Ο
πρίγκιπας Χάρι αποκάλυψε ότι έπεσε σε
κατάθλιψη και ένιωθε «άχρηστος» μετά το
Megxit. Ο δούκας του Σάσεξ δηλώνει ότι η ζωή του στη βασιλική οικογένεια δεν του επέτρεψε να πενθήσει ουσιαστικά τον θάνατο της
πριγκίπισσας Νταϊάνας, ενώ αποκάλυψε ότι οι επίσημες βασιλικές υποχρεώσεις του προκαλούσαν κρίσεις πανικού.
Ο Χάρι ανέφερε ότι, όταν φορούσε πουκάμισο και γραβάτα για τις βασιλικές εμφανίσεις του, ένιωθε συχνά σαν κάποιος να τον στραγγαλίζει ή να τον πνίγει. «Θα πίστευε κανείς ότι είχα την καλύτερη δυνατή βοήθεια στον κόσμο. Είμαι πρίγκιπας, για όνομα του Θεού, αλλά εξακολουθούσα να πενθώ και δεν είχα πού να διοχετεύσω αυτά τα συναισθήματα», είπε, περιγράφοντας όσα κουβαλούσε μέσα του επί «15 ή 20 χρόνια».
Αποκάλυψε ότι η ψυχοθεραπεία τον βοήθησε, ενώ περιέγραψε τη συγκλονιστική στιγμή που ψεκάστηκε με το άρωμα της μητέρας του, με αποτέλεσμα να επανέλθουν ξαφνικά στην επιφάνεια ξεχασμένες αναμνήσεις και συναισθήματα.
Μιλώντας για το πένθος σε βίντεο για την αμερικανική εταιρεία MasterClass, η οποία προσφέρει διαδικτυακά σεμινάρια, ο Χάρι δήλωσε ότι, παρά την ευτυχία που βρήκε στο πλευρό της Μέγκαν, «βυθίστηκε στην κατάθλιψη» αφότου εγκατέλειψαν τα βασιλικά τους καθήκοντα και έφυγαν από τη Βρετανία.
«Άχρηστος μέσα στο σπίτι»
«Μετακομίσαμε στον Καναδά για να απομακρυνθούμε λίγο από όλα και απλώς να σκεφτούμε», είπε. «Μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες από τη στιγμή που έφυγα από εκείνο το αγχωτικό περιβάλλον, βίωσα μια πτώση της αδρεναλίνης που δεν είχα αισθανθεί ποτέ ξανά στη ζωή μου. Ήταν σαν να χρειαζόμουν το άγχος για να λειτουργήσει ο εγκέφαλός μου. Έγινα άχρηστος μέσα στο σπίτι. Έπεσα σε κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη», είπε.
Ο δούκας και η δούκισσα του Σάσεξ είναι γονείς δύο παιδιών, του Άρτσι και της Λίλιμπετ, και βρίσκονται ξανά στη Βρετανία. Τα παιδιά τους έχουν ξεκινήσει το σχολείο στην περιοχή Κότσγουολντς.
Ο Χάρι έχει θέσει έναν αυστηρό «κανόνα των 10 ημερών» για την προσωπική του ευτυχία. «Ο σημαντικότερος παράγοντας για μένα είναι η ενέργεια, η χαρά και η ευτυχία που αντλώ από το να βρίσκομαι με την οικογένειά μου, ιδιαίτερα με τα παιδιά μας, αλλά και από το να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή της δουλειάς μου», δήλωσε.
«Το κλειδί για τη διατήρηση αυτής της ισορροπίας είναι να μη μένω μακριά από τη σύζυγο και τα παιδιά μου για περισσότερες από 10 ημέρες. Πρόκειται για την ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά μου, την αίσθηση ότι έχω έναν σκοπό και τον ρόλο μου ως πατέρα και συζύγου».
Το άρωμα της Νταϊάνας
Ο Χάρι αποκάλυψε ότι δεν έκλαψε για σχεδόν 20 χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας του και ότι τη σκέφτεται «σχεδόν κάθε βράδυ και τα περισσότερα πρωινά». Ένας ψυχοθεραπευτής τον ενθάρρυνε να βρει το άρωμα της μητέρας του, καθώς είχε ξεχάσει πώς ακουγόταν η φωνή και το γέλιο της. Ο Χάρι δήλωσε ότι αυτό είχε αξιοσημείωτη επίδραση στον ίδιο και στον τρόπο με τον οποίο βίωνε το πένθος του.
«Όταν ψεκάστηκα με το άρωμα της μητέρας μου, ήταν σχεδόν σαν να γκρεμίζονταν κάποια τούβλα από έναν τοίχο, ώστε να μπορέσω να δω μέσα από αυτόν και να αρχίσουν να επιστρέφουν αναμνήσεις και εμπειρίες», είπε. «Ήταν σαν να μεταφέρθηκα σε μια άλλη εποχή. Ξεκλείδωσε όλα όσα ήταν κλειδωμένα μέσα μου» το άρωμα.
«Ό,τι κάνω, οτιδήποτε στο οποίο αφιερώνω την ενέργειά μου, ελπίζω να κάνει τη μητέρα μου περήφανη. Προσπαθώντας να συνεχίσω και να προστατεύσω την κληρονομιά της, αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι το έργο προς το οποίο ένιωθα να με τραβάει ήταν τόσο παρόμοιο με εκείνο που έκανε η ίδια», ανέφερε ο Χάρι.
