Έγκλημα και ατιμωρησία στα ελληνικά πανεπιστήμια
loykakis

Θεόδωρος Λουκάκης

Έγκλημα και ατιμωρησία στα ελληνικά πανεπιστήμια

Το ότι τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα λειτουργούν υπό καθεστώς μερικής ανομίας από το 1975 και μετά είναι κοινή γνώση. Αυτό δε σε πλήρη αντιδιαστολή με τη μέχρι τότε εύρυθμη λειτουργία τους

Προσωπικά έχω φοιτήσει στο Πολυτεχνείο κατά την περίοδο 1958 έως 1962 και έχω υπηρετήσει εκεί ως καθηγητής (ενεργός ή ομότιμος) από το 1972 μέχρι σήμερα, πράγμα που ίσως με κάνει τον πρεσβύτερο που ασχολείται ενεργά με το θέμα! Τα παραπάνω με κάνουν γνώστη της προαναφερθείσας κατάστασης από πρώτο χέρι. Επιπλέον από το 1986 μέχρι σήμερα έχω γράψει περίπου 300 σχετικά άρθρα και επιφυλλίδες στον ημερήσιο και ηλεκτρονικό τύπο και έχω επιπλέον πρόσφατα (2021) εκδώσει δοκίμιο1με τίτλο «Λειτουργία εν διωγμώ» αναφορικά με τα πανεπιστήμια.

Στο σημερινό άρθρο μόνο δειγματοληπτικά θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα γεγονότα και στο ότι η ανομία (βίαιη και μη) συνεχίζεται με ιδιαίτερη μάλιστα σφοδρότητα. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω, μετά λόγου γνώσεως, είναι να περιγράψω:

• Την υποβόσκουσα ή/και προφανή πολιτική και κομματική ευθύνη για τη σημερινή άνομη λειτουργία των πανεπιστημίων καθώς και για την κατάντια των ακαδημαϊκών κανόνων σπουδών.
• Την ευθύνη των κυβερνήσεων και των πολιτικών κομμάτων για τη διαιώνιση της διεθνώς πρωτοφανούς αυτής κατάστασης πριν και μετά την πρόσφατη κατάργηση του ψευδεπίγραφου «πανεπιστημιακού ασύλου».
• Την ευθύνη των κυβερνήσεων και της δικαιοσύνης, από την οποία εξαρτάται και η δράση των αστυνομικών αρχών, για τη σχεδόν ολοκληρωτική ατιμωρησία των ατόμων που παρανομούσαν/παρανομούν μέσα στα πανεπιστήμια επί περίπου μισό αιώνα, πράγμα που προφανώς αποτελεί παγκόσμιο αρνητικό επίτευγμα!

και να επισημάνω ότι οι κακόμοιροι καθηγητές και οι πανεπιστημιακές αρχές, που ενώ ποτέ δεν υπήρξαν η αιτία των εκφυλιστικών φαινομένων, παρόλο που υπέκυψαν εν μέρει στις απαιτήσεις εξευτελισμού των διεθνών ακαδημαϊκών κανόνων σπουδών, δεν μπορεί να είναι αυτοί που θα επιβάλλουν τις απαιτούμενες τιμωρίες για παράνομες πράξεις, χωρίς πρώτα η κυβέρνηση και η δικαιοσύνη να έχουν εκπληρώσει πλήρως τις κατά νόμο υποχρεώσεις τους.

Κλείσιμο
Φυσικά μια τέτοια κατάσταση έχει θύματα και θύτες. Θύματα είναι προφανώς οι καθηγητές, τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα των οποίων ουδείς πλέον σέβεται (περιλαμβανομένης της παρούσας κυβέρνησης) καθώς και οι επιμελείς φοιτητές (και οι γονείς τους), που θέλουν να πάρουν έγκαιρα το πτυχίο τους. Επιπλέον χιλιάδες μεταπτυχιακοί φοιτητές και ερευνητές μένουν απλήρωτοι κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Θύτες δε είναι ορισμένες πολιτικές δυνάμεις (κυρίως κομμουνιστικής και αριστερίστικης ιδεολογίας) και οι «απαράτσικ» τους καθηγητές και συνδικαλιστές καθώς και πολλοί φοιτητές με ιστορικό (από το διαδίκτυο) όπως του Αλέξη Τσίπρα (που δεν περιλαμβάνει όμως βία) ή και άλλους πολλούς με μακρά βίαιη προϊστορία. Το μείγμα περιλαμβάνει φυσικά και τους σχετικά ολίγους βίαιους «αναρχικούς», γνωστούς και ως «μπαχαλάκηδες».

Θέλω επίσης να τονίσω το παράδοξο αλλά άκρως καθοριστικό του ότι, ενώ ο κόσμος χάνεται, τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν όλους τους πτυχιούχους που χρειάζεται η οικονομία της χώρας και μάλιστα με μεγάλο περίσσευμα, που ή μένει αχρησιμοποίητο ή εξάγεται, όπως π.χ. τα μισά από τα παιδιά των συναδέλφων μου! Επίσης, όπως πλήρως τεκμηριώνεται στο δοκίμιο1, η επιστημονική παραγωγή των καθηγητών των ελληνικών πανεπιστημίων είναι διεθνώς αξιοπρεπής (παρά τα ανεπαρκή μέσα που οι κυβερνήσεις τους παρέχουν) και καλύτερη από την των ερευνητών των ερευνητικών κέντρων, που λειτουργούν ανενόχλητα. Επίσης η παραγωγή προσφεύγει στα πανεπιστήμια πολλές φορές περισσότερο απ’ ο,τι στα ερευνητικά κέντρα.

Οι πολιτικές παρεμβάσεις στην ακαδημαϊκή λειτουργία των πανεπιστημίων άρχισαν λίγο μετά τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και γίνονταν αρχικά μέσω της ΚΝΕ. Στη συνέχεια προστέθηκαν και αριστερίστικες παρατάξεις όπως ή ΠΠΣΠ και αργότερα η ΕΑΑΚ. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς και οι νεολαίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συμμετείχαν για αντιπολιτευτικούς λόγους σε λανθασμένες κινητοποιήσεις, οι φοιτητικές παρατάξεις που κατέστρεψαν/καταστρέφουν τη σωστή (σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές) λειτουργία των πανεπιστημίων έχουν κομμουνιστική πολιτική ιδεολογία. Το πολιτικό πρόβλημα εδώ είναι ότι στις χώρες που η κυβέρνηση είναι στα χέρια του Κομμουνιστικού Κόμματος η λειτουργία των πανεπιστημίων είναι διαμετρικά αντίθετη από την εντόπια κατάντια, που μπορεί να συνοψιστεί στο εξής ακαδημαϊκά τραγικό:

«Είναι δικαίωμα του φοιτητή να εγγράφεται και να εξετάζεται σε απεριόριστο αριθμό μαθημάτων κάθε εξάμηνο για όλη τη φυσική ζωή του. Η παρακολούθηση των παραδόσεων είναι προαιρετική»
Τα παραπάνω ο Δημήτρης Παπαδημούλης σε πρόσφατη ανάρτηση του χαρακτηρίζει ως « η (αριστερή) πάλη για ισχυρά δημόσια πανεπιστήμια μέσα από το φοιτητικό κίνημα»! Στη Βουλγαρία όμως η κομμουνιστική κυβέρνηση έστελνε τους φοιτητές που αποτύγχαναν στις εξετάσεις να περάσουν το καλοκαίρι εργαζόμενοι π.χ. στο γιαπί.

Τι κρίμα που η παρότρυνση του Γρηγόρη Φαράκου (στη Σύγκλητο του Πολυτεχνείου) «κάθε Κνίτης πρώτος στην τάξη του» κατέληξε στο τσιτάτο του Αριστείδη Μπαλτά « η αριστεία είναι ρετσινιά!

Μιλώντας δε για τη λειτουργία των πανεπιστημίων στην Κίνα θέλω να παρατηρήσω ότι τα δίδακτρα στο πανεπιστήμιο του Πεκίνου είναι 8.000$ το χρόνο και ότι σε όλα τα πανεπιστήμια οι «αριστεριστές» φοιτητές συνήθως …εξαφανίζονται από προσώπου γης! Επιπλέον, δεδομένου ότι τα αντίστοιχα ΑΕΠ Κίνας και Ελλάδας κατά κεφαλήν είναι 12.850$ και 20.192$, σκεφτείτε πόσους sugar daddies, (όπως λέει ο Δημήτρης Κουτσούμπας) θα χρειάζονται οι Κινέζες φοιτήτριες κάθε χρόνο για να βρουν τα απαιτούμενα για τις σπουδές τους 12850$! Γιατί δε άραγε είναι, όπως ισχυρίζεται το ΚΚΕ, και οι Σουηδέζες φοιτήτριες στην ίδια μοίρα αφού δεν υπάρχουν δίδακτρα για το πανεπιστήμιο στην καπιταλιστική Σουηδία;

Η πολιτικά ανεξήγητη μανία των Ελλήνων κομμουνιστών (του συνάδελφου Ευκλείδη Τσακαλώτου περιλαμβανομένου) να εξευτελίσουν τη λειτουργία των δημόσιων πανεπιστημίων, ως εάν οι μικρο/μεσοαστοί (με υψηλό όμως δείκτη νοημοσύνης και διεθνή ακαδημαϊκή παρουσία) καθηγητές αποτελούν ταξικό εχθρό, όρια δεν έχει. Έτσι πρόσφατα κατάφεραν να εξομοιώσουν πλήρως τον λοιμωξιολόγο Σωτήρη Τσιόδρα με τους αντίστοιχους τσιπουρολόγους (που σχέση έχουν είτε με τις τσιπούρες είτε με το τσίπουρο) των ΤΕΙ που πρώτα ήταν ΚΑΤΕ!

