Γιώργος Κυριάκου: «Ο κακοποιητής δεν είναι τέρας έξω από την κοινωνία» - Ο μισητός Διονύσης των Μπλε Ωρών, το stand up comedy και ο δρόμος για τα Όσκαρ

Ζηλιάρης, ερωτευμένος με τη γυναίκα του την Εύα και βυθισμένος στις εμμονές του. Αγαπάει τη ρουτίνα, αδιαφορεί για τις ανάγκες της συντρόφου του και, όταν συνειδητοποιεί ότι τη χάνει, φτάνει στα άκρα: αντιδρά με ακραία βία και δεν διστάζει να διαπράξει φόνο προκειμένου να την κρατήσει δίπλα του. Ένας άνθρωπος απλός, του μεροκάματου και της βιοπάλης, εργαζόμενος στη γαλακτοβιομηχανία ΑΧΝΑΓΑΛ, που κρύβει όμως μέσα του το πιο σκοτεινό πρόσωπο της κακοποίησης.

Αυτός είναι ο Διονύσης Λάσκος, ο χαρακτήρας που από τα πρώτα κιόλας επεισόδια της νέας δραματικής σειράς του ΣΚΑΪ, «Μπλε Ώρες», κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση και να γίνει τόσο μισητός, που το Χ (Twitter) «πλημμύρισε» από οργισμένα σχόλια εναντίον του.

Ο ηθοποιός Γιώργος Κυριάκου, που ενσαρκώνει καθηλωτικά τον ρόλο, μιλά στο protothema.gr για την πρόκληση να δώσεις υπόσταση σε έναν τοξικό κακοποιητή. Τονίζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τις πράξεις του χαρακτήρα του, ενώ αποκαλύπτει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και το stand-up comedy που υπηρετεί με επιτυχία στην Κύπρο. Παράλληλα, μοιράζεται τον ενθουσιασμό του για το ιστορικό ταξίδι της ταινίας «Κράτα Με» (Hold onto me), η οποία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Κύπρου για τα Βραβεία Όσκαρ.

Θέλω να μου πείτε δύο λόγια για τον ρόλο σας. Πώς θα περιγράφατε εσείς τον Διονύση Λάσκο που υποδύεστε;

Είναι παρορμητικός. Κάνει εγκληματικά λάθη λόγω της παρόρμησής του. Δεν θέλω να τον υπερασπιστώ — αν και, μέσα από τον τρόπο που τον ενσαρκώνω, προσπαθώ να τον κατανοήσω. Έχει συναισθήματα που αναγνωρίζουμε όλοι: φόβο, ζήλια, ανασφάλεια, την ανάγκη κάποιες φορές να ελέγξουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η διαφορά είναι τι επιλέγει ο καθένας να κάνει με αυτά.  Ο Διονύσης δεν έχει πραγματική κοινωνική παιδεία. Δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται τη ματαίωση, τη ζήλια και την απόρριψη χωρίς να προσπαθεί να επιβληθεί και να ελέγξει τον άλλον. Και αυτό τον οδηγεί σε κάτι ακραίο και εγκληματικό.

Το τραγικό του χαρακτήρα είναι ότι αρχίζει να βλέπει καθαρά τον εαυτό του μόνο αφού έχει ήδη κάνει κάτι μη αναστρέψιμο. Βελτιώνεται ως άνθρωπος αφού έχει εκτελέσει αυτή την πράξη, και αυτό είναι τρομερό. Έπρεπε να φτάσει στο απόλυτο σκοτάδι για να συνειδητοποιήσει ποιος ήταν και τι έκανε. Αλλά φυσικά η αλλαγή του δεν αναιρεί ποτέ την πράξη.

