Στη δυσκολία της να αντιμετωπίσει την απώλεια της Μαρινέλλας στάθηκε η Κάτια Δανδουλάκη. Η ηθοποιός εκμυστηρεύτηκε πως μεταθέτει για αργότερα τη διαχείριση του πένθους, αφού δεν νιώθει ακόμη έτοιμη. Αυτός είναι και ο λόγος, εξομολογήθηκε, που δεν μπορεί να ακούσει τραγούδια της σπουδαίας ερμηνεύτριας.
Η Κάτια Δανδουλάκη ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4», την Τετάρτη 8 Απριλίου, και μίλησε για την απώλεια αγαπημένων της προσώπων και πιο συγκεκριμένα του Γιώργου Μαρίνου και της Μαρινέλλας. Η ηθοποιός ξεκίνησε λέγοντας: «Έχασα φίλους μου, έχασα την καθημερινότητά μου, την επαφή μου».
Αναφερόμενη στον αείμνηστο σόουμαν, η ηθοποιός εξήγησε πως συνδέθηκε μαζί του περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο παρά σε επαγγελματικό. «Σε προσωπικό επίπεδο, τον Γιώργο τον έζησα περισσότερο. Είχαμε επαφές, πιο πολύ μια φορά στο τόσο να βγούμε να φάμε, τρώγαμε και με τον Μάριο μαζί στο σπίτι του, όταν έκανε στο Νέο Βουτζά εκείνο το σπίτι που άλλαξε», μοιράστηκε.
Δείτε το σχετικό απόσπασμα μετά το 04:50
«Δεν είχα τόση μεγάλη επαφή με τον Γιώργο από καλλιτεχνικής απόψεως, όταν παίζαμε μαζί στο θέατρο. Αλλά πηγαίναμε πολύ συχνά και τον έβλεπα γιατί τον θαύμαζα. Ήταν για μένα ολόκληρη εποχή. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε την ποιότητα στη βραδινή μπουάτ. Όπως και η Μαρινέλλα», πρόσθεσε στη συνέχεια.
Ακολούθως, μίλησε για την απώλεια της Μαρινέλλας, εστιάζοντας κυρίως στην αδυναμία της να τη διαχειριστεί, αφού επρόκειτο για ένα άνθρωπο με τον οποίο ήταν πολύ κοντά. «Η Μαρινέλλα ήταν δικός μου άνθρωπος και ήταν ένα κενό το οποίο το πιστεύετε ότι ακόμα δεν θέλω να ακούω τραγούδια; Δηλαδή όταν ακούω τραγούδια της, τα κλείνω. Δεν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω κάτι, θέλω καιρό. Είδα ότι δεν μπορώ εύκολα να το μοιραστώ αυτό, με πονάει τόσο πολύ που το αναβάλλω και τρέχω και κάνω δουλειές. Τρέχω σε άλλα», εξομολογήθηκε.
Από την τεχνητή νοημοσύνη και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έως τα δίκτυα ενέργειας, ο χαλκός αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα οικονομία. Η αναγνώριση των Σκουριών ως Στρατηγικού Έργου από την Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύει τη δυνατότητα της Ελλάδας να συμμετέχει ουσιαστικά στην ευρωπαϊκή προσπάθεια εξασφάλισης κρίσιμων πρώτων υλών.
Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα για τη μόδα του μέλλοντος ίσως να μην είναι τι θα φοράμε, όσο τι θα θεωρούμε τότε ως αυτονόητο. Οι αλλαγές που ξεκινούν σήμερα δείχνουν ότι οδεύουμε προς έναν κόσμο όπου η αξία, η διάρκεια και η τεχνολογία θα επαναπροσδιορίσουν τη σχέση μας με τα ρούχα.