Τι είναι αυτό που τους ενώνει;

Στο δεύτερο συγγραφικό της πόνημα μετά το “Supernova”, στο οποίο υπέγραφε το ένα από τα δύο έργα της παράστασης, η Φωτεινή Αθερίδου υπογράφει μία ανατρεπτική, μυστηριώδη, νεανική κωμωδία.

«Είναι μια κωμωδία πέντε ανθρώπων που βιώνουν έναν ανεξήγητο εγκλωβισμό... Ακούν μόνο μια φωνή που τους μιλά, χωρίς να μπορούν να θυμηθούν ή να καταλάβουν τίποτα άλλο. Υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί, ο οποίος μετά από μια σειρά από εικασίες αποκαλύπτεται στο τέλος του έργου και αποτελεί και την ανατροπή του», μου εξηγεί η Φωτεινή, αφήνοντας το μυστήριο να πλανάται και κάνοντας λόγο για «μία φωτεινή παράσταση φτιαγμένη με αγάπη από όλους τους συντελεστές της, που σίγουρα αφήνει μια ελπίδα στο τέλος».



Για ένα νέο ελληνικό έργο για το οποίο αισθάνεται περήφανος μου λέει και ο Μίνως Θεοχάρης

, που σκηνοθετεί την παράσταση, η οποία παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Θησείον. «Πέρα από αυτό όμως, είμαι περήφανος για τον καθένα από μας που ενώ είμαστε αυτό που ήδη λένε "η γενιά της κρίσης" και ενώ τίποτα γύρω μας δεν βοηθάει τη δημιουργία, δεν χάσαμε την αγάπη μας γι' αυτό που κάνουμε, δεν το βάλαμε κάτω», σχολιάζει.

Και μετά; Και μετά; Το γέλιο συναντά το σασπένς και η αγωνία κορυφώνεται καθώς η αντίστροφη μέτρηση φτάνει στο τέλος της. Τι ενώνει αυτούς τους πέντε ανθρώπους; Για να βρουν τη λύση που θα τους χαρίσει την ελευθερία τους, θα πρέπει να συνεργαστούν, γεγονός που αποδεικνύεται πιο δύσκολο απ’ όσο θα έπρεπε. «Α, το βρήκα! Είναι όλοι ηθοποιοί!»... «Λάθος. Ο χρόνος που σας απομένει είναι 8 λεπτά».



Εμείς ζητήσαμε από τους πέντε ηθοποιούς του έργου να μοιραστούν μαζί μας την αγαπημένη τους ατάκα από το έργο.

Φωτεινή Αθερίδου
Ηθοποιός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι...

Γεράσιμος Σκαφίδας
Δεν έχω αγαπημένη ατάκα στο έργο ή μαλλον κάθε μέρα ανακαλύπτω και μια άλλη.

Αριάδνη Καβαλιέρου
Εδώ λες να ’ναι ο τάφος μας;



Γιώργος Τσουρής
Πουρκουά Πωλ; Πουρκουά; Κλάψ Λυγμ φρρρρ!

Γιάννης Μπισμπικόπουλος
Δεν σου αρέσει η ζωή σου; Θα 'θελες να γεννηθείς κάποιος άλλος; Όχι, αυτή είναι η ζωή σου... μία και μοναδική!

Και μετά; Και μετά; «Έλα μου ντε... Αν το ήξερα, δεν θα ρωτούσα», καταλήγει η Φωτεινή.