Τουρίστες από κάθε γωνιά της γης στη Θεσσαλονίκη, ανεβαίνει η ζήτηση σε σουβενίρ για ζωάκια

Οι ξένες γλώσσες κυριαρχούν στους δρόμους, στα καταστήματα και στα ταβερνάκια της Θεσσαλονίκης αυτήν την περίοδο, καθώς τουρίστες από κάθε γωνιά της γης κυκλοφορούν παντού. Βαλκάνιοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Σκανδιναβοί, Ελληνοαυστραλοί, Κινέζοι φωτογραφίζονται στα σημεία κατατεθέν της πόλης, τρώνε το καλό φαγητό της και πριν επιστρέψουν στη βάση τους αναζητούν ένα σουβενίρ.

Τα καταστήματα με τα συγκεκριμένα είδη έχουν την τιμητική τους και, όπως λένε οι ιδιοκτήτες τους, τα σουβενίρ φέτος έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο και από το απλό μαγνητάκι για το ψυγείο με τον Λευκό Πύργο υπάρχουν πλέον σουβενίρ μέχρι για τον σκύλο και τη γάτα.

Όπως περιγράφει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο Ραφαήλ - Συμεών Θεοφανίδης, ιδιοκτήτης καταστήματος απέναντι από το λιμάνι, που μετρά τρεις δεκαετίες ζωής, έχοντας πουλήσει εκατομμύρια σουβενίρ όλα αυτά τα χρόνια, η νέα πραγματικότητα στην αγορά των σουβενίρ της Θεσσαλονίκης θέλει μεν την ασφαλή επιλογή -το μαγνητάκι είναι ψηλά στις προτιμήσεις-, αλλά πλέον και αντικείμενα που πριν από λίγα χρόνια δύσκολα θα φανταζόταν κάποιος ως… τουριστικά αναμνηστικά, καθώς απευθύνονται αποκλειστικά σε κατοικίδια.

«Οι μινιατούρες με τα διάσημα τοπόσημα, όπως η Καμάρα και οι Ομπρέλες, παραμένουν από τα πιο δημοφιλή αναμνηστικά, καθώς είναι μικρά, οικονομικά και εύκολα στη μεταφορά στις βαλίτσες των τουριστών, ως μια μικρή υπενθύμιση της πόλης που επισκέφθηκαν. Συνήθως ο Ποσειδώνας, ο Μέγας Αλέξανδρος, οι αρχαιοελληνικές κολόνες, ο μαίανδρος και η ελληνική σημαία μετατρέπονται σε μικρά αντικείμενα που ταξιδεύουν από τη Θεσσαλονίκη σε κάθε γωνιά του κόσμου. Και για να μη μείνουν παραπονεμένα τα τετράποδα της οικογένειας, υπάρχουν και λουριά με μαίανδρο, ρούχα, παιχνίδια και άλλα αξεσουάρ για σκύλους και γάτες, που μάλιστα κάνουν θραύση. Ακόμη και ένα κόκαλο για σκύλους μπορεί να αποκτήσει ελληνικό χαρακτήρα, με υφασμάτινη επένδυση που παραπέμπει σε αρχαιοελληνική κολόνα», σημειώνει ο κ. Θεοφανίδης.

Από τις αξίνες και τα τσόκαρα στα σουβενίρ

Το 1993 το κατάστημα πέρασε στα χέρια της μητέρας του κ. Θεοφανίδη και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στον χώρο που εκείνη μετέτρεψε με αγάπη και πάθος σε έναν πληθωρικό μαγαζί αντικειμένων για όλα τα βαλάντια και τα γούστα.

«Τα πρώτα χρόνια στο κατάστημα μπορούσε κάποιος να βρει κόσκινα, αξίνες, τσόκαρα, φουρνόφτυαρα και άλλα αντικείμενα μιας άλλης εποχής. Η έννοια του "τουριστικού προϊόντος" δεν είχε ακόμη τη σημερινή της έκταση. Σταδιακά, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα προϊόντα που απευθύνονταν ξεκάθαρα στους επισκέπτες. Το πρώτο ήταν το ελληνικό κασκόλ και το κοντάρι με την ελληνική σημαία. Είχαν κάνει τότε θραύση, ιδιαίτερα στους Έλληνες του εξωτερικού που επέστρεφαν στη χώρα για διακοπές», περιγράφει, σημειώνοντας ότι η μητέρα του, η Δέσποινα Ελευθεριάδου, η οποία έφυγε μόλις πριν από έναν μήνα από τη ζωή, είχε αφιερώσει ώρες ατελείωτες και ήταν σαν να «διάβαζε» τους τουρίστες ξέροντας τι θέλουν με το που έμπαιναν στο κατάστημα.