Είναι ένας άνθρωπος που έφτασε στον φόνο από ζήλια. Οι ενοχές; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή του μετά από αυτό;

Έχει ενοχές, βασανίζεται, αλλά περιέργως μπορεί να καταλήξει να γίνει καλύτερος άνθρωπος από αυτό που ήταν πριν. Και αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του χαρακτήρα.  Βλέποντας πώς συμπεριφέρεται μετά, προσγειώνεται. Αλλάζει εντελώς. Βέβαια, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι διέπραξε έναν φόνο. Ίσως να κάνω και spoiler για το πώς εξελίσσεται ο χαρακτήρας, αλλά στη συνέχεια μεταμορφώνεται. 

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον για μένα ως ηθοποιό είναι η ευθύνη να δείξω έναν άνθρωπο που ζει μέσα σε μια καθημερινότητα ατιμωρησίας. Έχει την ευκαιρία να ξαναφτιάξει τη ζωή του — για όσο τη φτιάχνει — και γίνεται πιο ευγενικός, πιο αληθινός. Και το παράδοξο είναι ότι ό,τι κάνει σε αυτή τη νέα ζωή είναι ειλικρινές.

Οι ενοχές όμως δεν φεύγουν ποτέ. Όταν μένει μόνος, είναι εκεί. Ζει μαζί τους. Και τελικά προτιμά να ζήσει με αυτό το βάρος παρά να χάσει την ελευθερία του. Είναι σαν να διαλέγει ο ίδιος ο Διονύσης το μαρτύριό του, έναν άλλο Γολγοθά. Η ηθική του μεταμόρφωση δεν τον αθωώνει. Απλώς κάνει την ιστορία του ακόμη πιο σύνθετη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Stantar Kkomety (@stantarkkomety_cy)

Αυτός ο ρόλος δεν σας φόβισε, με δεδομένο ότι έχουμε αύξηση των γυναικοκτονιών και ο Διονύσης είναι ένας άνθρωπος απόλυτα χειριστικός, τοξικός και με βίαια ξεσπάσματα απέναντι στη γυναίκα του, την Εύα;

Όχι, δεν με φόβισε. Ως ηθοποιός κάνω τη δουλειά μου. Νομίζω πως όσο πιο αρνητικά σχόλια λαμβάνω για τον Διονύση, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι έχω καταφέρει να αποδώσω αυτό που πρέπει. Η αλήθεια είναι ότι στο X με... βαράνε, αλλά καλά κάνουν.  Αυτό που προσπάθησα να κάνω είναι να μην τον ενσαρκώσω απλώς σαν έναν ακόμη άξεστο «κακό». Προσπάθησα να του δώσω ευαισθησία, αδύναμες στιγμές, φόβο, αμφιβολίες.

Δεν θεωρώ ότι οι άνθρωποι που φτάνουν σε τέτοιες εγκληματικές συμπεριφορές είναι απλώς «τρελοί» ή τέρατα που βρίσκονται κάπου έξω από την κοινωνία. Είναι καθημερινοί άνθρωποι. Και μέσα σε μια κοινωνία οργανωμένη για χρόνια γύρω από την πατριαρχία, τον έλεγχο και πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις γύρω από τις σχέσεις και το φύλο, κάποιοι άνθρωποι μαθαίνουν να θεωρούν δικαίωμά τους συμπεριφορές που δεν είναι.

Και αυτό είναι για μένα το πιο τρομακτικό. Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί τη μία στιγμή να είναι γλυκός, ευάλωτος, ακόμα και τρυφερός, και την άλλη να γίνει κακοποιητικός. Η ανθρώπινη πλευρά του δεν τον αθωώνει. Αντιθέτως, κάνει τη βία του ακόμη πιο τρομακτική. 

Οπότε όχι μόνο δεν με φόβισε ο ρόλος, αλλά το είδα και ως μεγάλη ευθύνη: να ερμηνεύσω έναν κακοποιητή που έχει και πραγματικά ευάλωτες στιγμές, χωρίς ποτέ αυτές οι στιγμές να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογία για όσα κάνει.

Να δείξετε δηλαδή και το άλλο πρόσωπο ενός κακοποιητή;

Για μένα δεν είναι το «άλλο» πρόσωπο. Είναι το ίδιο πρόσωπο. Αυτό είναι το σημαντικό. Το ίδιο πρόσωπο που είναι ικανό για το καλύτερο μπορεί να είναι ικανό και για το χειρότερο. Η τρυφερότητα, η ανασφάλεια, οι ενοχές ή η αγάπη ενός ανθρώπου δεν ακυρώνουν την κακοποίηση. Συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο άνθρωπο. Και νομίζω ότι ακριβώς εκεί βρίσκεται κάτι πολύ τρομακτικό αλλά και πολύ αληθινό.

Συνεργάζεστε ξανά με τους Ανδρέα Γεωργίου, Κούλλη Νικολάου και Βάνα Δημητρίου μετά τη «Γη της Ελιάς».

Ναι, θεωρώ ότι έχουν αναβαθμίσει την ελληνική και την κυπριακή τηλεόραση. Έχουν ανεβάσει τα στάνταρ υποκριτικά, σκηνοθετικά αλλά και σε τεχνικό επίπεδο, ακόμη και στον τρόπο και στον ρυθμό με τον οποίο γίνονται τα γυρίσματα. Η εμπειρία σε στιγμές είναι πραγματικά κινηματογραφική. Στις δύσκολες σκηνές δίνεται χρόνος, γίνεται πραγματική συζήτηση και επεξεργασία. Υπάρχει προβληματισμός γύρω από την ευθύνη του τι πάμε να κάνουμε και ποια ιστορία θέλουμε να πούμε στον κόσμο. 

Εμένα αυτό είναι που με αφορά σε ό,τι κι αν κάνω: να υπάρχει πραγματική καλλιτεχνική διαδικασία. Σε αυτή τη δουλειά υπάρχει, την απολαμβάνω και τους ευχαριστώ για την ευκαιρία. Επίσης απολαμβάνω την καθημερινή τριβή, την έκθεση, την επαφή με τον κόσμο. Είναι ένα πολύ ωραίο δώρο.



Επαφή με τον κόσμο όμως έχετε και ως stand-up comedian, καθώς είστε ένας από τους πρωτεργάτες του είδους στην Κύπρο.

Το stand-up είναι κάτι που πάντα ήθελα να κάνω και το αγαπάω πάρα πολύ. Και δεν με νοιάζει μόνο η δική μου πορεία. Με νοιάζει η ίδια η τέχνη του stand-up. Να υπάρχει, να εξελίσσεται, να εμπνέομαι κι εγώ από άλλους ανθρώπους, να ανήκω σε μια πραγματική κοινότητα κωμικών.  Για μένα το stand-up είναι μια ακτιβιστική μορφή τέχνης και ταυτόχρονα μία από τις πιο άμεσες μορφές κοινωνικού σχολιασμού. Μιλάς άμεσα για όσα αφορούν την κοινωνία στο τώρα. Κάτι μπορεί να συμβεί σήμερα και απόψε να βρίσκεται ήδη πάνω στη σκηνή. 

Ήταν και μια εσωτερική ανάγκη για μένα, γιατί στο θέατρο η δραματουργία χρειάζεται χρόνο για να αφομοιώσει το σύγχρονο βίωμα. Στο stand-up γράφεις ο ίδιος την ιστορία σου. Μιλάς γι' αυτά που θέλεις, όταν θέλεις, με τη δική σου φωνή, και ταυτόχρονα προσφέρεις γέλιο. Είναι μεγάλο δώρο να μπορείς να το κάνεις αυτό και να σε αποδέχεται ο κόσμος ως κοινωνικό σχολιαστή. Για μένα είναι ένα αληθινό sense of belonging.

Και το γεγονός ότι διοργανώνουμε πλέον το 4ο Φεστιβάλ Κωμωδίας και βάλαμε την Κύπρο στον χάρτη της διεθνούς κωμικής σκηνής είναι κάτι που το θεωρώ μεγάλη ευλογία. Έχουμε χτίσει εδώ μια σκηνή, μια κοινότητα και πλέον μια πραγματική σύνδεση με την παγκόσμια grassroots stand-up σκηνή. Είναι κάτι που με κάνει πολύ περήφανο.

