SPORTS
Λιονέλ Μέσι Εθνική Αργεντινής Παγκόσμιο Κύπελλο Κόπα Αμέρικα

Η «Οδύσσεια» του Μέσι με την Εθνική Αργεντινής: Από το «δεν θα γίνεις ποτέ Μαραντόνα» στην ανακήρυξή του ως... Μεσσία

10.10.2026 17:05
Νικόλας Καλαργυρός

Ο Λιονέλ Μέσι ξεκίνησε από μικρός μια περιπέτεια, κατά τη διάρκεια της οποίας τον ένοιαζε μόνο ο προορισμός και το ταξίδι δεν είχε καμία απολύτως σημασία - Τελικά, ο «Pulga» κατάφερε να τα «κερδίσει» και τα δύο

Το ημερολόγιο έγραφε 25 Ιουνίου του 1994 και η Εθνική μας ομάδα ζει τον εφιάλτη του Μουντιάλ των ΗΠΑ... Δέχεται στην πρώτη αγωνιστική των ομίλων τέσσερα γκολ από την Αργεντινή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και στη συνέχεια τελειώνει το τουρνουά με τρεις ήττες και 10-0 αρνητικό ρεκόρ στα γκολ. 

Παράλληλα με την Εθνική μας και τον Αλκέτα Παναγούλια, έναν εφιάλτη έζησαν και οι Αργεντίνοι, οι οποίοι είδαν το είδωλό τους, τον αγαπημένο τους, τον Μεσσία τους να πιάνεται «ντοπέ» μετά τον αγώνα με την Ελλάδα. 


Εκείνο το ματς έμελλε να ήταν η τελευταία εμφάνιση του Ντιέγκο με την Αλμπισελέστε (καθώς βρέθηκε θετικός σε χρήση κοκαΐνης), με τους Αργεντίνους από το 1994 ως το 2006 να περιμένουν έναν Μαραντόνα για να πιαστούν και να πιστέψουν ξανά στην εθνική τους, την ομάδα που αγαπάνε περισσότερο και από το κλαμπ τους. 

Η αλήθεια είναι ότι σ' αυτήν τη χρονική περίοδο πέρασαν αρκετοί υποψήφιοι με την ταμπέλα «Νέος Μαραντόνα»: Ο Μπατιστούτα, ο Πάμπλο Αϊμάρ, ο Ερνάν Κρέσπο, ακόμα και ο Χαβιέ Σαβιόλα χωρίς όμως να δικαιώσουν τις προσδοκίες. 


Το 2005, ένα πρωτοεμφανιζόμενο παιδί, που είχε ήδη δώσει τα πρώτα διαπιστευτήριά του με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα βγαίνοντας από τις ακαδημίες της, έγινε ηγέτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ21 οδηγώντας τη χώρα του στην κορυφή του κόσμου: Το όνομα του Λιονέλ Μέσι, με τον 18χρονο (τότε) να κάνει... παπάδες και να αφήνει άφωνο όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. 

Ο Μέσι αναδείχθηκε πολυτιμότερος του τουρνουά πετυχαίνοντας 6 γκολ και μοιράζοντας 2 ασίστ και οι Αργεντίνοι είχαν αρχίσει να έχουν ελπίδες ότι ο «Μεσσίας» είχε βρεθεί στο πρόσωπο του μικρού. 


Ελπίδες που ενισχύθηκαν όταν στα 19 του αγωνίστηκε στο πρώτο του Μουντιάλ (Γερμανία, 2006), πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ, στον αγώνα κόντρα στην Σερβία.


Από εκείνη τη στιγμή, όλοι προσμονούσαν την επόμενη διοργάνωση η οποία δεν άργησε να έρθει, ήταν το Κόπα Αμέρικα του 2007, στο οποίο η Αργεντινή έφτασε μέχρι τον τελικό, φεύγοντας ηττημένη από μια ανώτερη Βραζιλία. 

Ο 20χρονος Λιονέλ, πλέον βασικός και αναντικατάστατος με τη Μπαρτσελόνα, αναδείχθηκε καλύτερος νέος παίκτης της διοργάνωσης και συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ενδεκάδά της. 


Ο Μέσι ήταν πλέον στα μάτια των Αργεντίνων, η νέα τους ελπίδα, ο παίκτης που μπορούσε να τους οδηγήσει ξανά στην κορυφή του κόσμου. 