«Η μητέρα μου, χωρίς να κάνει ούτε ένα μάθημα ξένων γλωσσών, από εμπειρία, από την τριβή όλα αυτά τα χρόνια της ζωής της με τουρίστες, είχε μάθει παραπάνω από τα βασικά σχεδόν σε όλες τις γλώσσες. Τα αγγλικά ήταν το εύκολο, αλλά έκανε συζητήσεις με Γάλλους, Ρουμάνους, ακόμη και κινεζικά είχε μάθει. Ήταν το πάθος, η αγάπη και η λατρεία της το κομμάτι του τουρισμού και έλεγε: “Θα μας έχουν πάντα στη ζωή τους όλοι όσοι παίρνουν σουβενίρ. Πρέπει να δώσουμε τον καλύτερό εαυτό μας”», εξηγεί.

Ο Ραφαήλ, που ακολουθεί τα χνάρια της και τα μυστικά της, διατηρεί το ελληνικό στοιχείο, αλλά έβαλε και τις πιο μοντέρνες πινελιές, με πολλή φαντασία, για να βρίσκεται η Θεσσαλονίκη στα χέρια, στο σπίτι, στο αμάξι των τουριστών μέσα από ένα σουβενίρ.

«Κάποιες φορές οι πελάτες δεν αρκούνται σε όσα υπάρχουν ήδη στα ράφια. Ζητούν κάτι δικό τους. Ένας επισκέπτης ζήτησε ένα χειροποίητο σανδάλι με πυρογραφημένα επάνω τα ονόματα που ήθελε, μαζί με τον Λευκό Πύργο. Δεν το ήθελε, όμως, σε μικρό μέγεθος. Ζήτησε μεγαλύτερο, ώστε να αποτελεί ξεχωριστό διακοσμητικό για δώρο σε έναν φίλο του που διατηρεί ελληνικό εστιατόριο στη Μελβούρνη. Σε άλλη περίπτωση, πελάτης ζήτησε ένα άγαλμα για το σαλόνι του, με το ύψος του να πλησιάζει το ένα μέτρο. Ήθελε ακόμη μεγαλύτερο, αλλά μετά σκεφτόμασταν πώς θα το πάρει με το αεροπλάνο στην Αυστραλία», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Θεοφανίδης.

Η Θεσσαλονίκη… φοριέται

Μία από τις πιο εμφανείς νέες τάσεις είναι τα ρούχα και τα αξεσουάρ με ελληνικό αποτύπωμα. Καπέλα με τις λέξεις «Θεσσαλονίκη» και «Ελλάδα», μπλουζάκια με τις «Ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου, τον Λευκό Πύργο, τον Μέγα Αλέξανδρο, την Καμάρα, το «μάτι» ή την ελληνική σημαία βρίσκονται στις προτιμήσεις των τουριστών. Πολλοί επιλέγουν ακόμη και εμφανίσεις εμπνευσμένες από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Η ελληνική αισθητική φτάνει μέχρι και στα μαγιό, με τον μαίανδρο και μοτίβα που παραπέμπουν στην αρχαία Ελλάδα. Για κάποιους επισκέπτες, άλλωστε, το σουβενίρ δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο. Είναι ένας τρόπος να συνεχίσουν να «φορούν» τις διακοπές τους και αφού επιστρέψουν στην πατρίδα τους και δεν είναι καθόλου απίθανο η μπλούζα με τον Μέγα Αλέξανδρο να κυκλοφορήσει στην Fifth Avenue της Νέας Υόρκης και στην Oxford Street του Λονδίνου.

*Τις φωτογραφίες παραχώρησε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο κ. Θεοφανίδης

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