Το κορίτσι που μιλούσε με τους νεκρούς: Τα οικογενειακά φαντάσματα στο πατρικό της υποψήφιας για Booker Ούρσουλα Χόνεκ

Σε ένα μικρό, απομονωμένο χωριό, φαινομενικά δεν συμβαίνει τίποτα άξιο αναφοράς. Η φύση κάνει τον κύκλο της. Άνθρωποι γεννιούνται, μεγαλώνουν, ερωτεύονται, δουλεύουν, γερνούν, αρρωσταίνουν, πεθαίνουν, όχι πάντα με αυτή τη σειρά.

 
Αν υπήρχε όμως τρόπος να μπούμε στο μυαλό τους, θα βλέπαμε όσα κρατούν μυστικά από τους ξενομερίτες. Για γυναίκες που υποφέρουν σιωπηρά από την καταπίεση και τη βία ή που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους κυνηγώντας ένα πάθος. Για παιδιά που επινοούν τη δική τους γλώσσα στην προσπάθεια να εξηγήσουν τον κόσμο γύρω τους. Για άντρες που βρίσκουν παρηγοριά στο αλκοόλ ή σε σκέψεις αυτοκαταστροφής. Για πρόωρους θανάτους – από αυτοκτονίες, φωτιές, δυστυχήματα. Για τους λίγους που καταφέρνουν να φύγουν. Για νεκρούς που επιστρέφουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

 
Οι ιστορίες της συλλογής διηγημάτων «Λευκές Νύχτες» της Urszula Honek μπορεί να εκτυλίσσονται στην πατρίδα της, στην επαρχία του πολωνικού νότου, αλλά είναι ιδιαίτερα οικείες για τα θέματα που πραγματεύονται -όπως την αθωότητα αλλά και την οξυδέρκεια της παιδικής ηλικίας, την εσωστρέφεια μιας μικρής κοινωνίας, το δυσβάστακτο πένθος της απώλειας ενός αγαπημένου- και κυρίως για τον ρεαλισμό της γραφής. Έβαλαν την πεζογράφο και ποιήτρια στη μακρά λίστα του International Booker Prize και, μέσα από τη μετάφρασή τους σε πολλές γλώσσες, και στα ελληνικά (εκδ. Βακχικόν), μας σύστησαν μια νέα πολωνική φωνή. Είναι εμπνευσμένες από οικογενειακές αφηγήσεις και προσωπικά βιώματα, όπως μας εξηγεί η Honek στην 22η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, όπου τη συναντάμε, μαζί με τη μεταφράστριά της, Ναταλία Σκανδάλη.

«Η τοποθεσία των διηγημάτων είναι το μέρος στο οποίο έχω μεγαλώσει. Ο πληθυσμός είναι λίγος. Το τοπίο, κάπως άγριο. Ένα μέρος οπισθοδρομικό στη συνείδηση των κατοίκων του, λίγο πίσω από τα πράγματα. Όπου πάντα υπήρχε μια δυσκολία μετακίνησης.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr