Πέθανε ο αυτοδίδακτος μετρ του ιταλικού κινηματογράφου, Ερμάνο Όλμι

Ermanno_Olmi_2

Αντιμετώπιζε χρόνια προβλήματα υγείας - Είχε τιμηθεί με Χρυσό Φοίνικα για το «Δέντρο με τα τσόκαρα» - Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του ντοκιμαντέρ

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο Ιταλός κινηματογραφιστής, Ερμάνο Όλμι, βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών το 1978 για την ταινία του «Το δέντρο με τα τσόκαρα».

Δίνοντας μάχη με χρόνια ασθένεια, ο αυτοδίδακτος κινηματογραφιστής, πρωτοπόρος στο είδος του ντοκιμαντέρ, άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο του Αζιάγκο, κοντά στη Βιτσέντζα (βόρεια Ιταλία), όπου είχε εισαχθεί την Παρασκευή λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του.

«Ο θάνατος του Ερμάνο Όλμι στερεί την ιταλική κουλτούρα από έναν γίγαντα, έναν πολύ μεγάλο μετρ του ιταλικού κινηματογράφου», ανακοίνωσε ο υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι.

«Ήταν ένας διανοούμενος που εξερεύνησε σε βάθος τα μυστήρια του ανθρώπου και αφηγήθηκε, με την ποίηση που χαρακτηρίζει τα έργα του, τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, την αξιοπρέπεια της εργασίας, την πνευματικότητα», πρόσθεσε.

Αν και είχε θεωρηθεί εκπρόσωπος του ιταλικού νεορεαλισμού, ο ίδιος, σύμφωνα με την Corriere della Sera , δεν δίσταζε να διαχωρίσει τη θέση και τις δημιουργίες του, καθώς σε αντίθεση με πολλούς σκηνοθέτες που ανήκαν στο ίδιο κίνημα και χρησιμοποιούσαν κατά κύριο λόγο επαγγελματίες ηθοποιούς, ενώ εκείνος, προτιμούσε τα ακατέργαστια διαμάντια που έβλεπε στους ερασιτέχνες.

Γεννημένος στις 24 Ιουλίου 1931 στο Μπέργκαμο, γύρισε γύρω στις 40 ταινίες μικρού μήκους και γύρω στις 20 μεγάλου μήκους. Η γνωστότερη είναι «Το δέντρο με τα τσόκαρα» (L' albero degli zoccoli), μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη περιγραφή της ζωής τεσσάρων οικογενειών φτωχών χωρικών στα τέλη του 19ου αιώνα.

Η ταινία, η οποία θεωρείται ένα μείζον έργο του ιταλικού κινηματογράφου, είχε βραβευθεί το 1978 στις Κάννες με τον Χρυσό Φοίνικα, καθώς και με το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας την επόμενη χρονιά στη Γαλλία.

Δημιουργός ενός πολύ προσωπικού στυλ, ο Ερμάνο Όλμι πειραματίστηκε με πολλές κινηματογραφικές φόρμες, φέρνοντας στην οθόνη τις ιταλικές διαλέκτους, όπως στο «Δένδρο με τα τσόκαρα», ή ακόμη το θρησκευτικό είδος στην ταινία «Camminacammina» (1982), στην οποία αναφέρεται στην ιστορία των τριών μάγων χρησιμοποιώντας μη επαγγελματίες ηθοποιούς.

Ο Ερμάνο Όλμι είχε επίσης τιμηθεί με τον Αργυρό Λέοντα το 1987 στη Μόστρα της Βενετίας, για την ταινία «Lunga vita alla signora» και τον Χρυσό Λέοντα το 1988 για την ταινία «La leggenda del santo bevitore», βασισμένη σε μια νουβέλα του Γιόζεφ Ροτ.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το φεστιβάλ της Βενετίας τον τίμησε μ' έναν δεύτερο Χρυσό Λέοντα, αυτή τη φορά για το σύνολο της καριέρας του. Ήταν παντρεμένος με τη Λορεντάνα Ντέτο, η οποία είχε ενσαρκώσει την Αντονιέτα Μασέτι στην ταινία του «Il Posto».




ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

dafo_ar

Εξι νέες αφίξεις δηλαδή μία «Στην πύλη της αιωνιότητας» Ως ανώτερη by far, όλων των άλλων και λόγω κατάδυσης στον ψυχισμό του Βίνσεντ Βαν Γκογκ όσο και για την ερμηνεία του Γουίλεμ Νταφό!

jacques_demy_arthro

Ο Ζακ Ντεμί έγινε παγκοσμίως γνωστός με τις Ομπρέλες του Χερβούργου και διαχρονικός με Τα κορίτσια του Ροσφόρ ή με το Δέρμα γαϊδάρου. Δημιουργός ενός γοητευτικού φαντασιακού, όπου η μουσική έχει πάντα ιδιαίτερη θέση, αντιπαραθέτει συχνά το όνειρο με τη μαγεία βγάζοντας ατυχή και ζοφερά συμπεράσματα.

perimenontas_ti_nona_arthro

Δύο κολλητοί φίλοι θα μπλεχτούν σε μια σειρά από ξεκαρδιστικές περιπέτειες με φόντο το μαγευτικό νησί της Νάξου

coleman-lanthimos

Το φιλμ του Έλληνα σκηνοθέτη με το διεθνούς φήμης καστ κέρδισε το Βραβείο υποκριτικής για το σύνολο των ηθοποιών, αλλά και το βραβείο Καλύτερης ηθοποιού σε κωμωδία, για την ερμηνεία της υπέροχης Ολίβια Κόλμαν

movies01

Το  θερμόμετρο  πέφτει, συγκριτικά με  τις δύο προηγούμενες εβδομάδες και εκ των έξι νέων  αφίξεων  συνιστώ “Το  παιχνίδι με τη φωτιά” από  Νότια Κορέα και “Στολή του λοχαγού” από Γερμανία!

michael-jackson

Το ντοκιμαντέρ εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς και αφηγείται τις ιστορίες δύο αγοριών που κατηγόρησαν τον «βασιλιά της ποπ» ότι τα εκμεταλλεύτηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο