Κατερίνα Τσάβαλου για περιστατικό λεκτικής βίας: Δεν μου ζήτησε ποτέ συγγνώμη
«Από όλο αυτό που έγινε με το ΜeΤoo παρατήρησα ότι αυτοί οι άνθρωποι που αναφέρθηκαν είναι αμετανόητοι» δήλωσε η ηθοποιός
Η Κατερίνα Τσάβαλου μίλησε για τη λεκτική βία που είχε υποστεί από συνάδελφό της και για το MeToo, σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «Λοιπόν».
Αρχικά, για την κακοποιητική συμπεριφορά που υπέστη, σχολίασε: «Δεν μπορούσα να πω το όνομα, λόγω του ότι μπορεί να μου έκανε μήνυση ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Οι δημοσιογράφοι το ξέρουν όλοι… Σε μένα δεν ήταν σεξουαλική η κακοποίηση από τον συγκεκριμένο, αλλά ήταν λεκτική βία και γενικότερα πολύ άσχημη συμπεριφορά».
Για το αν σκέφτηκε ποτέ να κινηθεί νομικά, η ηθοποιός απάντησε: «Όχι βέβαια. Ήθελα να τελειώσω τη δουλειά, γιατί σκεφτόμουν και τους συναδέλφους μου. Δεν μπορούσα να σηκωθώ να φύγω από τη δουλειά και να τους κρεμάσω. Στον ίδιο όμως, του τα έχω πει. Ποτέ δεν μου ζήτησε συγγνώμη. Από όλο αυτό που έγινε με το ΜeΤoo παρατήρησα ότι αυτοί οι άνθρωποι που αναφέρθηκαν είναι αμετανόητοι. Δεν ζήτησε κανείς τους συγγνώμη».
Ενώ, για τον τρόπο αντιμετώπισης πρόσθεσε: «Έκανα ψυχοθεραπεία και πριν μου συμβεί αυτό και με βοήθησε πάρα πολύ. [Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα] είναι να ακούω τον εαυτό μου και να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω και όχι αυτό που μπορεί να επιτάσσει η κοινωνία ή τα θέλω των άλλων».
Σε ερώτηση: «Η επόμενη μέρα μετά το #metoo θα είναι καλύτερη;» η Κατερίνα Τσάβαλου απάντησε: «Δεν ξέρω, γιατί στην Ελλάδα ξεχνάμε εύκολα».
Τέλος, για το αν θα επανέλθουν στην ενεργό δράση ηθοποιοί που κατηγορήθηκαν, η ηθοποιός ανέφερε: «Μην τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι. Κάποιοι μπορεί να επανέλθουν, άλλοι όχι. Δεν ξέρω πραγματικά».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.