Το «Έγκλημα» στη λειτουργία των πανεπιστημίων έχει τις εξής συνιστώσες:

• Τις βιαιότητες εναντίον καθηγητών, φοιτητών και μελών του προσωπικού.
• Τις γνωστές πρόσκαιρες καταλήψεις χώρων (αιθουσών και εργαστηρίων) με συνέπεια τη διακοπή της εκπαιδευτικής και ερευνητικής λειτουργίας.
• Τις καταλήψεις χώρων διοίκησης (πχ. πρυτανεία) με ή χωρίς βανδαλισμούς.
• Τις μόνιμες καταλήψεις αιθουσών ή/και κτιρίων επί δεκαετίες, πχ. κτίριο Γκίνη, πάντα εν γνώσει των «φύγε κακό από τα μάτια μου» κυβερνήσεων.
• Την απρόσκλητη παρουσία σε συνεδριάσεις, ιδιαίτερα της συγκλήτου.
• Την απαγόρευση εκλογής εκπροσώπων των φοιτητών στα συλλογικά όργανα με καθολική ψηφοφορία, με συνέπεια σήμερα να μην υπάρχει εκπροσώπηση.
• Τη βίαιη διάλυση κομματικά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, τη βίαιη εκδίωξη κομματικά ανεπιθύμητων πολιτικών προσώπων και την απαγόρευση λειτουργίας κοινόχρηστων επιχειρήσεων, όπως καφετέριες και «στεκιών» επιμελών φοιτητών μέσα στο πανεπιστήμιο.
• Την παρεμπόδιση ψηφοφοριών για την εκλογή του Συμβουλίου Ιδρύματος που έγινε στο ΕΜΠ υπό την επίβλεψη δύο μελών ΔΕΠ, απαράτσικ των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σημειωτέον, ότι τον φωτισμένο νόμο Διαμαντοπούλου, που πήρε 255 ψήφους στη Βουλή το 2011 κατάργησε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2017 αφού όμως είχε πρώτα ξεδοντιάσει η ΝΔ.
• Την παρεμπόδιση των συνεδριάσεων του ΣΙ στους χώρους του Ιδρύματος.
• Την παρεμπόδιση λειτουργίας ειδικευμένων λογαριασμών (πχ. ΕΛΚΕ) και γραφείων (π.χ. Γραφείο Μεταφοράς Τεχνολογίας).
• Τις κλοπές (τη δεκαετία του ΄80) σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα και τις καταστροφές δημόσιας περιουσίας στις οποίες είναι άγνωστο εάν συμμετείχαν φοιτητές.

και πλείστα άλλα γεγονότα όχι ευρέως γνωστά, όπως π.χ. (από αυτόπτη μάρτυρα) ότι στο γραφείο του πρύτανη μεγάλου πανεπιστημίου της Αθήνας έμπαινε συνδικαλιστής του ΣΥΡΙΖΑ φορώντας σαγιονάρες και τονίζοντας τις απαιτήσεις του με χτυπήματα στο τραπέζι.

Όλα τα παραπάνω είναι (ανέκαθεν ήταν) παράνομες πράξεις που μόνο όταν συμβαίνουν μέσα στο πανεπιστήμιο απολαμβάνουν (τουλάχιστον μέχρι πρότινος) σχεδόν καθολικής ατιμωρησίας. Σχετικά θα παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα από δήλωση και τον απολογισμό θητείας2(20.11.23) του πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Ανδρέα Μπουντουβή, ως στιγμιότυπα του εγκλήματος και της (προστατευόμενης) ατιμωρησίας. Με τη σημείωση ότι όλοι οι εγκαλούμενοι -πλην των αναρχικών- ανήκουν πολιτικά στον κομμουνιστικό και αριστερίστικο χώρο:

« Κατειλημμένοι χώροι, όπως στο ΕΜΠ και άλλα πανεπιστήμια της χώρας, γίνονται ορμητήρια ομάδων που καταστρέφουν, βανδαλίζουν, απειλούν, προκαλώντας μεγάλη ζημιά και αναστάτωση. Η σιωπή, η ανοχή, η δαιμονοποίηση της αντιμετώπισης, οι κατευναστικές προσεγγίσεις και σενάρια (αναγκαστικής) συνύπαρξης, που προτείνονται ευθέως ή εμμέσως από κάποιες πλευρές, αποδεδειγμένα συντηρούν επί δεκαετίες και επιδεινώνουν μια απαράδεκτη κατάσταση που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία για λειτουργία και εικόνα πανεπιστημίων.» (από δήλωση στις 21.10.23).