Ο κόσμος απολαμβάνει και αυτή την πολυδιάστατη σχέση μαζί μου: τη μια στιγμή τους κάνεις να γελάνε και την άλλη να φοβούνται. Θεωρώ τον εαυτό μου τρελά τυχερό που υπηρετώ τις τέχνες που αγαπώ με τον τρόπο που θέλω.

Στις 20/9 συμμετέχετε στο «Comedy Bus Tour», μια πρωτότυπη κωμική διαδρομή με λεωφορείο στην Πάφο.

Είναι μια σταθερή συνεργασία που έχω με το Πετρίδειο Ίδρυμα στην Πάφο, το οποίο υποστηρίζει και το Φεστιβάλ. Φέτος σκεφτήκαμε εναλλακτικούς τρόπους να παρουσιάσουμε κωμωδία και είπαμε: γιατί όχι stand-up μέσα σε λεωφορείο; Θα κάνουμε τον γύρο της Πάφου, θα δούμε το ηλιοβασίλεμα και θα λέμε αστεία. Μου αρέσει πάρα πολύ η ιδέα να βγάζουμε την κωμωδία από τον παραδοσιακό της χώρο και να βλέπουμε τι άλλο μπορεί να γίνει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Stantar Kkomety (@stantarkkomety_cy)

Τον εαυτό σας τον τοποθετείτε περισσότερο στην κωμωδία ή στο δράμα;

Και στα δύο. Έκανα κι εγώ αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου πολλές φορές και η απάντηση άλλαζε ανά διαστήματα.
Τώρα όμως είναι ξεκάθαρο για μένα: σταμάτησα να αισθάνομαι ότι πρέπει να διαλέξω. Είμαι ηθοποιός και είμαι κωμικός, αλλά πάνω απ' όλα είμαι καλλιτέχνης.

Όπου φυσάει ο άνεμος, γίνομαι άνεμος.

Το δράμα μού δίνει κάτι που δεν μπορεί να μου δώσει η κωμωδία και το stand-up κάτι που δεν μπορεί να μου δώσει η υποκριτική. Απολαμβάνω βαθιά και τα δύο και τα έχω ανάγκη και τα δύο. Μακάρι να μπορώ να τα έχω ισόποσα στη ζωή μου και να συνεχίσω να πηγαίνω εκεί όπου νιώθω ότι υπάρχει κάτι που αξίζει να δημιουργήσω.

Τέλος, πείτε μας για τη συμμετοχή της ταινίας «Κράτα Με» (Hold onto me) ως επίσημης πρότασης της Κύπρου για τα Βραβεία Όσκαρ.

«Κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε στο βουνό», λέει η παροιμία, και ελπίζουμε το βουνό να είναι ο λόφος του Χόλιγουντ!
Θα δούμε αν θα καταφέρει μια Κύπρια σκηνοθέτιδα να φτάσει στα Όσκαρ. Το όλο ταξίδι είναι συναρπαστικό, αλλά η ευθύνη είναι τεράστια, γιατί το promotion μιας ταινίας προς την Ακαδημία απαιτεί πολύ μεγάλη στήριξη.

Οπότε όσοι διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη: στηρίξτε το Hold onto me. Δείτε την ταινία, μιλήστε γι' αυτήν, κάντε share στα social media. Είναι η επίσημη πρόταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μόνο το ότι φτάσαμε μέχρι εδώ είναι κάτι που δεν περίμενα ποτέ.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τη σκηνοθέτιδα, τη Μυρσίνη Αριστείδου, που είναι και πολύ καλή μου φίλη. Είμαι πραγματικά περήφανος όταν βλέπω ανθρώπους που υπηρετούν την τέχνη με επιμονή, θυσίες και χρόνια δουλειάς να βλέπουν αυτή τη δουλειά να ανταμείβεται.