πού ακριβώς ήταν οι Αλβανοί; Απάντηση : όπως πάντα με τους δυνάστες (Οθωμανούς, Ιταλούς, Γερμανούς) και σήμερα είναι οι προκλητικότεροι έναντι όλων (Ελλήνων, Σέρβων, σκοπιανών). Συμπέρασμα : όποιος είναι με τον ολοκληρωτισμό και τους ηττημένους, αν έχει τις κατάλληλες πλάτες και ύποπτες δοσοληψίες βγαίνει προκλητικά και από πάνω. Δυστυχώς έτσι είναι...

Δυστυχώς

ακούς συχνά να λένε για τα "αδέλφια μας τους Σέρβους κλπ κλπ ...όλοι οι σλάβοι είναι τα ίδια σκτά...μαφιόζοι και ελεεινοί ... μωρέ καλά τους έκανε και τους έριξε βόμβες ο Κλίντον. Οι Ρώσοι και οι Σέρβοι πρώτοι πρώτοι αναγνώρισαν τα σκόπια ως Μακεδονία λές και δεν ήξεραν ιστορία τα κωλόγιδα ...

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Εντάξει, οπως πάντα καλό το άρθρο, αλλά νομίζω ότι κάποτε πρέπει να απεγκλωβιστουύμε από την ιδέα του από δω μας διώξανε, εκει μας σφάξανε ,από κει μας ξερίζωσαν και όλα τα σχετικά. Και εξηγώ. Λέμε ότι χάσαμε εδάφη στη σημερινή ΠΓΔΜ. Ωραία και έτσι να είναι. Γιατί δεν αναφέρουμε ότι πήραμε όλη την ανατολική Μακεδονία και την Δυτική Θράκη χωρίς να έχουμε καμία απαίτηση για αυτές εκ των προτέρων και ότι αυτό έγινε λόγω της βλακειας των βουλγάρων τσαρικών εθνικιστών που κυβερνούσαν τότε αυτή τη χώρα. Δεν είναι αλήθεια ότι προτού αρχίσει ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος αυτό που θέλαμε ήταν κάποιες περιοχές της δυτικής Μακεδονίας και η Θεσσαλονίκη για ιστορικούς λόγους;Δεν είναι αλήθεια ότι οι νομοί Κιλκίς, Σερρών και Θεσσαλονίκης βόρεια και ανατολικά της πόλης μέχρι την Αλεξανδρούπολη και την Αδριανούπολη είχαν καταληφθεί από τον βουλγαρικό στρατό ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΓΕΙΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ;Αν οι ανόητοι βούλγαροι εθνικιστές δεν έκαναν επίθεση εναντίον των ελλήνων και των σέρβων, τι θα γινόταν;Αν καθόντουσαν στα αυγά τους, πιος θα τούς κούναγε από εκεί;Και από τους σέρβους τι ακριβώς θέλουμε;Αυτοί έπρεπε να πολεμήσουν σε συμμαχία με την Ελλάδα, για την ψυχή του πατέρα τους, όπως το λέμε;Αν οι σέρβοι είχαν συνενοηθεί με τους βουλγάρους και χτυπούσαν μαζί την Ελλάδα, τα σύνορα μας θα ήτανε στον Όλυμπο και μέχρι την Ήπειρο. Όταν δεν διδάσκεται αντικειμενικά όλη η ιστορία, αλλά επιλεκτικά φουντώνουν οι εθνικοφασισμοί, που πάντα οδήγησαν τις χώρες στις οποίες επικράτησαν σε εθνικές καταστροφές. (Γερμανία του Χίτλερ, Βουλγαρία των βαλκανικών, Ελλάδα του 1922, Κύπρος ,Σερβία του Μιλόσεβιτς και πλείστα αλλα παραδείγματα )Δυστυχώς, κάτι τέτοιο παρατηρείται σήμερα στην ευρωπαϊκή (;;;)μας χώρα με τις κινήσεις των νεομακεδονομάχων.

Μειοδοτης

Συριζαιε μου, πες στα αφεντικα σου, στο κομμα, στον Σορος κτλ, οτι επιδιωξη της Ελλαδας στους Βαλκανικους ηταν να απελευθερωσει ολη την Ελλαδα μεχρι την Κωνσταντινουπολη. Ο Κωνσταντινος οταν ξεκινησε το στρατευμα απο την Θεσσαλια, εδωσε την διαταγη, "εμπρος για την Πολη". Το οτι εκαναν ή δεν εκαναν οι Βουλγαροι και οι Σερβοι ειναι θεμα δικο τους, και οτι το θελεις ειτε οχι η περιοχη της Νοτιας Βαρδαριας, της Ανατολικης Ρωμυλιας, και της Ανατολικης Θρακης, ειχαν συμπαγεις Ελληνικους πληθυσμους. Τωρα απο εκει και περα το πως εξελιχθηκαν τα πραγματα, και το αν οι κινησεις των Βουλγαρων κυριως στον Β' Βαλκανικο και στον Α' Παγκοσμιο, οδηγησαν στην απελευθερωση περαιτερω Ελληνικων περιοχων, ειναι αλλο θεμα. Με την ιδια λογικη και οι Ελληνες με τι λαθος κινησεις τους, εχασαν περιοχες οπου ο Ελληνισμος υπηρχε για χιλιαδες χρονια οπως η Ιωνια. Αλλα το να απαξιωνεις ή να αποσιωπας την ιστορια, ειναι δικο σας χαρακτηριστικο, και της εθνομηδενιστικης ιδεολογιας σας. Για σας αντικειμενικη ματια ειναι οτι ειναι αντιθετο προς την Ελλαδα. Μοναχα οι αλλοι ειναι σωστοι, και ας μην εχουν ιδεα για τα ιστορικα κεκταινομενα. Ειναι αυτο που ονομαζεται γραικυλισμος. ΑΟπως φαινεται και απο το ειρωνικο σου σχολιο, για τους ανθρωπους που αγωνιζονται στα συλλαλητηρια για την ελληνικοτητα της Μακεδονιας.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Κύριοι (νεαροί μάλλον )σε ανιστόρητος που δεν έχουν ανοίξει βιβλίο και γράφουν μπούρδες τι μπορείς να απαντήσεις;Τέτοια λένε και ατό εξωτερικό κάποιοι ελληνες "επιστήμονες"και μας έχουν για τα μπάζα.

KOSTAS70

Αν δε ξέρετε Ιστορία ΚΑΙ Γεωγραφία μη σχολιάζετε. Και η Ανατολική και η Δυτική Μακεδονία και η Θράκη είχαν πολυπληθείς Ελληνικούς πληθυσμούς και ελάχιστους Βουλγάρους - Σλάβους μέχρι το 1870. Αυτό ήταν και το βασικό επιχείρημα των Άγγλων, που εναντιώθηκαν το 1878 στη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και προκάλεσαν την αναθεώρησή της, αποτρέποντας την παράδοση των παραπάνω περιοχών στους Βουλγάρους. Από τότε οι Βούλγαροι προέβησαν σε εντατικό εποικισμό της Μακεδονίας, Ανατολικής Ρωμυλίας και Θράκης με πληθυσμό δικό τους, ώστε να αποκτήσουν μελλοντικά ερείσματα. Οι Σέρβοι όπως σωστά αναφέρει το άρθρο ακολούθησαν μετά το 1913 την ίδια τακτική, συν τον εκφοβισμό αλά Τούρκα των γηγενών Ελλήνων, οδηγώντας τους στην προσφυγιά.

Μαύρος

Για όσους έχουν ταξιδέψει στα βόρεια και έχουν ψαχτεί λίγο, θα διαπιστώσουν σημαντικές αλήθειες στο άρθρο σας. Συγχαρητήρια κύριε Στούκα!