«Αντιμετώπισα μεγάλες πιέσεις, οι οποίες είναι διαχρονικά συγκεκριμένης προέλευσης σε ο,τι αφορά στην καθοδήγηση, στόχευση και ιδιαίτερα την έκφρασή τους. Εννοώ κυρίως ακραίες συμπεριφορές, παραταξιακής φοιτητικής προέλευσης, ιδιαίτερα μειοψηφικής αλλά ασύδοτης και με χαρακτηριστικά αγέλης. Αλλά και βία και ακραία παραβατικότητα από συγκατοικούσες ομάδες του αυτοαποκαλούμενου αντιεξουσιαστικού χώρου και άλλων».

«Στο όνομα κεκτημένων δήθεν δημοκρατικής εκπροσώπησης, φτάσαμε στο απροχώρητο. Η αυθαιρεσία, η βία και η τοξικότητα των “αυτό-προσκεκλημένων” (σ.σ. στις συνεδριάσεις της Συγκλήτου) ήταν αφόρητες και προσβλητικές της ατομικής και συλλογικής θεσμικής αξιοπρέπειας. Η Σύγκλητος έχει από διετίας απαλλαγεί από την ανεξέλεγκτη παρουσία και λειτουργεί ομαλά, με την προβλεπόμενη σύνθεση. Είμαι βέβαιος ότι, ως προς αυτό το θέμα, το ΕΜΠ γύρισε σελίδα οριστικά».

Για να εξηγήσω τα όσα το παραπάνω απόσπασμα αναφέρει θα πρέπει να αναφέρω το ακαδημαϊκά ανατριχιαστικό γεγονός ότι επί δεκαετίες τις συνεδριάσεις των συγκλήτων, όλων απ’ όσο ξέρω των πανεπιστημίων, «επέβλεπαν» απρόσκλητοι ουκ ολίγα μέλη της ΚΝΕ και της ΕΑΑΚ και μερικοί αναρχοαυτόνομοι! Στο δοκίμιο υπάρχει γνωμάτευση έγκριτου νομικού για το ότι η απόκρυψη της παρουσίας τους από τα επίσημα πρακτικά αποτελεί ποινικό αδίκημα για τον πρύτανη. Και όμως γίνονταν εν γένει μέχρι πρότινος, προφανώς σε γνώση όλων των κυβερνήσεων που έκαναν… την πάπια, πράγμα σύνηθες και για άλλες χοντρο-ανομίες στα πανεπιστήμια.

Το γεγονός ότι τόσες δεκάδες διακεκριμένοι καθηγητές δέχονταν επί τόσα χρόνια να συμμετέχουν σε συνεδριάσεις υπό την επίβλεψη αριστερών μειρακίων είναι άκρως αποκαρδιωτικό και παγκόσμια πρωτάκουστο. Το μόνο ελαφρυντικό είναι ο δικαιολογημένος φόβος, δεδομένης της σιωπηλής αλλά υπαρκτής ανοχής του περιβάλλοντος ανομίας από το κοινωνικό σύνολο ή τουλάχιστον μέρος του, εφόσον τα πτυχία συνέχιζαν να ρέουν. Εδώ θα πρέπει κανείς να συνυπολογίσει το γεγονός ότι στον εξευτελισμό αυτό της λειτουργίας της συγκλήτου τα (αριστερά προσκυνημένα) συλλογικά όργανα των καθηγητών ουδεμία αντίρρηση είχαν (O tempora, o mores, που έλεγε και ο Κικέρων)!

