Η ηθοποιός και χορεύτρια αρχικά, ρωτήθηκε για την «τσίχλα» που μασούσε στην ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» κι έχει μείνει αξέχαστη στο κοινό μέχρι και σήμερα.
«Μου έμεινε, το έχω λίγο παράπονο αυτό. Δεν είμαι μόνο μια τσίχλα και θυμάμαι αυτό που μου έλεγε ο καημένος ο Φιλιππίδης. "Μην αποποιηθείς την τσίχλα, γιατί καμία άλλη δεν μπόρεσε να τη μασήσει όπως εσύ". Το έχω κρατήσει αυτό», είπε στο περιοδικό «Λοιπόν».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη γνωριμία της με τον ηθοποιό. «Ήταν γυναικάς, προκαλούσε έντονα τις γυναίκες. Από κει και πέρα για το θέμα του βιασμού, δεν το πιστεύω. Κι εμένα μου την έπεσε, του είπα όχι και τελικά, αυτό ίσχυσε. Δεν με πέταξε έξω από τη δουλειά του. Έχω το δικαίωμα να πω την άποψή μου», ανέφερε.
Πρόσθεσε μάλιστα, πως: «Χάνουμε έναν σπουδαίο ηθοποιό, από τους καλύτερους. Του είπα όχι, το σεβάστηκε και γίναμε και φίλοι αργότερα. Όλα αυτά, συμβαίνουν παντού, σε όλους τους χώρους, όχι μόνο στο θέατρο. Δεν αναιρώ το δίκιο των κοριτσιών, αλλά διαφωνώ στο να γίνεται τηλεοπτικά το δικαστήριο».
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.
Από τις αυθόρμητες συναντήσεις με φίλους μέχρι τη μουσική, το φαγητό και τις νέες εμπειρίες, τα μπαρ εξελίσσονται μαζί με τον τρόπο που διασκεδάζουμε. Νέα έρευνα της Heineken σε εννέα ευρωπαϊκές αγορές αποκαλύπτει τι αναζητούν σήμερα οι επισκέπτες τους και γιατί, ειδικά στην Ελλάδα, η Gen Z δίνει το δικό της στίγμα για το μέλλον της εξόδου.
Πώς η τεχνολογία και οι διαφορετικές επιλογές μετακίνησης μάς επιτρέπουν να περιορίσουμε την ταλαιπωρία και να απολαύσουμε περισσότερο την καθημερινότητά μας.