Ο Σπύρος Πετρουλάκης μίλησε για τη ζωή στην Κρήτη, την οικονομική καταστροφή που του άφησε χρέη και τα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα.
Πιο συγκεκριμένα, ο συγγραφέας του «Σασμού» που βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», έκανε μία αναδρομή στην περίοδο της μετεγκατάστασής του από την Αθήνα στην Κρήτη, τις επαγγελματικές του προσπάθειες σε Ρέθυμνο και Χανιά και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν αναγκάστηκε να αφήσει τον τόπο που ζούσε 20 χρόνια.
Αρχικά, ο Σπύρος Πετρουλάκης είπε: «Η Κρήτη ήταν και είναι για μένα ένας μαγνήτης, ο οποίος με τράβαγε από τότε που ήμουν μικρός. Ήταν πάντα ένας πόλος έλξης. Το σκέφτηκα και επιχειρηματικά γιατί ήθελα να ανοίξω ένα γυμναστήριο και δεν είχε ανταγωνισμό. Στην αρχή ήταν λίγο ψυχρό το κλίμα στο Ρέθυμνο. Σε κάποια μέρη πας ξένος και παραμένεις ξένος. Στάθηκα όμως τυχερός. Εκεί παντρεύτηκα, έμεινα μέχρι το 2006 και μετά πήγα στα Χανιά. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν στην Κρήτη, η κόρη μου έγινε 17 και ο γιος μου είναι 15».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-coute7n2qo2x)
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Αποφάσισα να φύγω από την Κρήτη για λίγο καιρό για να παίξω μουσική. Στην Αθήνα οι σκηνές ήταν πιο πολλές. Ήμουν αρκετά μεγάλος, γύρω στα 40. Υπήρξαν τεράστιες οικονομικές δυσκολίες με την κρίση, μια οικονομική καταστροφή στις δουλειές. Μου άφησε χρέη. Ήταν πολύ μεγάλη η επιχείρηση. Δεν είχα κάτι άλλο να κάνω και ξεκίνησα τη μουσική. Έπρεπε κάπως να ζήσω. Μόλις ήρθα στην Αθήνα βρήκα δουλειά ως μουσικός. Ζούσα στο πατρικό μου που ήταν εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια, σε ένα στρώμα στο πάτωμα, χωρίς ρεύμα. Έφτασα ένα βήμα πριν ανοίξω τον κάδο για να φάω».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.