Επειδή δε το κακό έγινε σταδιακά, θα πρέπει να λειτούργησαν και φαινόμενα μιθριδατισμού στη φοιτητική ανομία. Πχ. περίπου 25 χρόνια πριν ένα αριστερό γκρουπούσκουλο από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών έκτισε με τσιμεντόλιθους την είσοδο στο Γραφείο Μεταφοράς Τεχνολογίας του ΕΜΠ, που εγώ είχα δημιουργήσει και ήμουν ο (άνευ αμοιβής) επιστημονικός υπεύθυνος. Αυτό έγινε επειδή οι Έλληνες «αριστεροί», τάγματα ανομίας των οποίων βίαια διέλυσαν την ίδια εποχή στο Πολυτεχνείο συνάντηση των ΓΜΤ την ώρα που την προσφωνούσε ο αρμόδιος υπουργός Νίκος Χριστοδουλάκης, απαιτούν τα πανεπιστήμια να μην έχουν σχέσεις με τις ελληνικές επιχειρήσεις. Μετά τη φραγή περιμέναμε τη δράση του πρύτανη και επειδή ο έντρομος πρύτανης τίποτε δεν έκανε, οι δύο συνεργάτιδές μου και εγώ (στα 60 μου) συνεχίσαμε την υπέρ του κοινωνικού συνόλου δουλειά μπαίνοντας και βγαίνοντας από ένα μικρό παράθυρο που είχε μείνει ανασφάλιστο! Σημειωτέον εδώ ότι τη βίαια εκδίωξή μας από την αίθουσα παρακολουθούσαν χασκογελώντας επιδοκιμαστικά μέλη του τομέα του ΕΜΠ που μας έδωσε πρόσφατα δύο ανεπιτυχέστατους υπουργούς Παιδείας!

Για να το βγάλω δε από μέσα μου θα αναφερθώ και στον εξωπεταγμό γερόντων από το κάτω Πολυτεχνείο περί το1995, συναδέλφων μηχανικών, δηλαδή με χρόνο κτήσεως πτυχίου 70 έως 75 χρόνια πριν, που εγώ ως Πρόεδρος της Ένωσης Αποφοίτων ΕΜΠ είχα φροντίσει να τιμηθούν με αναμνηστικό μετάλλιο, επειδή ο τότε πρύτανης Νίκος Μαρκάτος είχε δυσαρεστήσει….τα παιδιά.

Ένδειξη της κατάστασης του κοινωνικού περίγυρου αποτελεί και το γεγονός ότι δύο εβδομάδες πριν μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 42% των πολιτών συμφωνούσαν με την παράνομη πρακτική των φοιτητών να εκδιώξουν τους καθηγητές από τα γραφεία τους, επειδή η Βουλή επρόκειτο να νομιμοποιήσει τη λειτουργία μη-κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα!

Και έρχομαι τώρα στο θέμα της πλήρους επί 50 χρόνια ατιμωρησίας για οιοδήποτε αδίκημα συνέβαινε εντός πανεπιστημίου. Οι «Ανυπόληπτες καταλήψεις» άρχισαν στο Πολυτεχνείο το 1980 και μια εκτενής περιγραφή τους υπάρχει στο ομώνυμο άρθρο μου του 1991 που μπορεί να βρεθεί στο διαδίκτυο. Το θέμα έφτασε στη Βουλή με δική μου πρωτοβουλία. Κάνεις όμως δεν τιμωρήθηκε για τις εκτενείς καταστροφές. Η πολύμηνη κατάληψη, με αιτήματα εξευτελισμού της ακαδημαϊκής δεοντολογίας («κάτω η εξουσία του καθηγητή» έγραφαν τα συνθήματα της ΠΠΣΠ), οδήγησε για πρώτη και τελευταία φορά στο χάσιμο του εξάμηνου. Έκτοτε, όλα όσα ανάφερε η τότε ανακοίνωση της Συγκλήτου (στην οποία συμμετείχα) ως προϋποθέσεις για ακαδημαϊκά σωστές σπουδές στο Ίδρυμα καταργήθηκαν ( σχεδόν παντού) δια της μεθόδου των διαδοχικών καταλήψεων και φθάσαμε τελικά στη σημερινή, ακατανόητη για τον υπόλοιπο κόσμο κατάντια. Μερικά χρόνια μετά, σε επόμενη κατάληψη πλησίασα το αυτοκίνητο του αρμόδιου υπουργού Μένιου Κουτσόγιωργα, που παρακολουθούσε από κοντά τα συμβαίνοντα περιστοιχιζόμενος από αστυνομικούς και του έδειξα ομάδες νεαρών που μετέφεραν εκτός Ιδρύματος νύκτωρ τα κλεμμένα αεροβόλα όπλα και σκι των αθλητικών ομάδων του Πολυτεχνείου από την έξοδο της οδού Στουρνάρη για να εισπράξω ένα «Έ, τι να κάνουμε τώρα, κύριε Λουκάκη»!

