Bullying: Η βία πρέπει να απαντά με βία;

bull2

 Οι αιτίες και οι επιπτώσεις του φαινομένου σε ψυχοσυναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό πλαίσιο είναι πολλές και κάποιες φορές ιδιαιτέρως σοβαρές

Τον τελευταίο καιρό, το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού φαίνεται να απασχολεί ολοένα και περισσότερο τόσο στο επίπεδο της επιστημονικής κοινότητας όσο και σε επίπεδο καθημερινών συζητήσεων. Με στόχο να καταδειχθούν σημαντικές πλευρές του φαινομένου, ακολουθούν κάποιες σκέψεις γι αυτό που πηγάζουν μέσα από την εργασιακή εμπειρία αλλά και τη βιβλιογραφία.

Κατ αρχάς, ας ξεκινήσουμε με ένα πλαίσιο ορισμού. Το bullying, εις το ελληνικότερον, Σχολική Βία και Εκφοβισμός, προέρχεται από το bully που στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως «νταής» οπότε bullying είναι το «νταηλίκι».

Ας κάνουμε όλοι εδώ μια μικρή παύση κι ας αναλογιστούμε τι κουβαλούν αυτές οι δυο λέξεις… είναι φορτισμένες με δύσκολα, βίαια και υποτιμητικά στοιχεία.

Οπότε λοιπόν ορίζοντας το φαινόμενο αναφερόμαστε σε βία, λεκτική, σωματική, ψυχολογική η οποία προέρχεται / προκαλείται από παιδιά σε παιδιά, επαναλαμβανόμενα, συστηματικά και κλιμακούμενα σε ένταση με σκοπό να βλάψει, πονέσει, αναστατώσει το παιδί-θύμα που μοιάζει να ‘ ναι ανυπεράσπιστο. Εμπεριέχει δηλαδή την ταπείνωση αυτού που στοχοποιείται.

Χρειαζόμαστε δηλαδή τους αναφερόμενους ως «θύτες» , ως «θύματα» και ως «παρατηρητές». Οι αιτίες και οι επιπτώσεις του φαινομένου σε ψυχοσυναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό πλαίσιο είναι πολλές και κάποιες φορές ιδιαιτέρως σοβαρές.

Πέραν του παιδιού – θύματος που σαφώς χρήζει φροντίδας και προσοχής, φροντίδας και προσοχής χρήζει και το παιδί – θύτης. Συνήθως όταν μιλούμε ή διαπιστώνουμε bullying εστιάζουμε αποκλειστικά στην πλευρά του θύματος μιας και φαίνεται ως η πιο αδύναμη και εύθραυστη.

Όμως και το παιδί – θύτης «φωνάζει» για κάτι δύσκολο που ζει και το εκφράζει με αυτόν τον τρόπο. Οπότε χρειάζεται να αφουγκραστούμε και αυτό το παιδί. Όπως και τους λεγόμενους «παρατηρητές» να τους ενισχύσουμε να μιλάνε για όσα συμβαίνουν προσφέροντας τους ασφάλεια και στήριξη να το κάνουν.

Τα επιδημιολογικά στοιχεία αναφέρουν πως το φαινόμενο απαντάται συχνότερα από / προς αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια σε αναλογία 1/3.

Οφείλουμε όλοι καθείς από την πλευρά του και το ρόλο του είτε είναι γονιός είτε είναι εκπαιδευτικός να αφουγκραστεί το παιδί, να σκύψει πάνω από τις ανάγκες του και όλοι σε συνεργασία να αντιμετωπίσουμε τη βία.

Αν στη βία απαντάμε με βία ενισχύουμε το φαινόμενο και δημιουργούμε ένα φαύλο κύκλο και χρειάζεται επίσης να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί στο τι χαρακτηρίζουμε ως bullying.

Ο όρος ακούγεται πολύ και πέραν της ουσίας του κάποιες φορές, εμπεριέχει και μια υπερβολή ακόμα και μια «ευκολία» στο να δώσουμε την «ταμπέλα» σε κάτι που μας ενοχλεί, ωστόσο όμως δεν είναι πάντα bullying.

Ας είμαστε κοντά στα παιδιά μας, κοντά στους δασκάλους τους…

Πρωτίστως όμως ας κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας όλοι οι ενήλικες κι ας αναλογιστούμε πόσο ανοιχτοί είμαστε σε ό,τι είναι διαφορετικό.

Ανοιχτοί όμως ισότιμα και ισάξια και όχι με ματιά οίκτου ή ελέους σε ό,τι είναι διαφορετικό… από το δικό μας χρώμα, ύψος, σωματότυπο αλλά και από τις δικές μας πεποιθήσεις για τη ζωή, την καταγωγή, τη θρησκεία, τη σεξουαλικότητα και ό,τι μας φαντάζει «σωστό- λάθος».

