Η κόρη του Γκόρντον Ράμσεϊ, Χόλι, αποκάλυψε ότι πέρασε τρεις μήνες σε νοσοκομείο ψυχικής υγείας καθώς διεγνώσθη με PTSD - διαταραχή μετατραυματικού στρες - μετά από δύο σεξουαλικές επιθέσεις.
Μιλώντας στο podcast 21 & Over, η 21χρονη ανέφερε λεπτομερώς πώς διαγνώστηκε με «μετατραυματικό στρες» στο πανεπιστήμιο, το οποίο ήταν το αποτέλεσμα δύο σεξουαλικών επιθέσεων όταν ήταν 18 ετών.
Η Χόλι Ράμσεϊ υποστήριξε πως έφυγε από το Πανεπιστήμιο του Ravensbourne μετά από ένα χρόνο και εισήχθη στο νοσοκομείο Nightingale στο Marylebone, το μοναδικό ιδιωτικό νοσοκομείο ψυχικής υγείας του Λονδίνου.
«Πήγα στο πανεπιστήμιο, σπούδασα σχέδιο μόδας και μου άρεσε. Αλλά από το δεύτερο εξάμηνο του πρώτου έτους επηρεάστηκα από το PTSD και δεν είχα ιδέα ότι συνέβαινε αυτό. Έβγαινα πολύ, έλειπα από το μάθημα γιατί ήμουν έξω. Δεν απολάμβανα τον εαυτό μου. Δούλευα πολύ. Το PTSD ήταν αποτέλεσμα δύο σεξουαλικών επιθέσεων που είχα όταν ήμουν 18.
Για έναν χρόνο δεν το είπα σε κανέναν. Το έθαψα σε ένα κουτί στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκα με PTSD είχα άγχος και κατάθλιψη. Από τότε, έχω κάνει θεραπεία. Είναι μπερδεμένο ακόμα και προσπαθώ να πάρω τον έλεγχο της ζωής μου και να τη χρησιμοποιήσω για να κάνω κάτι καλό».
Μετα το podcast η Χόλι έκανε σχετική ανάρτηση στο Instagram και έγραψε στους followers της:
«Ουάου... Ελπίζω ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να σπάμε το στίγμα που περιβάλλει την ψυχική υγεία... Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι μόνο το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις, αλλά είναι επίσης το πρώτο σου βήμα για να φτάσεις σε έναν πιο ευτυχισμένο και πιο υγιή δρόμο».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.