Πριν την εξέταση της «ατιμωρησίας», θα υπενθυμίσω ότι το πανεπιστημιακό άσυλο, που είχε με τον καιρό καταλήξει σε άσυλο ανομίας, ίσχυσε (με ευθύνη όλων των ενδιάμεσων κυβερνήσεων) από το 1982 μέχρι το 2019 που καταργήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ με την αντίδραση των «αριστερών» κομμάτων και όχι μόνο. Αυτό επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό μου ότι το κοινωνικό σύνολο και οι κυβερνήσεις ολίγο ενδιαφέρονταν για την ανομία που επικρατεί στα πανεπιστήμια. Η νέα όμως νομική πραγματικότητα επέτρεψε στον Ανδρέα Μπουντουβή, πρύτανη του ΕΜΠ, να καλέσει πέρυσι την αστυνομία στο Ίδρυμα για να σταματήσει τις καταστροφές που γίνονταν. Αυτό οδήγησε σε επ’ αυτοφώρω συλλήψεις και στην πρώτη στην πρόσφατη ιστορία καταδίκη σε φυλάκιση 15 μηνών (με αναστολή) φοιτητή στις 31.10.2023. Αυτή όμως η πρωτιά πέρασε στα ψιλά. Ένα μόνο δικό μου σχόλιο έχω υπ’ όψη μου σε επιστολή στην Καθημερινή στις 10.11.2023!

Το τι δε εννοώ λέγοντας ατιμωρησία είναι πρόδηλο στο πρόσφατο αιχμηρό άρθρο (3.3.24) της Ρέας Βιτάλη στο Protagon για την περίπτωση της διαπόμπευσης του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου τον Οκτώβριο του 2020, από το οποίο παραθέτω αποσπάσματα (απολογούμενος γι’ αυτό):

«Ο πρύτανης της ΑΣΟΕΕ με το κεφάλι γερμένο σαν πρόβατο επί σφαγήν και με την ταμπέλα «Αλληλεγγύη στις καταλήψεις» κρεμασμένη στον λαιμό του, για εμένα προσωπικά ανήκει σε αυτές, τις αξεπέραστες (εγκληματικές πράξεις). Οκτώ άτομα συνελήφθησαν γι’ αυτή τη ζούγκλα πράξη. Οι πέντε απαλλάχθηκαν μέσω βουλεύματος και οι υπόλοιποι τρεις θα δικαστούν τον Νοέμβριο για πλημμέλημα.
Πλημμέλημα! ………Και ο άλλος πρύτανης; Ο κάθε άλλος πρύτανης; Τι ακριβώς ζητάμε από τον εκάστοτε πρύτανη; Να ανδρώσει ανάστημα έναντι ποιων; Όλοι, σε όλες τις θέσεις, εν δυνάμει υπεύθυνοι-ανεύθυνοι. Είναι και δεν είναι. Ακόμα και οι υπουργοί. Πρωτίστως. Αυτοί κι αν δεν είναι. Έτσι δεν είναι; …Ατιμωρησία, η μόνη αρχή».

Επιπλέον, τον ιδιαίτερα αργό τρόπο που λειτουργεί η δικαιοσύνη επί θεμάτων βίας στο πανεπιστήμιο αναδεικνύει και η πρόσφατη (12.3.24) καταδίκη φοιτητή (φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή) για τον άγριο ξυλοδαρμό του καθηγητή Άγγελου Συρίγου το Φεβρουάριο του 2017, επειδή του είχε συστήσει να μη βάφει τους τοίχους!

Όμως πρόσφατα, πέντε χρόνια μετά την κατάργηση του αμαρτωλού ασύλου, κάτι άρχισε να λειτουργεί σε περιπτώσεις καταστροφής της περιουσίας των πανεπιστημίων. Έτσι μετά την προαναφερθείσα πρώτη αυτόφωρη καταδίκη φοιτητή του Πολυτεχνείου, στις 17.3.24 συνελήφθησαν 49 άτομα στο ΑΠΘ για διατάραξη ομαλής λειτουργίας νομικού προσώπου και παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης. Η δίκη είχε αναβληθεί για τις 29 Μαρτίου οπότε αναβλήθηκε εκ νέου  για τις 26.11.24. Προσωπικά πιστεύω ότι η έκβασή της θα είναι σημαντική για το σταμάτημα μέρους μόνο της ανομίας.

