Οι «Άγγελοι του Τσάρλι» 50 χρόνια μετά: Οι μάχες με τον καρκίνο, οι απώλειες και η φιλία που άντεξε στον χρόνο

Οι τοίχοι των αγορίστικων δωματίων στα 70s είχαν αφίσες του Αντωνιάδη αν ήσουν Παναθηναϊκός, του Μαύρου για τους Αεκτζήδες, του Κούδα αν ήσουν ΠΑΟΚ και, βέβαια, του Αναστόπουλου για τους Ολυμπιακούς. Δίπλα τους, χωρίς καμία ντροπή, είχαμε και μια αφίσα με τα τρία κορίτσια που ονειρευόμασταν να παντρευτούμε όταν μεγαλώσουμε.

Οι «Αγγελοι του Τσάρλι» μάς μεγάλωσαν, μεγάλωσαν και οι ίδιες, και τελικά μπορεί να μην τις παντρευτήκαμε. Πριν από περίπου έναν μήνα το οσκαρικό Dolby Theatre τις υποδέχτηκε για να γιορτάσουν την 50ή επέτειο της σειράς. Στο κόκκινο χαλί εμφανίστηκαν αγκαλιασμένες η Κέιτ Τζάκσον, η Τζάκλιν Σμιθ και η Σέριλ Λαντ. Εμοιαζε σαν να μην ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την κάμερα. Κοιτάζονταν μεταξύ τους με την οικειότητα ανθρώπων που έχουν μοιραστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια τηλεοπτική δόξα, χωρίς ημερομηνία λήξης.

Πενήντα χρόνια πριν, όταν η σειρά έκανε πρεμιέρα, η αμερικανική τηλεόραση βρισκόταν ακόμη στην εποχή όπου οι γυναίκες σπάνια κρατούσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ιστορίες δράσης. Οι «Αγγελοι του Τσάρλι», όμως, άλλαξαν το τοπίο. Οι ηρωίδες δεν περίμεναν να σωθούν. Κυνηγούσαν οι ίδιες τον κίνδυνο, έμπαιναν σε μπελάδες, καταδιώξεις και μυστικές αποστολές φορώντας τακούνια αλλά και αποφασιστικότητα από ατσάλι.

Η Κέιτ Τζάκσον, η πρώτη «εγκέφαλος» της ομάδας ως Σαμπρίνα Ντάνκαν, θυμήθηκε σε συνέντευξή της στο γαλλικό «Gala»: «Μέχρι τότε, ένας άντρας εμφανιζόταν πάντα την τελευταία στιγμή για να σώσει τη γυναίκα. Εμείς σπάσαμε αυτό το καλούπι». Η Τζάκλιν Σμιθ, η αιώνια Κέλι Γκάρετ, τη συμπλήρωσε: «Ενσαρκώσαμε γυναίκες που κυνηγούσαν τον κίνδυνο αντί να τον αποφεύγουν». Και η Σέριλ Λαντ, η οποία μπήκε στη σειρά μετά την αποχώρηση της Φάρα Φόσετ, το είπε με τον δικό της τρόπο: «Δεν ήμασταν απλώς τηλεοπτικοί χαρακτήρες. Ημασταν μια οικογένεια».

Αυτή η οικογένεια δοκιμάστηκε σκληρά μακριά από τα πλατό. Η πρώτη μεγάλη απώλεια ήρθε με τη Φάρα Φόσετ, το ξανθό είδωλο της ποπ κουλτούρας, η οποία πέθανε το 2009 από καρκίνο, σε ηλικία μόλις 62 ετών. Ο θάνατός της συγκλόνισε και τις τρεις γυναίκες που είχαν μοιραστεί μαζί της την πιο εκρηκτική τηλεοπτική επιτυχία της δεκαετίας του ’70. Η Φόσετ μπορεί να έμεινε μόνο μία σεζόν στη σειρά, όμως η παρουσία της είχε ήδη χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη. Τα επόμενα χρόνια, η μοίρα επιφύλασσε και άλλες προσωπικές δοκιμασίες.

Η Τζάκλιν Σμιθ διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού το 2002. Η Κέιτ Τζάκσον ήδη είχε δώσει τη δική της μάχη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ενώ η Σέριλ Λαντ αποκάλυψε αργότερα πως υποβλήθηκε κι εκείνη σε μια εξαιρετικά δύσκολη θεραπεία. Ηταν σαν η μία να κρατούσε το χέρι της άλλης μέσα σε έναν σκοτεινό διάδρομο νοσοκομείου, την ώρα που όλος ο κόσμος συνέχιζε να τις θυμάται λαμπερές, ατσαλάκωτες και σχεδόν άφθαρτες.

Η Τζάκλιν Σμιθ εξομολογήθηκε στην ίδια συνέντευξη: «Οταν ακούς τη λέξη “καρκίνος”, ξαφνικά όλα αλλάζουν. Κάθε λεπτό αποκτά άλλη αξία». Η Σέριλ Λαντ μίλησε ανοιχτά για τη σκληρότητα της θεραπείας: «Η χημειοθεραπεία με έκανε να χάσω τα πάντα, τα μαλλιά μου, τις βλεφαρίδες μου, ακόμη και την αίσθηση του εαυτού μου για λίγο». Και η Κέιτ Τζάκσον, που σήμερα στηρίζει ενεργά την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση, στάθηκε κυρίως στη σημασία της ψυχικής δύναμης: «Δεν μπορείς να περάσεις κάτι τέτοιο μόνη σου. Χρειάζεσαι ανθρώπους που να σου θυμίζουν ποια είσαι».

