Η Κατερίνα Γκαγκάκη έκανε μια προσωπική εξομολόγηση, όπου μίλησε για την επιθυμία της να αποκτήσει το δικό της παιδί, σε συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι της Νάνσυ Παραδεισιανού στο Youtube.
«Δεν έχω όνειρα για τη ζωή μου και δεν είχα ποτέ, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Πρέπει να πω ότι μου έκαναν τέτοια ερώτηση σε μια γραπτή συνέντευξη και δεν έχω στείλει τη συνέντευξη πίσω γιατί δεν ξέρω να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση: πώς θα ήθελα να εξελιχθεί η ζωή μου», είπε αρχικά.
Δείτε το βίντεο
«Σίγουρα δεν είναι ο γάμος η εξέλιξη σε μια σχέση, αν αυτό με ρωτάς. Ναι, είναι η συντροφικότητα για όσο είμαστε χαρούμενοι. Αυτά τα "μέχρι το τέλος του κόσμου". Με νοιάζει να υπάρχει ένας άνθρωπος να ακουμπάω. Να ακουμπάω αλλά όχι γιατί με λυπάται ή τον λυπάμαι. Να ακουμπάω κάποιον από το βάρος και να μοιράζομαι. Όταν μου συμβεί κάτι πάρα πολύ καλό, σηκώνω το τηλέφωνο για να το πω σε κάποιον. Θέλω αυτό τον άνθρωπο», πρόσθεσε στη συνέχεια.
«Έχω ξεκινήσει και μια έρευνα για μια πιθανή υιοθεσία αλλά σταμάτησα να το συζητώ, όχι για κανέναν άλλο λόγο, γιατί τρόμαξα από κάποιες χρονικές διαδικασίες αλλά προφανώς είναι κάτι το οποίο παραμένει ανοιχτό. Συνεχίζω όμως να πιστεύω πως αυτό είναι ένα παιχνίδι για δύο. Δεν είναι απαραίτητο το παντρεύεσαι – είσαι μαζί με κάποιον αλλά, επειδή έχω μεγαλώσει πολύ μόνη μου και τελευταία έχω μείνει πολύ μόνη μου, θεωρώ ότι είναι μία ευθύνη που πρέπει να την έχουν πάνω από ένας», ανέφερε στη συνέχεια.
«Ακόμα και για το γεγονός ότι και να το καταφέρω, αν κάτι συμβεί; Θεωρώ πως αυτό δεν πρέπει να είναι μια μοναχική διαδρομή, υπάρχουν πολλές φίλες που μου λένε το αντίθετο και θα ξεκινήσω την διαδικασία αναδοχής για να δώσω λίγη αγάπη και χρόνο σε ένα παιδί» αποκάλυψε στο τέλος.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.