Πριν προχωρήσω στο «δια ταύτα», που αφορά την απροθυμία/αδυναμία της κυβέρνησης της ΝΔ να κάνει όλα τα απαιτούμενα νόμιμα για να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια με τους διεθνείς κανόνες, θα αποδομήσω εν συντομία τη δυνατότητα να γίνονται οι εξετάσεις διαδικτυακά. Επί του θέματος ο υφυπουργός Δ. Βαρτζόπουλος δήλωσε στις 27.1 (προφανώς με άγνοια του Συντάγματος) «ότι οι καθηγητές είναι δημόσιοι υπάλληλοι και υποχρεωμένοι να κάνουν (από το σπίτι τους) διαδικτυακές εξετάσεις. Αλλιώς να παραιτηθούν!». Πολλοί όμως καθηγητές και ολόκληρες Σχολές ούτε εξετάσεις έκαναν, ούτε χαριστική περίοδο πρόκειται να κάνουν, είτε για ακαδημαϊκούς είτε για αντιπολιτευτικούς λόγους, ούτε φυσικά παραιτήθηκαν. Εάν τώρα η προϊσταμένη αρχή δεν τους ελέγξει, σημαίνει ότι ευρίσκεται εν αδίκω. Εάν δε οι επιμελείς φοιτητές που έχασαν ένα εξάμηνο προσφύγουν στα δικαστήρια, εκτιμώ ότι θα προκύψει πλήρης πανωλεθρία του κυβερνητικού ισχυρισμού ότι δήθεν μπορεί να αναγκάσει δημόσιους λειτουργούς να κάνουν το πολιτικό κέφι της στο θέμα των εξετάσεων, μαϊμού εξετάσεις δηλαδή!

Επί δε της ουσίας οι δικοί μου στη Σχολή Ναυπηγών βρήκαν ότι το « έξυπνο παιδί»(ChatGPT) απαντούσε πάραυτα επί ερωτήσεων κατανόησης της θεωρίας και ότι οι φοιτητές διαγωνίζονταν σε ομάδες των περίπου πέντε ατόμων στον ίδιο χώρο! Φίλος δε μου μου εξιστόρησε περιχαρής το πως έδωσε εξετάσεις μαζί με τον γιο του σε μαθήματα στα οποία ήταν ο ίδιος εγκρατής. Θα ήταν, είπε, κρίμα να μην αξιοποιηθεί η ευκαιρία να «καθαρίσει» ο γιος τα συγκεκριμένα δύσκολα μαθήματα. Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί του αρμόδιου υπουργού, που καλά γνωρίζει την επιστημονική περιοχή.

Δια ταύτα τώρα: για όλα φταίει η κυβέρνηση, γενικώς. Αυτό εύκολα συνάγεται επειδή η κυβέρνηση, παρόλες τις κατά 40 χρόνια καθυστερημένες σωστές νομοθετικές πρωτοβουλίες της (πανεπιστημιακό άσυλο, νέος νόμος πλαίσιο του 2022, εξαιρουμένων των διατάξεων περί Συμβουλίου Ιδρύματος) δεν έχει τολμήσει να αντιμετωπίσει την ανομία όταν είναι μαζική και χωρίς βίαιο χαρακτήρα. Δηλαδή δεν έχει ποτέ σταματήσει παράνομη κατάληψη, των καταληψιών παρόντων, που είναι και το κύριο πρόβλημα δυσλειτουργίας των πανεπιστημίων. Πρόσφατη είναι η περίπτωση άμεσης πολυπληθούς ανακατάληψης Σχολής στο ΑΠΘ, την οποία φρουρούσαν αρχικά μόνο οκτώ μη συλληφθέντα άτομα και την οποία είχε νωρίς το πρωί άρει η Αστυνομία με εντολή του Εισαγγελέα, η οποία όμως (εντολή) δεν επαναλήφθηκε!
Το πολιτικό αυτό πρόβλημα, δεδομένου ότι οι καταλήψεις είναι παράνομες και οι Εισαγγελείς πρέπει πάντοτε να τις διαλύουν, προσπάθησε (αναγνωρίζοντάς το) να επιλύσει η κυβέρνηση με το αποτυχόν πείραμα της δημιουργίας πανεπιστημιακής αστυνομίας. Και στο αδιέξοδο της πιάστηκε από τα μαλλιά και άρχισε να απαιτεί οι πρυτάνεις να γίνουν…..ζαπτιέδες! Να υποβάλλουν σχέδιο αστυνόμευσης των πανεπιστημίων τους ζητούν τώρα. Όταν όμως η πρυτανική θητεία του Ανδρέα Μπουντουβή στο Πολυτεχνείο τέλειωσε υπό βροχή …αυγών (προφανώς γιατί είχε καλέσει την αστυνομία για να προστατέψει το Ίδρυμα από συντελούμενες καταστροφές) κατά την πρόσφατη τελετή για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στο Πολυτεχνείο, τα οποία αυγά βρήκαν και τον νέο πρύτανη …για να εκπαιδεύεται, με ποιο σχέδιο καθηγητικής αστυνόμευσης θα αποτρέπονταν η πολιτικά παιδαριώδης αυτή πράξη; Αντίστοιχα στον ίδιο χώρο είχε δεχθεί παρόμοια επίθεση στις 19.9.2008 ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που συμμετείχε ως πρόεδρος σε συνεδρίαση επιτροπής για το περιβάλλον. «Άγνωστοι» εκτόξευσαν εναντίον του γιαούρτια, αυγά και άλλα αντικείμενα με συνέπεια τον ελαφρύ τραυματισμό του. Πώς δηλαδή θα γίνει η αστυνόμευση όταν το Ίδρυμα ούτε φύλακες κτιρίων δε διαθέτει. Μήπως θα έπρεπε οι (ολίγοι που έχουν απομείνει) καθηγητές που αμείβονται λιγότερο από θαλαμηπόλο της ακτοπλοΐας, να προτάξουν τα γέρικα στήθη τους στα (πρώτα και διεθνώς μόνα) σφριγηλά τάγματα ανομίας; Ούτε θέλουν, ούτε μπορούν, ούτε θα έπρεπε!
Πολλώ δε μάλλον σε συνθήκες που ανάγκασαν την Επιτροπή Κοσμητόρων του ΑΠΘ στις 29.3.24 «να διαπιστώσει με λύπη της πως η άσκηση διοικητικών καθηκόντων στα ελληνικά ΑΕΙ ελλοχεύει ασύμμετρους κινδύνους, τους οποίους δεν διατρέχει  κανένα άλλο μονοπρόσωπο ακαδημαϊκό όργανο σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο». Αυτό δε αναφορικά με την εκστρατεία εκφοβισμού της κοσμήτορος της Σχολής Θετικών Επιστημών κυρίας Χαραλάμπους.

