PROTOTHEMA

Blogs

Ένας κινέζικος μύθος για κάθε εποχή

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Υπάρχει ένας αρχαίος κινέζικος μύθος, που ταιριάζει απόλυτα σε κάθε εποχή και χώρα, αλλά κυρίως στη σημερινή κατάσταση της χώρας μας, στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και διεργασίες, στο κοινωνικό γίγνεσθαι και σε οποιοδήποτε σχήμα που χρειάζεται συνεργασία και κοινή συναίνεση για να προχωρήσει με δημοκρατικές διαδικασίες και ισότιμη συμμετοχή.

Κάποτε ένας Κινέζος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: " Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση". Ο δάσκαλος του απάντησε: " Πολύ μικρή, που έχει όμως μεγάλες συνέπειες". Έλα, θα σου δείξω την Κόλαση. Μπήκαν σ' ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι, αλλά όλοι έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας είχε ένα παράξενο κοντάρι, που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι όμως είχε ένα τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα τους. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. Έλα, είπε ο δάσκαλος, τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο. Μπήκαν σε άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα ίδια κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι. Δεν καταλαβαίνω, είπε ο μαθητής, γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που είναι όλα ίδια και πανομοιότυπα. Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: "Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλο".


Ο μύθος αυτός μας δίνει ένα μεγάλο ηθικό δίδαγμα, ότι εάν εμείς οι Ελληνες δεν μάθουμε να συνεργαζόμαστε απόλυτα και σ' όλα τα πεδία, με ισότιμη συμμετοχή και χωρίς υστεροβουλία, αυθόρμητα και όχι αναγκαστικά γιατί μας το επέβαλαν τα μνημόνια και η τρόικα και όχι υποκριτικά προσβλέποντας τι θα γίνει την επομένη ημέρα και πώς με διάφορα τερτίπια θα νεμόμαστε την εξουσία, απολαμβάνοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνικής και οικονομικής πίτας, μ' ο,τι συνεπάγεται αυτό. Λυπάμαι που το λέω, αλλά μας βλέπουν να παραμένουμε καταδικασμένοι στη σημερινή Κόλαση, χωρίς ελπίδα να περάσουμε, έστω λαθραία, στον Παράδεισο, όπως τον αντιλαμβάνεται καθένας με τα δικά του χρώματα και κριτήρια, αλλά γεμάτοι από υποσχέσεις, μακρόπνοα σχέδια, ιδεοληψίες, επικλήσεις για το ένδοξο παρελθόν, αντεγκλήσεις με πιθανές κοινωνικές εντάσεις και ενδεχομένως εθνικούς κινδύνους, περιμένοντας το τρένο της ανάπτυξης, που δεν έρχεται.

Ο Λέανδρος Τ. Ρακιντζής είναι αρεοπαγίτης ε.τ. 

Πανος09/09/201720:45

Ευχαριστη η παραβολη. Ευχαριστω

Απάντηση
Babina09/09/201717:32

Παντα ευστοχος ουσιαστικος επικαιρος με γνωση και κριση ο κ.Ρακιντζης , με λιγα λογια ειπε παλι βαθιες αλήθειες.

Απάντηση
κάπως εκτός θέματος09/09/201711:39

Πολύ σοφός μύθος! Στην Ορθοδοξία πιστεύουμε ότι Κόλαση και Παράδεισος είναι απλά δυο καταστάσεις. Όλοι νιώθουν το φως του Κυρίου. Οι μεν ως πυρκαγιά, οι δε ως γαλήνη.

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία