Βασίλης Παπαθεοδώρου: Το προφίλ του συγγραφέα που προφυλακίστηκε για παιδική πορνογραφία

Βασίλης Παπαθεοδώρου: Το προφίλ του συγγραφέα που προφυλακίστηκε για παιδική πορνογραφία

Τα πιο γνωστά βιβλία του, οι επαφές του με νέους και παιδιά και η πορεία της καριέρας του μέχρι τη σύλληψη που σόκαρε την ελληνική κοινωνία

papatheodoroumak
Πολυβραβευμένος συγγραφέας παιδικού και εφηβικού βιβλίου, υπεύθυνος, μέχρι πριν λίγες ώρες, του παιδικού τμήματος του εκδοτικού οίκου «Καστανιώτης», ο οποίος πλέον διέκοψε κάθε συνεργασία μαζί του, βρίσκεται εδώ και χρόνια, καθημερινά σχεδόν, ανάμεσα σε παιδιά και νέους, είτε ως επίσημος προσκεκλημένος σε σχολεία είτε ως έκτακτος καθηγητής σε πανεπιστημιακά τμήματα ή ως ομιλητής σε εκδηλώσεις, που περνά μηνύματα, καθοδηγεί και διαμορφώνει συνειδήσεις.

Η είδηση της προφυλάκισης του Βασίλη Παπαθεοδώρου για υπόθεση παιδικής πορνογραφίας,
 προκάλεσε, απολύτως δικαιολογημένα, σοκ στην ελληνική κοινωνία καθώς επιβεβαιώνεται, με τον πλέον ηχηρό τρόπο, ότι σε αυτού του είδους τα εγκλήματα δεν υπάρχουν άτομα υπεράνω υποψίας.

Ποιος να το φανταζόταν άλλωστε πως ο δημιουργός κάποιων από τα πλέον δημοφιλή βιβλία της σύγχρονης παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους λογοτεχνικούς αλλά και εκπαιδευτικούς κύκλους, μπορούσε να κρύβει, επιμελώς, ένα τόσο σκοτεινό πρόσωπο; Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί πως, αν αποδειχτούν οι κακουργηματικές κατηγορίες που αντιμετωπίζει, εκμεταλλευόταν την ιερή αυτή σχέση που είχε αναπτύξει με το παιδικό κοινό για να στηρίξει τις αρρωστημένες και εγκληματικές δραστηριότητές του; «Με καθαρή συνείδηση πέφτω σαν κούτσουρο, κοιμάμαι πανεύκολα» δήλωνε ο ίδιος, το 2019, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή»!

Γεννημένος το 1969 στην Γλυφάδα ο Βασίλης Παπαθεοδώρου πήγε γυμνάσιο και λύκειο στην Γερμανική Σχολή Αθηνών. Παιδί μοναχικό και ήσυχο στα παιδικά του χρόνια, μεγαλωμένος σε ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, όπως ο ίδιος έχει αποκαλύψει κατά καιρούς σε συνεντεύξεις του, αντιμετώπιζε τα βιβλία ως καταφύγιο και πολύτιμη συντροφιά συνάμα. Το μοναδικό τραύμα της παιδικής του ηλικίας ήταν τα δύο χρόνια που αναγκάστηκε να ζήσει μακριά από τους γονείς του, οι οποίοι είχαν πάρει μετάθεση σε άλλη πόλη, και τον άφησαν στην Αθήνα με τον παππού και και την γιαγιά του.

Papatheodorou_book_2
Κλείσιμο

Μετά το λύκειο ξεκίνησαν οι σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο τμήμα Χημικών Μηχανικών και Μεταλλειολόγων ενώ στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Δημόσια Διοίκηση. Επί σειρά ετών και μέχρι την άνοιξη του 2018, εργαζόταν σε τράπεζα.