Το 2008 ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο Ολυμπιακό τουρνουά του Πεκίνου, εκεί όπου η Αλμπισελέστε κατέκτησε το Χρυσό μετάλλιο. 


Ήταν απλά η αρχή έγραφαν τότε τα ΜΜΕ της χώρας, όμως κάνεις δε θα μπορούσε να φανταστεί τη συνέχεια. 


Οι πρώτες απογοητεύσεις και το βάρος μιας ολόκληρης χώρας
Ο Λιονέλ Μέσι είχε από μικρός να αντιμετωπίσει μια κατάρα, να κυνηγάει (και να τον κυνηγούν) φαντάσματα του παρελθόντος. Τον Μάριο Κέμπες που κατέκτησε το 1978 το Μουντιάλ και φυσικά τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα που το πήρε το 1986 και οδήγησε την ομάδα του σε ακόμα έναν τελικό το 1990. 

Για την Αργεντινή αυτοί οι ήρωες ήταν ανεξίτηλα γραμμένοι στη συνείδησή της. Ο «Pulga» έπρεπε να σηκώσει το βάρος, όχι μόνο αυτό που ένιωθε εκείνος στις πλάτες του, αλλά και αυτό που αντιστοιχούσε στις προσδοκίες των συμπατριωτών του για εκείνον. 


Ο Λιονέλ γεννήθηκε στην Αργεντινή, αλλά από 12 ετών ήταν συνδεδεμένος με τη Μπαρτσελόνα. Μεγάλωσε στη «La Masia» με τα ιδανικά του συλλόγου της Βαρκελώνης, κάτι που σημαίνει ότι εύκολα θα μπορούσε να επιλέξει την Ισπανία για να εκπροσωπήσει σε διεθνές επίπεδο. 

Η καρδιά του όμως  επέλεξε την Αργεντινή. Εκεί που ήταν οι παιδικοί του φίλοι και η οικογένειά του, γνωρίζοντας ότι μάλλον οι τίτλοι θα είναι λιγότεροι και οι επιτυχίες σπανιότερες.


Ο GOAT είχε ακόμα μια ιδιαιτερότητα να αντιμετωπίσει. Ο ίδιος ήταν ήδη καταξιωμένος, από το 2009 όταν πρωταγωνίστησε στο τρεμπλ της Μπαρτσελόνα με τον Γκουαρδιόλα. Τότε χαρακτηρίστηκε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον πλανήτη κατακτώντας την πρώτη του Χρυσή Μπάλα. αλλά δεν είχε αφήσει ακόμη το στίγμα του σ' ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. 

Όταν ετοιμάζονταν για το Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική, είχε κατακτήσει ήδη δύο φορές τη Χρυσή μπάλα σε ηλικία 23 ετών, όμως παρόλο που δεν είχε να αποδείξει τίποτα σε κανένα, ένιωθε στις πλάτες του το βάρος μιας ολόκληρης χώρας που είχε 24 χρόνια να ανέβει στην κορυφή του κόσμου και 20 να φτάσει στον τελικό. 


Προπονητής και μέντοράς του, σ' εκείνη την εκδοση της αλμπισελέστε, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, μια επιλογή της Ομοσπονδίας της Αργεντινής με πολύ ρίσκο καθώς ο «Ντιεγκίτο» όσο τεράστιος κι αν ήταν ως ποδοσφαιριστής, σαν προπονητής δεν είχε κανένα... παράσημο.. 

Και το αποτέλεσμα ήταν το... αναμενόμενο. Η Αργεντινή ναι μεν πέρασε με τρεις νίκες τον όμιλο, απέκλεισε το Μεξικό στους «16», όμως η Γερμανία στα προημιτελικά αποτέλεσε ανυπέρβλητο εμπόδιο, με το τελικό 4-0 να απογοητεύει ένα ολόκληρο έθνος. 

Η πρώτη σοβαρή αποτυχία ήταν γεγονός για τον Λιονέλ Μέσι, ο οποίος ήταν ακόμα μικρός και είχε ποδοσφαιρικό χρόνο μπροστά του. 


Βέβαια οι πρώτες σκληρές κριτικές για τον ίδιο  ξεκίνησαν μετά το αποτυχημένο Κόπα Αμέρικα του 2011 που διεξήχθη στην πατρίδα του. «Δεν μπορεί χωρίς τον Τσάβι και τον Ινιέστα», «δεν τα κάνει με την Εθνική του», «δεν είναι ηγέτης για να οδηγήσει τη χώρα του», έγραφαν τα ΜΜΕ.

