Η Χριστίνα Παππά, μετά την αθώωση της για την υπόθεση με το σουσάδικο της κόκας στο Κολωνάκι, βρέθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου μεταξύ άλλων μίλησε για την περιπέτεια της. Η ηθοποιός και επιχειρηματίας αναφέρθηκε στην υπόθεση, στην οποία είχε αναμειχθεί τόσο το δικό της όνομα όσο και εκείνο του γιου της, και όπως είπε τα δυο αυτά χρόνια, μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά τους, ήταν τα χειρότερα της ζωή της.
«Αισθανόμουν από την πρώτη στιγμή ότι δεν υπήρχε κάτι, αισθάνομαι δικαιωμένη και ευχαριστώ την ελληνική δικαιοσύνη η οποία είναι αμερόληπτη τελικά. Δύο χρόνια βασανιστικά, άσχημα. Να τρέχουμε στα νοσοκομεία, έχω τη μητέρα μου άρρωστη, να ακούμε διάφορα από τον κόσμο και λογικά οι άνθρωποι γιατί όταν βλέπον να γράφονται τόσα χωρίς να διευκρινίζεται τι και πως, όπως στη δική σας εκπομπή που από την πρώτη μέρα με στήριξες και από την πρώτη μέρα το πήρες επάνω σου. Χίλια ευχαριστώ Τατιάνα. Ήταν δυο χρόνια, τα πιο άσχημα της ζωής μου. Εύχομαι ούτε στον χειρότερό μου εχθρό να μην συμβεί. Μια ολόκληρη οικογένεια να τρέχουμε στα νοσοκομεία, να μας πιάνει η καρδιά μας, το κεφάλι μας. Ήμουν ζωντανή νεκρή για πρώτη φορά στη ζωή μου. Να προσπαθώ να κρατηθώ γιατί είχα και τον γιο μου, να φτάνω στα όρια της αυτοκτονίας…» ανέφερε για τις στιγμές που βίωσε ενώ εξήγησε πως το πιο σκληρό από όλα ήταν όταν είδε τον γιο της στο δικαστήριο όπου έπρεπε να απολογηθεί.
«Για τον Δημήτρη είμαι η μητέρα που αν δε γυρίσει ο γιος μου στο σπίτι δεν κοιμάμαι. Τον μεγάλωσα μόνη μου από 16χρονών, έχω δώσει τα πάντα για αυτό το παιδί και φαντάσου να το βλέπω στο ειδώλιο. Εύχομαι σε καμία μητέρα να μη βιώσει τέτοιο πράγμα. Ανέβηκε να απολογηθεί και τα είχε χαμένα. Άλλα τον ρωτούσαν και άλλα απαντούσε. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όποιος έχει λάθος δεν μιλάει. Για τον γιο μου το είπα, κόβω το χέρι μου. Απέναντι στον Δημήτρη νιώθω ενοχές. Όφειλα να τον προστατέψω…»
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.