Η επίσημη ενασχόλησή του με την λογοτεχνία ξεκίνησε το 1996, τυχαία. Έπεσε πάνω σε μια προκήρυξη διαγωνισμού που διοργάνωνε εκείνη την περίοδο η «Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά» και αποφάσισε να συμμετάσχει με το βιβλίο του «Σχολική Παράσταση». Το βραβείο που απέσπασε αποτέλεσε για εκείνον μεγάλη έκπληξη αλλά και μια σημαντική ώθηση για να συνεχίσει να γράφει. Ακολούθησε, δύο χρόνια αργότερα το «Άλφα», το οποίο επίσης ξεχώρισε. Μια καριέρα στον χώρο του παιδικού βιβλίου απλωνόταν πλέον μπροστά του.

«Όταν μου το ανακοίνωσαν στο τηλέφωνο ένιωσα απέραντη ευτυχία. Είχα κάνει κι εγώ κάτι επιτέλους, γιατί, ας σημειωθεί, σε όλη τη διάρκεια των παιδικών και νεανικών μου χρόνων δεν είχα κάποια ιδιαίτερη κλίση σε κάτι, ούτε στη μουσική ούτε στον αθλητισμό ούτε σε τίποτα. Έτσι, παρόλο που ήμουν πολύ καλός μαθητής, νόμιζα ότι αυτό μόνο μπορώ να κάνω, να είμαι μια ζωή πολύ καλός μαθητής. Όταν όμως θα τελείωνα με τα μαθήματα; Έτσι αυτή η βράβευση ήρθε σαν δώρο, επιτέλους είχα βρει μια κλίση, κάτι που να ενδιαφέρει να ασχοληθώ» έχει εξομολογηθεί ο ίδιος.

Συνέχισε γράφοντας μέσα στα επόμενα χρόνια γράφοντας δεκάδες ακόμη βιβλία για παιδιά και νέους αρκετά από τα οποία, μάλιστα, κατάφεραν να αποσπάσουν σημαντικές διακρίσεις. Ανάμεσά τους τα «Χνότα στο τζάμι» και «Στη διαπασών» που έχουν έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας και με το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω, τα μυθιστορήματά του «Οι άρχοντες των σκουπιδιών» και«Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!» που απέσπασαν το Βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης και «Το ημερολόγιο ενός δειλού» που τιμήθηκε με το Βραβείο Βιβλίου Public. Στις διακρίσεις του συμπεριλαμβάνονται επίσης οκτώ λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου. Παράλληλα,συμμετείχε και ο ίδιος επανειλημμένα σε κριτικές επιτροπές απονομής βραβείων.

Papatheodorou_book_1


Επιπλέον, η δουλειά του έχει βγει και εκτός συνόρων καθώς τέσσερα από τα μυθιστορήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους ετήσιους καταλόγους White Ravens, της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας Μονάχου, με τα διακόσια καλύτερα βιβλία παγκοσμίως.

Όσον αφορά την εκπαιδευτική του δραστηριότητα έχει διδάξει ως επισκέπτης εισηγητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και έχει συνεργαστεί με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου και το Πανεπιστήμιο Frederick. Υποψήφιος της Ελλάδας για το Διεθνές Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Astrid Lindgren το 2021. Είναι επίσης, πολυάριθμες οι φορές που έχει επισκεφθεί σχολεία της Αττικής και της επαρχίας ως προσκεκλημένος συγγραφέας.

papatheodorou_-_sxoleia


Τα πιο πρόσφατα βιβλία του ήταν τα «Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο», «Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη» και «Τη νύχτα που έσβησαν τα αστέρια» και κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» των οποίων ήταν, παράλληλα, υπεύθυνος παιδικού τμήματος. Ο γνωστός εκδοτικός οίκος, βεβαίως, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της σύλληψής του για παιδική πορνογραφία, εξέδωσε ανακοίνωση αναγγέλλοντας την διακοπή της συνεργασίας τους.

