Βίντεο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο του Όκλαντ καταγράφει μια σπάνια και εντυπωσιακή σκηνή που άφησε με ανοιχτό το στόμα ερευνητές στον Κόλπο Χαουράκι της Νέας Ζηλανδίας.
Σε αυτό εμφανίζεται ένα πορτοκαλί χταπόδι μαορί να έχει γαντζωθεί κάπου ανάμεσα στην πλάτη και το κεφάλι ενός μεγάλου καρχαρία μάκο, καθώς αυτός κολυμπά στα καταγάλανα νερά.
Η σκηνή αυτή, σύμφωνα με τον Guardian, καταγράφηκε τον Δεκέμβριο του 2023 από ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου, η οποία μελετούσε τις διατροφικές συνήθειες καρχαριών στην περιοχή.
Όταν πρόσεξε για πρώτη φορά αυτήν την πορτοκαλί «κηλίδα» στην πλάτη του καρχαρία, η θαλάσσια βιολόγος Ροσέλ νόμιζε αρχικά ότι μπορεί να είχε μπλεχτεί σε δίχτυα και να είχε μαγκωθεί στο σώμα του κάποιο κομμάτι αλιευτικού εξοπλισμού, όπως δήλωσε η επιστήμονας στους New York Times.
Ωστόσο, όταν ο τεχνικός της ομάδας επιστράτευσε ένα drone με κάμερα για να δουν καλύτερα τι συνέβαινε, συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο τελικά για έναν χαριτωμένο «λαθρεπιβάτη» που έκανε βόλτα πάνω στον θηρευτή των ωκεανών, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.
Το χταπόδι μαορί είναι το μεγαλύτερο του νότιου ημισφαιρίου, γι' αυτό και «καταλαμβάνει αρκετό... χώρο στο κεφάλι του καρχαρία», όπως παρατηρεί η Κονσταντάιν. Το γεγονός ότι τα χταπόδια ζουν συνήθως κοντά στον πυθμένα, σε βάθη όπου κατεβαίνουν σπάνια οι καρχαρίες μάκο, κάνει τη συνάντηση ακόμη πιο παράξενη.
Κλείσιμο
Η επιστήμονας δεν γνωρίζει τι ακολούθησε, καθώς η ομάδα της απομακρύνθηκε μετά από 10 λεπτά παρακολούθησης. Όπως σημειώνει, όμως, ο μάκο, το ταχύτερο είδος καρχαρία στον κόσμο, μπορεί να ξεπεράσει σε ταχύτητα τα 50 χλμ/ώρα – οπότε το χταπόδι μάλλον βίωσε μία... αξέχαστη διαδρομή!
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.