Η Έφη, μόλις ολοκληρώθηκε η κατάθεση της Ιωάννας, ζήτησε τον λόγο και είπε πως θέλει να απευθυνθεί προς το θύμα. Ο συνήγορος της κατηγορούμενης ζήτησε να κάνει δήλωση με τον αδελφό της Ιωάννας να εκνευρίζεται.
Κατηγορούμενη: Θα ήθελα να απευθυνθώ προς το θύμα…
Αδελφός θυματος: Μη ξανά κοιτάξεις από εδώ!
Κατηγορούμενη: Ξέρω ότι αυτό που έχει γίνει δεν είναι αποδεκτό, αλλά εσύ Ιωάννα γνωρίζεις γιατί έχει γίνει όλο αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να της αφαιρέσω τη ζωή.
Η κατηγορούμενη κατά την τοποθέτησή της δεν ζήτησε συγγνώμη.
Νωρίτερα κατά την ολοκλήρωση της κατάθεσής της η Ιωάννα είπε: «Θέλω να πω ότι από εκείνη την ημέρα το μεγαλύτερο συναίσθημα που νιώθω είναι φόβος. Φόβος γιατί δεν γνωρίζω το λόγο της επίθεσης, αλλά και γιατί δε γνωρίζω ποιοι άλλοι είχαν συμμετάσχει σε αυτή τη επίθεση εναντίον μου. Είμαι βέβαιη ότι αν είχε καταφέρει να μου επιτεθεί στο σπίτι μου, όπως αρχικά σχεδίαζε, αν είχε γίνει η επίθεση εκεί που είμαι μόνη μου και βράδυ που συνήθως γυρίζω στο σπίτι, εγώ σήμερα δε θα ήμουν εδώ. Θα επιτύχει το σκοπό της».
Ο διάλογος που έλαβε χώρα στο δικαστήριο έχει ως εξής:
Πολιτική αγωγή: Σήμερα η κατηγορούμενη σας είπε κάτι;
Ιωάννα: Όχι. Με κοίταξε στα μάτια όπως εκείνη την ημέρα… Εκείνη τη στιγμή η κατηγορούμενη Έφη Κακαράντζουλαακούστηκε να λέει χαμηλόφωνα «κύριε πρόεδρε».
Αδελφός: Σκάσε μωρή, που θα μιλήσεις κιόλας! Φίδι Ε φίδι μιλάς. Γ@@@ το @@@!
Μητέρα Ιωάννας: Σκύλα, απόβρασμα της κοινωνίας! Μας διέλυσες…
Μάλιστα, ο αδελφός και η μητέρα της Ιωάννας έκαναν κίνηση να πλησιάσουν την κατηγορούμενη, όμως περενέβησαν οι αστυνομικοί. Με τη συνοδεία αστυνομικών ο αδελφός της Ιωάννας βγήκε για λίγο από τη δικαστική αίθουσα για να ηρεμήσει, ενώ η μητέρα της κάθησε στη θέση της.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.