με το θαρρος της γνωμη μου

οι σλαβοι (προεξαρχοντως των ρωσων) 1500 χρονια τωρα απεδειχθησαν ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ απεναντι στους Ελληνες ευεργετες τους (αντικειμενικα λογω του αλφαβητου, υποκειμενικα λογω του Χριστιανισμου, κατ εμε προκειται ξεκαθαρα για υψιστο δωρο που τους καναμε να τους διδαξουμε τον πραγματικο Θεο, ετσι σωθηκαν και σωζωνται ανθρωποι καταδικασμενοι στην βαρβαροτητα του παγανισμου ή της αθειας, κατ εμε το ξαναλεω) και πολλες φορες σκληροτεροι απο αλλους εισβολεις οπως οι τουρκοι, οι ναζι κλπ. Πρεπει να το καταλαβουμε κι επιτελους να φερθουμε αναλογως ξεκινωντας απ τους γυφτοβουλγαρους κ λοιπους μογγολους των σκοπιων. Ευχαριστω για το υπεροχο αρθρο σας για ακομη μια φορα κ. Στουκα. Αυτα θα πρεπε να τα διδασκονται οι Ελληνες διεξοδικα κι οχι ολο κι ολο με μια προταση σε μια παραγραφο του εγχειριδιου ιστοριας στη β ή γ λυκειου. Τελος, το "ατυχημα" της 5ης ΜΠ το 1912 οπως χαρακτηριστηκε απο την στρατιωτικη ιστορια, αποδεικνυει στους πολλους αυτο που οσοι ειμαστε λατρεις της ιστοριας γνωριζουμε πολυ καλα, την "χαοτικη" (με την μαθηματικη εννοια) επιδραση στην ζωη των ανθρωπων που μπορει να λαβει ενα πολεμικο γεγονος οσο μικρο ή "ατυχες" και γενικως φαινομενικα μικρο - σε σχεση με την συνολικη εικονα ενος μεγαλυτερου ιστορικου πλαισιου (εν προκειμενω του Α Βαλκανικου Πολεμου) - μπορει να μοιαζει εκεινη την στιγμη.

Αλλο ενα

Εξαιρετικο αρθρο κυριε Στουκα. Ειναι πραγματικα λυπηρο οτι δυο απο τις μεγαλυτερες κοιτηδες του Ελληνισμου της Μακεδονιας, το Μοναστηρι και η Στρωμνιτσα, δεν απελευθερωθηκαν ποτε. Και πολυ καλα θεσατε το θεμα των 100.000 και πλεον Ελληνων, της περιοχης του σημερινου κρατους των Σκοπιων. Τι απεγιναν; Γνωριζουμε οτι οι 200.000 Ελληνες της Ανατολικης Ρωμυλιας, ηρθαν και εγκατασταθηκαν στην ελευθερη πλεον Μακεδονια, μετα το 1913. Αλλα οι Ελληνες της Γιουγκοσλαβικης πλεον επαρχιας της Βαρντασκα, δεν εφυγαν, τουλαχιστον οχι σε μαζικους αριθμους. Το οποιο καταδεικνυει οτι ουσιαστικα οπως γραψατε αναγκαστηκαν να αλλαξουν ταυτοτητα, παιρνοντας σλαβικα ονοματοεπωνυμα. Υπηρξε ενα ρεπορταζ πριν καποια χρονια, που προσπαθησε να εντοπισει τους απογονους εκεινων των γηγενων Ελληνων των Σκοπιων, οπου πραγματι υπαρχουν ακομη.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

palia-athina_main01

Ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ για το Βασιλικό Θέατρο της Αγίου Κωνσταντίνου όταν πρωτολειτούργησε. Συνοδεύεται από μια περιήγηση στα πέριξ που κάθε άλλο θύμιζαν παρά κουλτούρα...