Σε συνομιλία με τη νευροεπιστήμονα δρα Μέρι-Φράνσις Ο'Κόνορ, ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας το Σάββατο, ο Χάρι δήλωσε ότι η απώλεια της μητέρας του σε ηλικία μόλις 12 ετών είχε ως αποτέλεσμα να ξεχάσει τελικά τον ήχο της φωνής και του γέλιου της. Πρόσθεσε ότι, αφού παντρεύτηκε τη Μέγκαν και έγινε πατέρας, ένιωθε συχνά ενοχές επειδή επέτρεπε στον εαυτό του να είναι ευτυχισμένος.
Δεν έκλαψε για σχεδόν 20 χρόνια
«Δεν έκλαψα όταν μου είπαν ότι πέθανε η μητέρα μου. Έκλαψα μόνο στην ταφή της και μετά δεν ξαναέκλαψα για σχεδόν δύο δεκαετίες. Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν δύναμη, αλλά δεν ήταν. Ήταν ένα 12χρονο αγόρι που δεν είχε την άδεια να καταρρεύσει και δεν είχε κανέναν οδηγό για το πώς να θεραπεύσει τις πληγές του. Είχα περάσει τόσο μεγάλο διάστημα συναισθηματικά μουδιασμένος, επειδή ένιωθα ότι θα την πρόδιδα και θα ήμουν ένοχος αν επέτρεπα στον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος χωρίς εκείνη. Ένιωθα ότι έπρεπε να παραμένω λυπημένος και συναισθηματικά κλειστός για να αποδεικνύω ότι μου έλειπε», είπε ο Χάρι.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε πως η ψυχοθεραπεία άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή: «Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που ανακάλυψα ήταν πως εκείνη ήθελε απλώς να είμαι ευτυχισμένος. Αυτό αποτέλεσε μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο σκέψης μου. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».
Ο Χάρι ανέφερε επίσης ότι η κατάταξή του στον στρατό τού έδωσε την αίσθηση ότι είχε έναν σκοπό: «Για 15 ή 20 χρόνια, όταν οι άνθρωποι με ρωτούσαν "Είσαι καλά;", η απάντησή μου ήταν πάντα "Μια χαρά". Ήταν μούδιασμα. Ήταν συναισθηματικό μπλοκάρισμα. Χωρίς να το συνειδητοποιώ, η αδρεναλίνη ήταν αυτή που με καθοδηγούσε. Ήταν η δύναμη που με οδήγησε να καταταγώ στον στρατό στα 20 μου χρόνια. Ήταν ο τέλειος τρόπος να αποσπάσω την προσοχή μου».
Όπως είπε, εκείνα τα χρόνια απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο από την κοινωνική ζωή. «Απομακρύνθηκα από πολλούς φίλους μου. Ένιωθα πολύ πιο άνετα να κάθομαι στο σπίτι», ανέφερε.
Ο Χάρι πρόσθεσε ότι στην αρχή δυσκολεύτηκε να βρει βοήθεια: «Δυστυχώς, αρκετοί γενικοί γιατροί δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι για να με βοηθήσουν. Το μόνο που γινόταν ήταν να μου δίνουν συμβουλές ή να μου προτείνουν κάποιο χάπι. Ήμουν εντελώς αντίθετος στη λήψη φαρμάκων. Ακολούθησα τις συμβουλές, αλλά δεν έβλεπα καμία διαφορά, οπότε συνέχισα να αναζητώ κάτι που θα μπορούσε να λειτουργήσει».
Περιέγραψε την αποστολή του στο Αφγανιστάν ως εμπειρία που άλλαξε τη ζωή του. «Όσα είδα και έζησα φάνηκε να ενεργοποιούν άλλα τραύματα που ήταν αποθηκευμένα μέσα μου», είπε.
Η ψυχοθεραπεία έδωσε «άδεια να πενθήσω»
Ο Χάρι δήλωσε ότι η ψυχοθεραπεία τού έδωσε τελικά «την άδεια να πενθήσει». «Το να κάθεσαι σε ένα δωμάτιο με έναν εντελώς άγνωστο άνθρωπο και να έχεις την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη να ανοιχτείς», ανέφερε.
Ο δούκας του Σάσεξ που στο βιβλίο του είχε παραδεχθεί ότι είχε κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών, μίλησε θετικά για την ψυχεδελικά υποβοηθούμενη θεραπεία, μια μορφή θεραπείας που έχει διχάσει την ιατρική κοινότητα. Τα παραισθησιογόνα μανιτάρια, το MDMA και η κεταμίνη χρησιμοποιούνται με στόχο να επιφέρουν αλλαγές στη λειτουργία του εγκεφάλου, αντί να αντιμετωπίζονται τα συμπτώματα της κατάθλιψης και της διαταραχής μετατραυματικού στρες με τα συνηθισμένα αντικαταθλιπτικά.
«Ο συνδυασμός της συμβατικής ψυχοθεραπείας με σύγχρονες φαρμακευτικές ουσίες γκρεμίζει αυτούς τους τοίχους και τα εμπόδια, ώστε να μπορέσεις να ανοιχτείς και να φτάσεις σε μεγαλύτερο βάθος από όσο θα τολμούσες ποτέ. Η ψυχεδελικά υποβοηθούμενη θεραπεία δεν είναι πλέον μια περιθωριακή ιδέα ή σκέψη. Πιστεύω ότι αρχίζει πραγματικά να γίνεται ευρέως αποδεκτή», δήλωσε.