Κάπου εκεί μπορεί να βρίσκεται η βάση αυτού που ονομάζουμε bullying και με αυτή τη δουλειά και στάση ζωής να συμβάλλουμε στην αντιμετώπιση του.

*Το άρθρο υπογράφει ο Κομνηνόγλου Ιωάννης Ψυχολόγος & Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

ΣΧΟΛΙΑ (4)

Αυτούς που κάνουν bullying μόνο με παλούκι στον πωπό τους αντιμετωπίζεις.

Μόνο έτσι καταλαβαίνουν.Οτιδήποτε άλλο ενισχύει και τροφοδοτεί την αρρωστημένη νοοτροπία τους.Μόνο αν τους δώσεις να καταλάβουν ότι τσαμπουκάδες γιοκ,συνέρχονται.Αυτό πρέπει να το κάνει το σχολείο και η οργανωμένη Πολιτεία.Αλλιώς θα το κάνουν οι γονείς κατά μόνας με απρόβλεπτες συνέπειες.

μακιςςς

"Αν στη βία απαντάμε με βία ενισχύουμε το φαινόμενο και δημιουργούμε ένα φαύλο κύκλο..." ............μεγάλο λάθος και εν τέλει υποκρισία. Επειδή ως παιδί έχω γράψει ώρες και από τις δύο μεριές σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου, ξέρω αρκετά έως πολύ καλά ότι ο θύτης όσο δεν αντιμετωπίζεται βίαια απλώς αποθρασύνεται. Καταλαβαίνει αμέσως ότι φοβάσαι ή δεν θέλεις να ασκήσεις βία πάνω του και από μέσα του γελάει ως νικητής και αναπαράγει την βία επί 10. Και γιατί λέω ότι είναι και υποκριτική η παραπάνω διαπίστωση. Γιατί ο μόνος τρόπος να σταματήσει ο θύτης την συμπεριφορά του χωρίς προφανή άμεση βία εναντίον του, είναι η ύπουλη έμμεση ψυχολογική βία, επιστημονική βία μη αναγνωρίσιμη από το παιδί, που τελικά είναι 100 φορές χειρότερη από την απλή φυσική άμεση βία. Κατά τη γνώμη μου αυτή η άποψη ότι δεν ρίχνουμε χαστούκια και δεν τιμωρούμε για να μην "αναπαράγεται η βία" είναι ένα ιδεολογικό ψεύδος που δεν στηρίζεται σε κανένα επιστημονικό δεδομένο. Είναι μια μόδα που έχει καταστρέψει τις τελευταίες γενεές παιδιών. Στηρίζεται στην ψευδή διαπίστωση ότι ο άνθρωπος δεν είναι εκ γενετής βίαιος, αλλά ότι η βία διδάσκεται από την κοινωνία. Οπότε σου λέει ο θολοκουλτουριάρης, ότι εάν σταματήσουμε να διδάσκουμε την βία, αυτή θα σταματήσει. Αμ δε. Η βία είναι γενετική, έχουμε και σχετικές ορμόνες που λέγονται τεστοστερόνη και άλλες, και πολλές φορές η βία όντως αντιμετωπίζεται μόνο με βία, άλλες φορές όχι. Αλλά μην λέμε ότι δεν ασκούμε βία δήθεν για να μην τη διδάσκουμε και μετά καταφεύγουμε σε έμμεση ύπουλη επιστημονική ψυχολογική βία εν είδη ζουρλομανδύα που κάνει το παιδί ψυχοπαθή δυσλειτουργικό ευνουχισμένο ενήλικα.

Νίκος Χ. Ν

Πολύ σωστή άποψη.

Aris

Για εξηγησε μας λεπτομερως γιατι πιστευεις οτι ασκουμε ψυχολογικη βια για να βοηθησουμε το θυτη (ποιος σου ειπε οτι ειναι ο μονος τροπος) και γιατι αυτη ειναι χειροτερη απο τη σωματικη βια

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

wine

Κατέρριψε το περσινό ρεκόρ των 12,3 εκατ. ευρώ - Τα έσοδα θα  θα δοθούν στο νοσηλευτικό ίδρυμα των Hospices de Beaune, για τη χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού του νοσοκομείου της πόλης και τη συντήρηση του ιστορικού κτιρίου Hοtel-Dieu

altzheimer_main01

Αποκαλείται μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις στα ευρωπαϊκά συστήματα Υγείας και όχι άδικα. Η νόσος Alzheimer είναι το τίμημα της σημαντικής αύξησης στο προσδόκιμο ζωής που έχει καταγραφεί τις τελευταίες δεκαετίες.

woman

Οι φωνές, οι μελωδίες και οι ήχοι που ακούει στη μήτρα θα το βοηθήσουν να συνηθίσει στο καινούργιο του περιβάλλον μετά τη γέννησή του