Ο ηθοποιός συγκεκριμένα, θα υποδυθεί ένα άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο και αυτό του θυμίζει, όπως είπε στην εκπομπή «Πάμε Δανάη», την περίοδο από το τροχαίο του, που καθήλωσε τον ίδιο σε καροτσάκι.
«Ο ρόλος στο “Μαύρο Ρόδο” είναι ένας άνθρωπος σε αναπηρικό καροτσάκι. Με φέρνει πίσω στο ατύχημα που είχα με τη μηχανή. Ανακαλύπτω τις δυσκολίες που έχει ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο» είπε αρχικά και πρόσθεσε: «Πρέπει ο καθένας μας να ανεβεί σε αναπηρικό αμαξίδιο για να καταλάβει τη δυσκολία που υπάρχει».
Όσον αφορά την σειρά, ο Νίκος Πολυδερόπουλος σημείωσε: «Η θρησκεία μας μιλάει για αγάπη και αυτή η σειρά για αγάπη μιλάει».
Στη συνέχεια, είπε για το παρελθόν του και τον ρόλο που παίζει η θρησκεία στη ζωή του: «Υπήρχε στη ζωή μου ένα ζοφερό παρελθόν. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ήμουν μονός κι έπρεπε να σωθώ. Όσοι πάνε στο Άγιο Όρος νομίζουν ότι με κάποιον τρόπο αγιάζουν. Βγαίνοντας όμως μένει αυτός ο αγιασμός;».
Στην προσωπική του ζωή παραδέχεται «από μικρός δεν συμβιβαζόμουν, δεν με ένοιαζαν οι αντιδράσεις στη μικρή επαρχία. Πίστευα στη διαφορετικότητα μου που ήταν η δυσλεξία. Έχω ζήσει να σε χτυπάει ο καθηγητής γιατί πήγες αδιάβαστος. Μου άφησε τόσο πείσμα που γράφτηκα στο Ανοικτό πανεπιστήμιο».
Τέλος, ο ίδιος αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη προφορά του, λέγοντας: «Είχα θέμα με το ‘’νι’’ και το ‘’λι’’ στη δουλειά. Είχα πάει κομπάρσος σε μια σειρά και αλλάξαμε το όνομα γιατί τόνιζα πολύ το νι».
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας