Mεγάλη ήταν η πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με αφορμή την ομιλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Πιο συγκεκριμένα, διαδηλωτές κρατώντας πανό και φωνάζοντας συνθήματα κατά της κυβέρνησης, κατευθύνθηκαν προς το συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης».
Μεταξύ των διαδηλωτών είναι κινήματα, εργαζόμενοι, φοιτητές.
Ειδικότερα, στην πορεία συμμετέχουν οι ΑΔΕΔΥ, ΕΔΟΘ, ΠΟΕ- ΟΤΑ, νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΕΕΡΦΑ, ΟΓΔΕ, ΛΑΕ και φοιτητικά κινήματα.
Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί σε κομβικά σημεία για την περιφρούρηση των διαδηλώσεων.
Κλείσιμο
Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σε διαφορετικά σημεία (άγαλμα Βενιζέλου, Πλατεία ΧΑΝΘ, Καμάρα, Λευκό Πύργο και το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου στην νέα παραλία) και στη συνέχεια άρχισαν να κινούνται προς το συνεδριακό κέντρο, γύρω από το οποίο έχουν σχηματστεί, όπως κάθε χρόνο, οδοφράγματα από κλούβες της Αστυνομίας.
Νωρίτερα, η Τροχαία πραγματοποίησε κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, με αποκλεισμούς δρόμων στο ιστορικό κέντρο της πόλης και γύρω απ΄αυτό, ενώ για την επίβλεψη των αστυνομικών μέτρων έχουν οριστεί δύο εισαγγελείς από την τοπική Εισαγγελία Πρωτοδικών.
Τα συλλαλητήρια ξεκίνησαν λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, στο άγαλμα Βενιζέλου, με πρωτοβουλία της ΑΔΕΔΥ, με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, ΕΔΟΘ, ΠΟΕΔΗΝ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ, ΚΕΕΡΦΑ, ΟΚΔΕ και φοιτητών) ενώ λίγο αργότερα συγκεντρώθηκαν μέλη του ΠΑΜΕ, στην πλατεία ΧΑΝΘ. Στην Καμάρα έγινε συγκέντρωση από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Στο Λευκό Πύργο, από ομάδες και σύλλογοι που εναντιώνονται στα μέτρα αποτροπής εξάπλωσης του κορονοϊού, ενώ άλλη μια συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.