Στη γνωριμία του με τη Χαρούλα Αλεξίου αναφέρθηκε ο Κώστας Μπερικόπουλος, περιγράφοντας τα έντονα συναισθήματα και τον θαυμασμό που ένιωσε, όταν συνάντησε για πρώτη φορά την ερμηνεύτρια.
Ο ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή Super Κατερίνα, που προβλήθηκε τη Δευτέρα 29 Ιουνίου και μεταξύ άλλων μίλησε για τη θεατρική παράσταση όπου έπαιξε πριν από περίπου δέκα χρόνια μαζί με τη Χαρούλα Αλεξίου. Ο Κώστας Μπερικόπουλος παραδέχτηκε ότι αν και αρχικά εντυπωσιάστηκε από το εκτόπισμά της, στη συνέχεια κατάφερε να συγκεντρωθεί στον ρόλο του.
Όπως είπε: «Όταν πρωτογνωριστήκαμε με τη Χάρις, στην "Οπερέττα" που είχε σκηνοθετήσει ο Νίκος Καραθάνος, ομολογώ ότι ένιωσα ένα σοκ και δέος μέσα μου, το οποίο ευτυχώς το ξεπέρασα γρήγορα. Αν στεκόμουν στον μύθο που έχω μπροστά μου, νομίζω ότι δεν θα παίζαμε μαζί. Θα ήμουν συνεχώς έκπληκτος κοιτάζοντας αυτό το πλάσμα. Η Χάρις είναι ένας πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος».
Δείτε το βίντεο
Έπειτα, ανέφερε ποια στοιχεία του χαρακτήρα της Χαρούλας Αλεξίου είναι αυτά που ξεχωρίζει: «Εμένα με ελκύουν οι άνθρωποι που είναι πολύ ανοιχτοί, που έχουν χιούμορ και αυτοσαρκάζονται. Και αυτά τα τρία χαρακτηριστικά τα διαθέτει στο έπακρον και έτσι έχει δημιουργηθεί μία πολύ ωραία επικοινωνία μεταξύ μας».
Ο Κώστας Μπερικόπουλος και η Χάρις Αλεξίου, το 2017 στο Εθνικό Θέατρο, στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Οπερέττα»
Ο Κώστας Μπερικόπουλος και η Χάρις Αλεξίου συνεργάστηκαν με μεγάλη επιτυχία και στη σειρά «Maestro» με τους ήρωες που υποδύθηκαν, να έρχονται πιο κοντά στον τρίτο κύκλο της σειράς. Ο ηθοποιός ενσάρκωνε τον αστυνόμο «Δημοσθένη» και η τραγουδίστρια τη «Χάρις».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.