Και τελειώνω με το ήσσον θέμα των πειθαρχικών κυρώσεων. Να διαγράφονται από τα ίδια τα πανεπιστήμια όσοι φοιτητές παρανομούν, ζητά ο πρωθυπουργός. Το ιστορικό εδώ είναι ότι επί δεκαετίες και μέχρι πρότινος τα προεδρικά διατάγματα των εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας του Πολυτεχνείου (και φαντάζομαι όλων των πανεπιστημίων) δεν προέβλεπαν καν (σε πλήρη κρατική ξεφτίλα) πειθαρχικές διαδικασίες για φοιτητές! Συνεπώς κανείς δεν έχει ποτέ τιμωρηθεί επί 50 χρόνια με πρόσκαιρη αποβολή ή οριστική διαγραφή. Τα παραπάνω προβλέπονται στο νόμο 4957/2022, για να συσταθεί όμως πειθαρχικό συμβούλιο θα πρέπει πρώτα ο πρύτανης να προκηρύξει (με κίνδυνο για τη σωματική του ακεραιότητα) εκλογές για την ανάδειξη εκπροσώπου των φοιτητών σ’ αυτό, πράγμα που κανείς δεν έχει κάνει, χωρίς να έχει ελεγχθεί πειθαρχικά. Συνεπώς οι διαγραφές που ζητά ο πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν να γίνουν. Επί πλέον για να λειτουργήσει το πειθαρχικό συμβούλιο (εάν του επιτραπεί να λειτουργήσει) θα πρέπει η υπόθεση της παρανομίας να έχει τελεσιδικήσει στο δικαστήριο, πράγμα που μπορεί να διαρκέσει επτά χρόνια (βλ. υπόθεση Συρίγου), οπότε πώς να αφαιρεθεί ήδη αποκτηθέν πτυχίο;

Συνοπτικά, ενώ η κυβέρνηση έχει κάνει, αβοήθητη και με τη σφοδρή αντίδραση των κομμουνιστικών και αριστερίστικων κομμάτων σοβαρά βήματα στην εξυγίανση των πανεπιστημίων, όσα τώρα εξαγγέλλεται ή απαιτεί είναι λόγια πολιτικά και όχι ουσιαστικά. Για εμένα δε η κατάσταση θα έχει εξομαλυνθεί μόλις μπορέσει να μας την αναλύσει ο ίδιος ο Κυριάκος Πιερρακάκης στην αίθουσα του Πολυτεχνείου από την οποία εκδιώχτηκε το 2008 ο πρωθυπουργός.

Συνεπώς, πρωθυπουργέ, που ευτυχώς που σ’ έχουμε, η τσάπα του γιου!

Σημείωση: Για λόγους εμφάνισης το κείμενο έχει γραφτεί ως να μην υπάρχει το έτερο φύλο. Απολογούμαι παραπέμποντας στα αρκετά «μεταφεμινιστικά» άρθρα μου στον Τύπο.
1. «Λειτουργία εν κενώ/Λειτουργία εν διωγμώ», Δοκίμιο, Εκδόσεις Bookstars, 2021
2. https://www.protothema.gr/greece/article/1434312/polutehneio-andreas-boudouvis-apologismos-ergou-4-eton-prutanikis-thiteias/
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* Ο Θεόδωρος Λουκάκης είναι Ομότιμος Καθηγητής στη Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών ΕΜΠ
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα
ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