Για τα πρώτα του βήματα ως τραγουδιστής, ο Στέλιος Διονυσίου είπε:
«Ήμουν 23 χρονών τότε και αυτό το τραγούδι ήταν από την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “Με όνομα βαρύ σαν ιστορία”. Όταν ξεκίνησα ήμουν λίγο θρασύς. Από το γυμνάσιο ακόμα, από 14 ετών, έλεγα ότι θα γίνω τραγουδιστής. Στο λύκειο είπα ότι ήθελα να σπουδάσω μουσική, να κάνω μαθήματα. Τον πατέρα μου θα τον έκανε χαρούμενο να γινόταν ένα από τα παιδιά της οικογένειας επιστήμονας» και πρόσθεσε:
«Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά και το έχω ακόμα από εκείνον ήταν ένα απόκομμα από μια παλιά εφημερίδα, στην οποία και είχε δηλώσει πως “ο Στελάρας, που θα φάει εμένα και τον Άγγελο”. Επίσης, υπάρχει μια φωτογραφία από το κέντρο Στράτος, που εμφανιζόταν το 1990 ο πατέρας μου. Αυτό που θα σας πω έγινε λίγο πριν φύγει από την ζωή.
Τον Απρίλιο του 1990 με σήκωσε στην σκηνή και τραγουδήσαμε μαζί στο δεύτερο πρόγραμμα. Είπαμε τρια τραγούδια μαζί. Όταν γύρισα να τον αντικρίσω, γιατί δεν τολμούσα να τον κοιτάξω, συγκινήθηκα πολύ. Ήμουν ήμουν αρκετά μικρός και μου έκανε κάποιες διορθώσεις. Δεν μπορούσα με τίποτα να διανοηθώ ότι θα ήταν ο πατέρας μου στο σπίτι και εγώ να τραγουδούσα», κατέληξε ο Στέλιος Διονυσίου.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με απινιδωτές σε εμβληματικά κτήρια, όπως το ΜΙΝΙΟΝ και ο Πύργος Πειραιά, και εκπαίδευση εργαζομένων στην ΚΑΡΠΑ, η DIMAND επενδύει στην πρόληψη και την ετοιμότητα απέναντι σε ένα επείγον περιστατικό.