Derek Blasberg - Φλας από την εποχή της ζωής χωρίς φίλτρα

Επί χρόνια επικεφαλής των θεματικών μόδας και ομορφιάς του YouTube, δημοσιογράφος, συγγραφέας και συνεργάτης κορυφαίων περιοδικών όπως «Vogue», «Harper's Bazaar», «Vanity Fair» και «Interview», έχει χτίσει μια καριέρα που τον έφερε δίπλα σε μερικές από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της ποπ κουλτούρας.

Από τον Καρλ Λάγκερφελντ και τη Μιούτσια Πράντα μέχρι τη Ναόμι Κάμπελ και την Γκουίνεθ Πάλτροου, ο Ντέρεκ Μπλάσμπεργκ δεν ήταν απλώς ένας καλεσμένος στα σημαντικότερα fashion events. Ολες αυτές οι αναμνήσεις συγκεντρώνονται τώρα στο «Fast + Louche», ένα περιορισμένης έκδοσης -μόλις 500 αντίτυπα- φωτογραφικό άλμπουμ που λειτουργεί σαν ημερολόγιο μιας εποχής λίγο πριν τα social media αλλάξουν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, θυμόμαστε και μοιραζόμαστε τη ζωή μας.

«Δεν θα έλεγα ποτέ ότι ήμουν ο πρώτος digital influencer. Αν το καλοσκεφτείς, όμως, ίσως ήμουν», λέει γελώντας. «Από το 2009 μέχρι το 2012 είχα μια στήλη στο “Interview” που ονομαζόταν “Fast + Louche”. Η ιδέα ήταν απλή: κατέγραφα τα πάντα. Φίλους, οικογένεια, ταξίδια, εβδομάδες μόδας, πάρτυ. Δεν υπήρχε στρατηγική. Ηθελα απλώς να θυμάμαι». Κοιτάζοντας σήμερα τις φωτογραφίες του, μοιάζει να ξεφυλλίζει το προσωπικό του ημερολόγιο. Μόνο που οι πρωταγωνιστές είναι η Κέιτ Μος, ο Βαλεντίνο, η Λίντσεϊ Λόχαν, η Τζόαν Ρίβερς, ο Αντρέ Λεόν Τάλεϊ, η Αλέξα Τσανγκ και δεκάδες ακόμη προσωπικότητες που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή. «Βγαίναμε έξω και οι βραδιές χάνονταν στις αναμνήσεις, όχι στους αλγόριθμους. Οι φωτογραφίες δεν ανέβαιναν αμέσως. Επρεπε να επιστρέψεις σπίτι, να βγάλεις την κάρτα μνήμης από τη φωτογραφική μηχανή, να τις περάσεις στον υπολογιστή και μετά να αποφασίσεις ποιες άξιζε να μοιραστείς».



Ο ίδιος χρησιμοποιούσε μια Canon PowerShot G10, χρόνια πριν το κινητό τηλέφωνο γίνει προέκταση του χεριού μας. «Επρεπε να κουβαλάς την κάμερα, να θυμάσαι να τη φορτίσεις και να αποφασίσεις αν μια στιγμή άξιζε πραγματικά να φωτογραφηθεί. Αυτό και μόνο άλλαζε τον τρόπο που ζούσες τη στιγμή». Παρότι σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο δικτυωμένους ανθρώπους της διεθνούς μόδας, ο Μπλάσμπεργκ επιμένει ότι όλα ξεκίνησαν από ένα παιδί που έφυγε από το Σεντ Λούις του Μιζούρι με μοναδικό όνειρο να γίνει δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη.

«Δεν γνώριζα κανέναν. Δεν είχα οικογενειακές γνωριμίες. Οταν έφτασα στη Νέα Υόρκη, αποφάσισα ότι δεν θα έλεγα ποτέ όχι σε μια πρόσκληση. Ηθελα να ζήσω τα πάντα». Κι αυτό ακριβώς έκανε. Μία από τις ιστορίες που θυμάται πιο έντονα αφορά την Τζόαν Ρίβερς. «Κάποιος μου είπε ότι εμφανιζόταν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα και με ρώτησε αν ήθελα να πάω να τη δω. Φυσικά και πήγα. Οταν μετακομίζεις από το Μιζούρι στη Νέα Υόρκη, λες πάντα “ναι”.




Δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ αυτή η εμπειρία». Το ίδιο αυθόρμητα αντιμετωπίζει και τις πιο αστείες στιγμές της καριέρας του. Οταν σε μια συνέντευξη τον ρώτησαν αν υπήρξε ποτέ κάτι περισσότερο ανάμεσα στον ίδιο και τον Τζόρτζιο Αρμάνι, απάντησε χωρίς να χάσει το χιούμορ του. «Οχι επειδή δεν υπήρξε προσπάθεια. Απλώς δεν ήμουν ο τύπος του».

Ωστόσο, το «Fast + Louche» δεν είναι μόνο ένα λεύκωμα με διάσημα πρόσωπα. Είναι και ένα βιβλίο γεμάτο συγκίνηση. Ο Μπλάσμπεργκ σταματά συχνά στις φωτογραφίες του Αντρέ Λεόν Τάλεϊ, ενός από τους ανθρώπους που επηρέασαν όσο λίγοι τον κόσμο της μόδας. «Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να του στείλω σήμερα εκείνη τη φωτογραφία όπου φοράει ένα έντονο πράσινο σατέν σύνολο, μόνο και μόνο για να τον πειράξω γι’ αυτή την εμφάνιση.



Μου λείπει πολύ». Ανάλογη είναι και η ιστορία πίσω από μια φωτογραφία της Αλέξα Τσανγκ. «Είχα ξεχάσει τελείως γιατί φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε “Polly”. Χρόνια μετά, η ίδια μού θύμισε ότι ήταν αναφορά στην ταινία “Who Are You, Polly Maggoo?”. Εκεί κατάλαβα ότι αυτές οι φωτογραφίες δεν απαθανάτιζαν μόνο εικόνες. Απαθανάτιζαν αναμνήσεις που ούτε εμείς θυμόμασταν πια». Δεν ήταν η αποκλειστικότητα που τον ενδιέφερε περισσότερο.

«Οι φίλοι μου ήθελαν τις φωτογραφίες αυτές επειδή φρόντιζα να δείχνουν όμορφοι. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι κακές φωτογραφίες όμορφων ανθρώπων. Στο τέλος κάθε βραδιάς ήμουν ο άνθρωπος που είχε όλες τις αποδείξεις». Υστερα ήρθε το Instagram. Και μαζί του μια νέα πραγματικότητα. «Ξαφνικά όλοι είχαν μια κάμερα στην τσέπη τους. Ολοι είχαν κοινό. Η απόσταση ανάμεσα στο να ζεις μια στιγμή και στο να τη δημοσιεύεις εξαφανίστηκε».




Δεν αντιμετωπίζει αυτή την αλλαγή με πικρία. Αντίθετα, αναγνωρίζει ότι και η δική του πορεία ωφελήθηκε από τα social media. Ωστόσο, πιστεύει πως χάθηκε κάτι πολύτιμο. «Οι φωτογραφίες που κάποτε ήταν πολύτιμες έγιναν ατελείωτα jpeg μέσα σε ένα ατελείωτο σκρολ. Τα προσωπικά μας ημερολόγια εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά σχεδόν κανείς δεν επιστρέφει για να τα ξαναδεί».



Σήμερα, ο ίδιος δεν είναι πια ο νεαρός που έτρεχε από επίδειξη σε πάρτυ και από πάρτυ σε after party. Είναι πατέρας δύο παιδιών και αντιμετωπίζει διαφορετικά τη ζωή. «Δεν είμαι πια τόσο fast και τόσο louche όσο ήμουν τότε. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό». Παρ’ όλα αυτά, ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του βλέπει κάτι που ξεπερνά τη μόδα και τις διασημότητες. «Το “Fast + Louche” ανήκει σε μια πολύ μικρή χρονική περίοδο, όταν η πρόσβαση ήταν σπάνια, η καταγραφή απαιτούσε πρόθεση και δεν ήταν όλα αμέσως ορατά και διαθέσιμα. Αυτό το βιβλίο καταγράφει τον κόσμο λίγο πριν τα πάντα γίνουν content. Κι αυτό ακριβώς ήθελα να τιμήσω» ◆

Φωτογραφίες: Saywho Jean Picon