Μιλώντας για τον πατέρα της που έφυγε από τη ζωή από καρκίνο πριν από δώδεκα χρόνια, η Κατερίνα Ζαρίφη εξομολογήθηκε πως της λείπουν οι στιγμές που μοιραζόταν μαζί του, αλλά και η αίσθηση ασφάλειας που εκείνος της πρόσφερε. Με την απώλειά του, όπως είπε, συνειδητοποίησε ότι «ενηλικιώθηκε» απότομα.
Αναφερόμενη στην απώλεια του πατέρα της, κατά τη διάρκεια συνέντευξής της στην εκπομπή «Το'Χουμε», το απόγευμα της Παρασκευής 10 Οκτωβρίου, η Κατερίνα Ζαρίφη σημείωσε: «Μου λείπουν πάρα πολύ στιγμές με τον πατέρα μου. Μου λείπει αυτό το “είμαι εγώ εδώ, μη φοβάσαι”. Μου λείπει να αισθάνομαι παιδί, γιατί χάνοντας έναν γονιό ενηλικιώνεσαι απότομα. Αυτό μου λείπει και να πω “μπαμπά, είσαι εδώ” αλλά νομίζω πως είναι εδώ».
Παράλληλα, στάθηκε στον πόνο και στη συντριβή που φέρνει ο καρκίνος όχι μόνο στο άτομο που νοσεί, αλλά και στους οικείους του. «Όσοι έχουμε περάσει τον καρκίνο στα σπίτια μας, ξέρουμε ότι είναι ένα κομμάτι που σε συντρίβει, σε διαλύει και σε δένει. Μεγαλώνοντας κατάλαβα, γιατί τους αγαπώ βαθιά και τους δύο, ότι πρέπει τους γονείς μας να τους αγαπάμε γιατί κι αυτοί μας αγάπησαν έτσι όπως έμαθαν», σχολίασε.
Δείτε το βίντεο
Στην ίδια συνέντευξη, η Κατερίνα Ζαρίφη εξήγησε τον λόγο που δεν θέλησε να γίνει μητέρα. Όπως ανέφερε, παρότι αγαπά πολύ τα παιδιά για εκείνη η ανεξαρτησία είχε μεγάλη σημασία. «Είναι φοβιστικό το πόσο αγαπάω τα παιδιά. Θεωρώ όμως ότι, όταν το θες κάτι πολύ, μπορείς να το πραγματοποιήσεις αν δεν υπάρχει κάτι οργανικό. Εγώ ήμουν ένας άνθρωπος που νομίζω πως περισσότερο επένδυσα στα ταξίδια, στο να περνάω καλά, στα ξενύχτια και στο κομμάτι της ανεξαρτησίας μου. Δεν πιστεύω ότι είναι αργά να κάνω παιδί και αν προκύψει θα το προχωρήσει αβλεπτί», είπε χαρακτηριστικά.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.