Πόσο «καθαροί» είμαστε;

Είναι δύο από τους πιο ξεχωριστούς και χαρισματικούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα του σήμερα. Το έχουν αποδείξει πολλάκις μέσα από δουλειές τους, όπως το «Τηλέμαχος: Should I stay or Should I go?», το «Ταξίδι με το τρένο», το “X Apartments”… Είναι το δίδυμο, που διεύρυνε τους ορίζοντες μας πάνω στο τι είναι θέατρο, μας σύστησε το θέατρο της πραγματικότητας, έδωσε βήμα σε ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί χωρίς την απαίτηση να υποδυθούν κάποιον ρόλο, έπαιξε δεξιοτεχνικά με τους όρους του δημόσιου και του ιδιωτικού, μας χάρισε παραστάσεις που μας άλλαξαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε.



Ίσως γιατί πολύ απλά ο Πρόδρομος και ο Ανέστης είναι δύο σκεπτόμενοι νέοι άνθρωποι, που δουλεύουν πολύ (πάρα πολύ) και δεν σταματάνε να θέτουν ερωτήματα μέσα από την τέχνη τους στους εαυτούς τους και σ’ εμάς παράλληλα. Το νέο ερώτημα λοιπόν έχει ως εξής: Πόσο «καθαροί» είμαστε; Και πάνω σε αυτό έρχονται και νέα ερωτήματα… Τι σημαίνει «καθαρό»; Πώς μεταφράζουμε την «κάθαρση»; Ποιοι και γιατί «καθαρίζουν»; Στο όνομα του «καθαρού» έχει γίνει ένα Ολοκαύτωμα, ουκ ολίγοι πόλεμοι, αμέτρητα εγκλήματα και ακόμα περισσότερες φυλετικές και κοινωνικές διακρίσεις.

Στην παράσταση «Καθαρή πόλη», από τις 3 έως τις 14 Φεβρουαρίου, ο Πρόδρομος και ο Ανέστης ανεβάζουν στη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών πέντε μετανάστριες καθαρίστριες της Αθήνας. Πέντε γυναίκες που στις χώρες που γεννήθηκαν ήταν από αρχιτεκτόνισσες μέχρι καθηγήτριες Πανεπιστημίου. Πέντε ηρωίδες της καθημερινότητας που ανέπτυξαν «υπερφυσικές» δυνάμεις για να σταθούν όρθιες απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση και τη δική μας ακράδαντη πεποίθηση ότι είμαστε ανώτεροι ωσάν άλλη άρια φυλή! Μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες η «Καθαρή Πόλη» στοχάζεται πάνω στην έννοια του καθαρού, την ταυτότητας μίας «καθαρίστριας», τον κίνδυνο του φασισμού, τον ρατσισμό του αψεγάδιαστου. Πόσο διαφορετικοί εν τέλει είμαστε από αυτές τις γυναίκες; Πόσο «καθαρότερα» είναι τα βιογραφικά μας; Πόσο ρατσιστές είμαστε κατά βάθος;