Φυσικά ο «Pulga» συνέχιζε να μαγεύει με τη φανέλα της Μπάρτσα, να κατακτά τον έναν τίτλο μετά τον άλλο, να γράφει αδιανόητα νούμερα σε όλα τα επίπεδα, με αποκορύφωμα τη χρονιά του 2012 που πέτυχε 91 γκολ, σπάζοντας κάθε ρεκόρ. 

Το γεγονός αυτό, όμως έκανε τους φιλάθλους της Αργεντινής να αναρωτιούνται ακόμη πιο έντονα: Είναι τελικά διάδοχος του Μαραντόνα;


Οι τρεις σερί χαμένοι τελικοί, η απαξίωση και η απόσυρση
Τα (πολύ) δύσκολα δεν είχαν έρθει ακόμα για τον Λέο. Μπροστά του είχε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Στα 27 του, στην τέλεια ηλικία, στην πιο ώριμη στιγμή της καριέρας του, ένιωθε και ο ίδιος ότι είχε έρθει η στιγμή να αναλάβει ως ηγέτης. 

Οι συνθήκες ιδανικές, το παγκόσμιο Κύπελλο διεξάγεται στη Βραζιλία, τα γήπεδα αναμένονταν γεμάτα από τρελαμένους Αργεντίνους που είχαν την προσμονή να δουν τη χώρα τους να επιστρέφει στην κορυφή μετά το 1986.

Το τουρνουά εξελίσσεται με ιδανικό τρόπο και για την ομάδα και για τον ίδιο τον Μέσι. Τέσσερα γκολ στους ομίλους, σημαντική συνεισφορά στα νοκ άουτ και η Αργεντινή προκρίθηκε στον τελικό με κορυφαίο τον αρχηγό της, που μέχρι τότε κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί να... οδηγήσει ως το τέλος.

Αντίπαλος της στο Μαρακανά η Γερμανία... Η Αργεντινή παρότι χάνει τεράστιες ευκαιρίες ειδικά με τον Γκονζάλο Ιγκουαΐν αλλά και με τον Μέσι και τον Παλάσιο, δεν καταφέρνει να σκοράρει στον τελικό και το πληρώνει.

Στην παράταση ήρθε η τιμωρία για την Αλμπισελέστε, αφού ο Μάριο Γκέτσε στο 114' σκοράρει από δύσκολη θέση και εν τέλει χαρίζει στη Γερμανία το 4ο Μουντιάλ της ιστορίας της.

Μετά τον τελικό κυκλοφορούν πολλές ιστορίες, ακόμη περισσότερες θεωρίες συνομωσίας για το τι είχε συμβεί. Η πιο διαδεδομένη; Ο Μέσι ένιωθε αδιαθεσία πριν το ματς και μάλιστα τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι έκανε εμετό στα αποδυτήρια πριν βγουν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο του «Μαρακανά».


Οι συμπατριώτες του εκτόξευσαν τα πυρά τους προς εκείνον, «δεν είναι αρχηγός», «είναι λιγόψυχος», «δεν είναι ηγέτης», «δεν μπορεί να πάρει από το χέρι την Αργεντινή», η σκιά του Μαραντόνα συνέχιζε να πλανιέται πάνω από τον ίδιο και την ομάδα.

Την επόμενη σεζόν ακόμα ένα τρεμπλ με τη Μπαρτσελόνα, ενώ βραβεύτηκε με την 5η Χρυσή μπάλα της καριέρας του. Μάλιστα, στα επινίκια εκείνου του τρεμπλ, ο Λιονέλ φώναξε με τεράστια αυτοπεποίθηση «Visca Barca, Visca Catalunya», «ζήτω η Μπάρτσα, ζήτω η Καταλονία», ένα σύνθημα που εκφράζει τους Καταλανούς.

Πίσω στην πατρίδα φυσικά τον περίμεναν στη... γωνία μετά από αυτό. Οι haters περίμεναν την επόμενη αποτυχία του με τα χρώματα της εθνικής η οποία δεν άργησε να έρθει...