«Το ημερολόγιο ενός δειλού»

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου επέλεξε να θίξει στα βιβλία του θέματα που απασχολούσαν τα παιδιά και τους νέους. Όπως, για παράδειγμα, στο νεανικό μυθιστόρημα «Το ημερολόγιο ενός δειλού» που καταπιάνεται με το σχολικό μπούλινγκ: Ακολουθεί απόσπασμα του βιβλίου:

Papatheodorou_ΤΗ-ΝΥΧΤΑ-ΠΟΥ-ΕΣΒΗΣΑΝ-Τ-ΑΣΤΕΡΙΑ


«Πολλές φορές στον ύπνο μου βλέπω το θάνατό μου, δηλαδή με βλέπω μέσα σ’ ένα φέρετρο στην εκκλησία, η οποία είναι γεμάτη ανθρώπους, φίλους και εχθρούς, κυρίως συμμαθητές και καθηγητές. να είναι άραγε που ο κόσμος μου είναι μόνο το σχολείο; Που όλοι μου σχεδόν οι γνωστοί περιορίζονται σ’ αυτό; είναι, λέει, όλοι εκεί, αμίλητοι, κλαμένοι, να θρηνούν για μένα που πέθανα τόσο νέος. να κλαίνε και να οδύρονται επειδή δε φρόντισαν να με γνωρίσουν καλύτερα, ή επειδή μου είχαν φερθεί άσχημα, ή απλά, οι λιγότεροι, επειδή με αγαπούσαν. κι όλοι τους να έχουν απίστευτες ενοχές και τύψεις για το κακό που με βρήκε, που τους βρήκε.

Στα όνειρά μου, που μοιάζουν με ταινίες, δε βλέπω –προσπαθώ δηλαδή να μην σκέφτομαι καθόλου– τους γονείς μου. Δε θ’ άντεχα να τους δω λυπημένους, έστω και στον ύπνο μου. κι αν εμφανιστούν σε κάποιο όνειρό μου, φροντίζω να προσπεράσω τη σκηνή, να φύγουν από το πλάνο. Φαντάζομαι πως δεν είναι και τόσο υγιές για ένα παιδί της ηλικίας μου να βλέπει τέτοια όνειρα, λάθος, να κάνει τέτοιες σκέψεις – γιατί για σκέψεις πρόκειται, που τις κάνω συνειδητά, κι όχι για όνειρα. Ίσως να είναι και άρρωστο, δεν ξέρω. ειδικά τώρα τα Χριστούγεννα, που όλοι χαίρονται και όλοι διασκεδάζουν, βγαίνουν ή περιμένουν δώρα, εγώ να κάθομαι στα σκοτεινά του δωματίου μου και να σκηνοθετώ με το μυαλό μου αυτά τα πράγματα, είναι... δεν ξέρω. και ντρέπομαι τόσο πολύ να το πω σε κάποιον αυτό. ειλικρινά θα ’θελα να ξέρω αν υπάρχουν κι άλλα παιδιά στην ηλικία μου που να τους περνάνε τέτοιες σκέψεις απ’ το μυαλό, αλλά δυστυχώς δε θα το μάθω ποτέ.

Στην υποτιθέμενη κηδεία μου λοιπόν έχουν έρθει όλοι, ακόμα κι από το παλιό μου σχολείο. κυρίως όμως βλέπω τον Γόλιο και την παρέα του, να κλαίνε μετανιωμένοι γι’ αυτά που μου έκαναν, αλλά και τους άλλους συμμαθητές και συμμαθήτριές μου να τους βρίζουν. «εσείς φταίτε, εσείς το κάνατε!» τους φωνάζουν και κάποιοι πηγαίνουν προς το μέρος τους, τους βουτάνε και τους σπάνε στο ξύλο. και οι καθηγητές παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα. γιατί το αξίζουν το ξύλο.

Βλέπω μετά στο δωμάτιο των καθηγητών όλους να τα βάζουν με τον κύριο Ζαφείρη. «τα ’βλεπες και δεν έκανες τίποτα!» του φωνάζουν κι αυτός πηγαίνει σε μια γωνιά μόνος του για να κλάψει. Μετά εμφανίζονται η Ελεονόρα και η Άννα, απαρηγόρητες, κι ο Ιάσονας, που φωνάζει πως ήμουν ο καλύτερος διπλανός, αλλά τον βρίζουν κι αυτόν γιατί ποτέ δε με υπερασπίστηκε, ούτε στο πάρτι του με είχε καλέσει.

Και τέλος βλέπω τους Κώστηδες, να παρηγορούν ο ένας τον άλλον γιατί έχασαν τον καλύτερο φίλο που θα μπορούσαν να έχουν ποτέ.

