«Από τη στιγμή που έμεινα έγκυος, άκουσα πολλά αρνητικά σχόλια για τα κιλά μου», αναφέρει η Κατερίνα Τσάβαλου
Η ηθοποιός μίλησε για το bullying που έχει δεχτεί για την εμφάνισή της, τη μητρότητα, αλλά και τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε κατά την περίοδο της πανδημίας
ΗΚατερίνα Τσάβαλου αποκάλυψε πως έχει δεχτεί πολλές φορές bullying για το σώμα της και πιο συγκεκριμένα, για τα κιλά της.
Η ηθοποιός βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής «Ελένη» και δεν δίστασε να μιλήσει τόσο για την προσωπική της ζωή και την μητρότητα, όσο και για την καριέρα της, ειδικότερα στην περίοδο του κορωνοϊού.
«Από τη στιγμή που έμεινα έγκυος, ο κόσμος με ρωτούσε ποσά κιλά πήρα και γιατί δεν τα έχασα αμέσως. Μια φορά αναγκάστηκα να απαντήσω πως έχω σπαστική κολίτιδα. Όταν ήμουνα αδύνατη, μου έλεγαν: "πώς είσαι έτσι; Φάε"», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Στην συνέχεια, αναφέρθηκε στη μητρότητα και εξήγησε πως θεωρεί ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή της. «Η μητρότητα είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχω κάνει στην ζωή μου. Πλέον, δεν είναι ίδιες οι εποχές. Ήμασταν 4 παιδιά που μεγαλώσαμε μεταξύ μας», είπε η ηθοποιός που έχει αποκτήσει με τον σύζυγό της, Δημήτρη Στεργίου.
Όπως εξήγησε στην συνέχεια, πλέον, το επάγγελμά της έχει έρθει δεύτερο, αφού προτεραιότητά της είναι το παιδί της. «Πρώτα κοιτάω το παιδί μου και μετά τι θα κάνω στη δουλειά», δήλωσε.
Τέλος, για το επάγγελμα του ηθοποιού την περίοδο της πανδημίας και το πλήγμα στον χώρο του θεάτρου, η Κατερίνα Τσάβαλου δήλωσε: «Με την οικογένεια μου, προσπαθούμε πραγματικά να τα βγάλουμε πέρα. Πιστεύουν για τους ανθρώπους που προβάλλονται ότι δεν έχουν προβλήματα, αλλά ήμουν με ταμείο ανεργίας και περίμενα το επίδομα».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.