Η «οδύσσεια» του Μέσι συνεχίστηκε στα γήπεδα της Χιλής το καλοκαίρι του 2015, εκεί που οδηγεί ξανά την ομάδα του στον τελικό του Κόπα Αμέρικα, με τη διοργανώτρια χώρα, αλλά έχασε έναν ακόμη τελικό, αυτή τη φορά στη διαδικασία των πέναλτι.



Ο Μέσι αναδεικνύεται ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά, αλλά φεύγει ξανά με άδεια χέρια και σκυμμένο το κεφάλι.

Η υπομονή των συμπατριωτών του είχε εξαντληθεί, η κριτική στο πρόσωπό του γιγάντωνε. Για καλή του τύχη, είχε ακόμα μια ευκαιρία πολύ σύντομα, στο επετειακό Κόπα Άμερικα για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της διοργάνωσης το καλοκαίρι του 2016.

Μια ευκαιρία για εκείνον να ξορκίσει τα φαντάσματα και να εξιλεωθεί. Ο Μέσι κάνει ξανά τρομερό τουρνουά, οδηγεί την αλμπισελέστε στον τελικό. Εκεί η αντίπαλος είναι ξανά η Χιλή του φίλου του Αλέξις Σάντσες. 


Ίδιο ζευγάρι, ίδιο φινάλε με την Αργεντινή να χάνει το τρόπαιο στα πέναλτι και τον «Pulga» να είναι ένας από τους μοιραίους καθώς αστόχησε στην δική του εκτέλεση...

Τα κλάματα του Μέσι μετά το τέλος του αγώνα για την απώλεια ακόμα ενός τίτλου έχουν μείνει στην ιστορία ως η απόλυτη ταπείνωση του. Τα... υποχθόνοια χαμόγελα γι' αυτούς που τον μισούσαν πραγματικά περίσσευαν και έγιναν ακόμη πιο έντονα λίγες στιγμές αργότερα. 


Ο 29χρονος τότε Λιονέλ, αποφάσισε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις αποτυχίες, δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας ολόκληρης χώρας στην πλάτη του και σοκάροντας τους πάντες ανακοίνωσε την απόφαση του να αποσυρθεί από την Εθνική. 

«Δεν είναι εύκολο να προχωρήσουμε σε αναλύσεις τώρα. Αυτό που σκέφτομαι είναι πως πρέπει να σταματήσω από την Εθνική ομάδα. Έχουμε φτάσει σε τέσσερις τελικούς, το θέλαμε πολύ, όμως δεν τα καταφέραμε.

Νομίζω πως αυτό είναι το τέλος. Αυτό νιώθω. Νομίζω πως έχω πάρει την απόφασή μου Η παρουσία στον τελικό δεν είναι αρκετή για εμένα προσωπικά και νομίζω το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους.

Δεν είναι κάτι με το οποίο μπορώ να συμβιβαστώ. Χάσαμε πάλι στα πέναλτι, ενώ και εγώ από την πλευρά μου αστόχησα» ανέφερε στις δηλώσεις του.

Τα ΜΜΕ τον κατακεραύνωσαν, η κριτική ήταν άνευ προηγουμένου, ενώ κόσμος στο δρόμο έφτασε στο σημείο να καίει τη φανέλα του. Τον κατηγόρησαν ότι δεν είναι Αργεντινός, είναι Καταλανός, αμφισβήτησαν όχι μόνο το ποιόν του ως ποδοσφαιριστή αλλά και ως ανθρώπου, αμφισβήτησαν την αγάπη του για την πατρίδα του. 

Την ίδια ώρα η ποδοσφαιρική ομοσπονδία έπεσε πάνω του, προκειμένου να τον πείσει να επιστρέψει, να προσπαθήσει ξανά με τη φανέλα της εθνικής. 

Ο ίδιος έμοιαζε ανένδοτος, αλλά ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός... Περίπου τρεις μήνες αργότερα, οι πληγές από την τελευταία αποτυχία είχαν... επουλωθεί και ο Μέσι επέστρεψε στην Αλμπισελέστε για μια νέα αρχή. Κάθε αρχή και δύσκολη όμως και η ποδοσφαιρική μοίρα υπήρξε ξανά αυστηρή μαζί του. 


Ακολούθησαν ακόμα δύο αποτυχίες, το 2018 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας και το 2019 στο Κόπα Αμέρικα στη Βραζιλία. Ηγέτης μιας γερασμένης ομάδας η οποία κρεμόταν από τα πόδια του, δεν είχε το μαγικό ραβδί για να πετύχει κάποιο θαύμα...