Κι όλη η τάξη είναι συντετριμμένη, τα παιδιά αγκαλιάζονται μεταξύ τους και το καθένα προσπαθεί να πει καλύτερα λόγια για μένα.

Και μετά, όταν παρατραβάει το όνειρο και έχουν κλάψει όλοι τους και το έχουν χιλιομετανιώσει και δε γίνεται τίποτε άλλο, δεν μπορεί δηλαδή να γίνει και κάτι άλλο, τότε... τότε, ξαφνικά, με βλέπω να σηκώνομαι από το φέρετρο στην εκκλησία –όχι σαν φάντασμα, αλλά σαν να έχει γίνει κάποιο ιατρικό λάθος κι έχω πέσει σε βαθύ λήθαργο– και όλοι, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, ξεσπούν σε ζητωκραυγές και τρέχουν να με αγκαλιάσουν. Ο Γόλιος και οι δικοί του έρχονται και μου ζητάνε συγγνώμη και γίνομαι το πιο δημοφιλές άτομο στο σχολείο, με τους περισσότερους φίλους.
Σ’ αυτό το όνειρο μου αρέσουν περισσότερο οι σκηνές της θλίψης των άλλων, του θρήνου τους. και μετά χαίρομαι που όλοι ζητωκραυγάζουν. Η αλήθεια είναι πως μετά από αυτές τις σκοτεινές και καταθλιπτικές σκέψεις νιώθω αναζωογονημένος, σαν να έχω ξαναγεννηθεί, σαν να έχω βρει δικαίωση.

Μερικές φορές είναι αλήθεια πως το μυαλό μου σκηνοθετεί και την περίπτωση να μη γίνεται τίποτε απολύτως, να έρχονται όλοι στην κηδεία, να είναι σοβαροί και μετά να σηκώνονται και να φεύγουν συνεχίζοντας τις ζωές τους. αυτό δε μου αρέσει και πολύ βέβαια, δε θέλω στο όνειρό μου να συνεχίζουν όλοι τις ζωές τους κανονικά, σαν να μην έγινε τίποτα. Δε θέλω να με ξεχνάνε σε λίγες
μέρες και μετά να πηγαίνουν στα μαθήματα ή στις δουλειές τους γελώντας. Θέλω ο θάνατός μου να τους στοιχίσει. Έχω καταλάβει πως, πάνω απ’ όλα, αυτές οι σκέψεις είναι καθαρά εγωιστικές, αλλιώς, αν δε γινόταν και τίποτα, δε θα είχε νόημα να πεθάνω στα όνειρά μου. αυτός ο φανταστικός θάνατος είναι το μόνο που έχω σκεφτεί για ν’ αντιμετωπίσω ό,τι μου συμβαίνει. ακόμα καιστις σκέψεις μου, την ευκολότερη λύση διαλέγω. Δυστυχώς. φαίνεται πως ακόμα κι εκεί δεν τολμώ ν’ αντιδράσω.

Και μετά, όταν τελειώνω την ταινία μου, κι αφού ξεθυμάνει η ικανοποίηση που παίρνω, τότε καταλαβαίνω πόσο εγωιστικά και επιπόλαια σκέφτομαι, μόνο και μόνο για να νιώσω εγώ καλύτερα, και γεμίζω ενοχές, επειδή ξεχνώ τους γονείς μου, πώς θα αισθάνονταν, πόσο θα υπέφεραν και πώς θα ζούσαν χωρίς εμένα. και το μετανιώνω. μέχρι την επόμενη φορά που θα κλείσω τα φώτα, θα βάλω ν’ ακούσω κάποιο πολύ λυπητερό τραγούδι και θα ξαναρχίσω να σκέφτομαι αυτά τα πράγματα για να χαρεί ο εγωισμός μου.»

Ειδήσεις σήμερα:

Το Twitter επεξεργάζεται και τα «βίντεο επί πληρωμή» μετά την εξαγορά από τον Έλον Μασκ

Έστειλε στο νοσοκομείο τη 14χρονη κόρη του χτυπώντας τη στο πρόσωπο στην Αμαλιάδα

Ειδικό ποινικό μητρώο για αδικήματα κατά ανηλίκων παρουσιάζει ο Μητσοτάκης
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα
ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δείτε Επίσης