Νιλ Άρμστρονγκ: Πέθανε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη
Είχε υποβληθεί σε μπαϊπάς για την απόφραξη των στεφανιαίων αρτηριών του - Ημερομηνία «ορόσημο» για τον ίδιο και την ανθρωπότητα η 20ή Ιουλίου 1969 - Με το θάνατό του, οι θεωρίες συνωμοσίας για το αληθές ή όχι της προσελήνωσης, πήραν «φωτιά»...
Ο θρυλικός Αμερικανός αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, πέθανε σε ηλικία 82 ετών, όπως μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ.
Νωρίτερα αυτόν το μήνα είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση μπαϊπάς, για την απόφραξη των στεφανιαίων αρτηριών του.
Ο Νιλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στη Σελήνη στις 20 Ιουλίου του 1969, μένοντας στην ιστορία για τη φράση «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα».
Ο εκλιπών είχε τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου, που είναι η υψηλότερη τιμή που μπορεί να δοθεί σε Αμερικανό πολίτη, τον περασμένο Νοέμβριο.
Κλείσιμο
Ήταν ο διοικητής του «Apollo 11» και μαζί με τον Μπαζ Όλντριν περπάτησαν για περισσότερες από τρεις ώρες πάνω στην επιφάνεια του Φεγγαριού.
Η αποστολή με το «Apollo 11» ήταν και η τελευταία διαστημική βόλτα για τον Άρμστρονγκ, καθώς την επόμενη χρονιά η NASA του ανέθεσε ερευνητική δουλειά στον τομέα της αεροναυτικής.
Εγκατέλειψε τη NASA έναν χρόνο αργότερα για να γίνει καθηγητής μηχανικής στο πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, όπου και ζούσε με τη σύζυγό του, Κάρολ.
Είχε κάνει την πρώτη του πτήση μαζί με τον πατέρα του σε ηλικία έξι ετών, και από τότε λάτρευε τον ουρανό και το διάστημα.
Ήταν πιλότος σε αμερικανικά μαχητικά στο πόλεμο της Κορέας, στη δεκαετία του 1950, πριν ενταχθεί στο διαστημικό πρόγραμμα της ΝASA, το 1962.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.