Οι τρεις γυναίκες δεν έμειναν απλώς φίλες από νοσταλγία. Εγιναν σύμμαχοι επιβίωσης. Οταν μία από αυτές δεχόταν το τηλεφώνημα του γιατρού, οι άλλες δύο εμφανίζονταν αμέσως. Αλλοτε με λουλούδια, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε απλώς με σιωπή. Η σχέση τους απέκτησε μια βαθύτερη βαρύτητα, μακριά από τη γυαλιστερή επιφάνεια του Χόλιγουντ. Σαν να ενώθηκαν όχι από τη διασημότητα, αλλά από την ευαλωτότητα.

Κι όμως, όσο δύσκολες κι αν ήταν οι δοκιμασίες τους, οι Αγγελοι εξακολουθούν να γελούν σαν κορίτσια, όταν θυμούνται τα γυρίσματα της σειράς που άλλαξε την τηλεόραση, αλλά ταυτόχρονα τις εγκλώβισε μέσα στη δική της επιτυχία. Η δημοτικότητα ήταν αστρονομική. Εβδομάδα με την εβδομάδα, σχεδόν 25 εκατομμύρια θεατές παρακολουθούσαν τις περιπέτειές τους. Τα εξώφυλλα των περιοδικών γέμιζαν με τα πρόσωπά τους και οι ίδιες αντιμετωπίζονταν σαν ροκ σταρ. Πίσω από τη λάμψη, όμως, υπήρχαν εξαντλητικά ωράρια και αυστηρά συμβόλαια.

Η Κέιτ Τζάκσον έχασε σημαντικούς κινηματογραφικούς ρόλους επειδή δεν μπορούσε να φύγει από τη σειρά, ενώ η Τζάκλιν Σμιθ συχνά ένιωθε ότι η επιτυχία λειτουργούσε σαν χρυσό κλουβί. Η μόνη που τόλμησε να αποχωρήσει νωρίς ήταν η Φάρα Φόσετ, προκαλώντας βέβαια τεράστια αναστάτωση στο ABC και μια δικαστική διαμάχη που συζητήθηκε όσο λίγες στο Χόλιγουντ της εποχής. Η αντικατάστασή της από τη Σέριλ Λαντ αρχικά αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία από το κοινό. Ο παραγωγός Ααρον Σπέλινγκ, όμως, βρήκε τη λύση: η Λαντ θα υποδυόταν τη μικρότερη αδερφή της Τζιλ Μονρόε (Φάρα Φόσετ). Ηταν μια ευφυής σεναριακή γέφυρα που επέτρεψε στους θεατές να την αποδεχτούν σχεδόν αμέσως.

Πενήντα χρόνια αργότερα, οι «Αγγελοι του Τσάρλι» παραμένουν κάτι περισσότερο από μια cult τηλεοπτική σειρά. Είναι ένα κομμάτι της ποπ κουλτούρας που εξακολουθεί να επιβιώνει επειδή πίσω από τα τέλεια μαλλιά, τα λαμπερά χαμόγελα και τις εκρήξεις υπήρχε κάτι αληθινό: η γυναικεία αλληλεγγύη. Και τα trivia γύρω από τη σειρά εξακολουθούν να μοιάζουν βγαλμένα από χολιγουντιανό μυθιστόρημα. Αρχικά, η σειρά επρόκειτο να ονομαστεί «Alley Cats», μέχρι που η Κέιτ Τζάκσον είδε έναν πίνακα με αγγέλους στο γραφείο του Ααρον Σπέλινγκ και πρότεινε τον τίτλο που έμελλε να γράψει ιστορία.

Ακόμη πιο κινηματογραφική ήταν η ιστορία πίσω από τη φωνή του αόρατου Τσάρλι: ο ηθοποιός Γκιγκ Γιανγκ απομακρύνθηκε την τελευταία στιγμή και ο Τζον Φόρσαϊθ έφτασε στο στούντιο μέσα στη νύχτα, φορώντας παντόφλες, για να ηχογραφήσει τις ατάκες του πιλότου. Οι κριτικοί της εποχής αποκαλούσαν τη σειρά «Jiggle TV», κατηγορώντας την παραγωγή ότι στηριζόταν υπερβολικά στο σεξαπίλ των πρωταγωνιστριών. Κι όμως, ακόμη και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι ίδιες οι ηθοποιοί διεκδικούσαν περισσότερο έλεγχο στους χαρακτήρες τους, άλλαζαν διαλόγους και προσπαθούσαν να δώσουν προσωπικότητα στις ηρωίδες πέρα από την εμφάνισή τους.

Η Σέριλ Λαντ είχε μάλιστα αποκαλύψει ότι, αγανακτισμένη με τα ολοένα μικρότερα μπικίνι που της ζητούσαν να φορά, εμφανίστηκε μια μέρα με το πιο αποκαλυπτικό μαγιό που μπορούσε να βρει, ως παθητική διαμαρτυρία προς την παραγωγή.

Και βέβαια, υπάρχει η εμβληματική αφίσα της Φάρα Φόσετ με το κόκκινο μαγιό. Δεν ήταν ιδέα του τηλεοπτικού δικτύου, αλλά δική της. Η εικόνα έγινε παγκόσμιο φαινόμενο και πούλησε πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα, μετατρέποντας τη Φόσετ σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Ισως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μυστικό των Αγγέλων: δεν υπήρξαν ποτέ απλώς τηλεοπτικές σταρ. Υπήρξαν γυναίκες που επέζησαν, άλλαξαν, πόνεσαν και έμειναν μαζί. Σαν μια μικρή αιώνια αδελφότητα κάτω από τα φώτα του Χόλιγουντ ◆