Μόνο που αυτήν τη φορά υπήρχε μια ουσιαστική διαφορά στο φινάλε των συγκεκριμένων διοργανώσεων: ο κόσμος ήταν πολύ πιο δεκτικός απέναντί του! Δεν υπήρχε τεράστια κατακραυγή παρά μόνο στήριξη και πίστη στον GOAT. Πίστη ότι θα καταφέρει ακόμα και την τελευταία στιγμή της καριέρας του να φτάσει την Αργεντινή ξανά στην κορυφή. 


Οι συγκινητικοί αποχαιρετισμοί, η δικαίωση, η εξιλέωση, η ευτυχία

Σχεδόν δώδεκα μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2020, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα φεύγει από τη ζωή και όλη η Αργεντινή βυθίζεται στο πένθος.

Ο Μέσι νιώθει ότι έχασε τον μέντορά του, τον δεύτερο πατέρα του... Ταυτόχρονα όμως δεν θα είχε ξανά το ίδιο βάρος όταν θα φορούσε την φανέλα της Αλμπισελέστε. Ο Ντιέγκο πλεόν δε θα βρισκόταν στα επίσημα του γηπέδου ελπίζοντας ότι επιτέλους θα μπει στα παπούτσια του, αλλά θα τον έβλεπε από τον ουρανό δίνοντάς του ώθηση, μια ανώτερη δύναμη. 

Στο τέλος εκείνης της σεζόν (Μάιος του 2021), ο Λιονέλ Μέσι δεν ανανεώνει το συμβόλαιό του με τη Μπαρτσελόνα και για πρώτη φορά στην καριέρα του αφήνει την Καταλονία. Στην συνέντευξη Τύπου αποχαιρέτησε τη μεγάλη του αγάπη με δάκρυα στα μάτια, σ' ένα αντίο που δεν περίμενε κανείς, αλλά επίσης κανείς δεν πίστευε εκείνη τη στιγμή ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί ως η αφετηρία  μια νέας... καριέρας. Με τα δείγματα της να έρχονται απρόσμενα γρήγορα


Τον Ιούλιο του 2021, εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού, ο Λιονέλ Μέσι επιτέλους δικαιώθηκε πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες μέσα στη Βραζιλία και νικώντας στον τελικό την αιώνια αντίπαλο του!

Η Αργεντινή νίκησε τη Βραζιλία 1-0 με γκολ του Άνχελ Ντι Μαρία και κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα ύστερα από 28 χρόνια. Η εικόνα του Μέσι να γονατίζει ύστερα από το σφύριγμα της λήξης και όλους τους παίκτες να πέφτουν πάνω του για να τον αγκαλιάσουν είναι μια απ αυτές που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό όλων των Αργεντίνων. 


Κι αφού σήκωσε το τρόπαιο αμέσως μετά έκανε βίντεο κλήση με την οικογένειά του που  ξέρει όσο κανείς άλλος τον Γολγοθά που χρειάστηκε να ανέβει πριν φτάσει σε μια κορυφή με τη χώρα του. 

Πλέον και ο τελευταίος αμφισβητίας, ο τελευταίος hater δεν είχε κάτι να πει για το μεγαλείο του για την ικανότητά του ως ηγέτη και αρχηγό. 

Αρκετοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν το τέλος του ταξιδιού του, αλλά όπως λέει και η λαϊκή ρήση, «τρώγοντας ανοίγει η όρεξη». 

Επόμενη διοργάνωση, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Με την Αργεντινή τρομερά ανανεωμένη συγκριτικά με το 2018, πιο νεανική από ποτέ κι ένα σύνολο που ήταν σα να έπαιζαν ο Μέσι με τον Ντι Μαρία και τα παιδιά τους. 

Η έναρξη του τουρνουά πραγματικός εφιάλτης με την Σαουδική Αραβία να επικρατεί με 2-1 με ανατροπή... Μια εξέλιξη σοκαριστική, αλλά ο  Μέσι κάνει αδιανόητο τουρνουά, οδηγεί μόνος του την Αργεντινή στον τελικό κόντρα στη Γαλλία. Εκεί όπου μίλησαν μέχρι και οι... μουγκοί, στον κορυφαίο τελικό όλων των εποχών.

Η αλμπισελέστε είναι μπροστά στο ημίχρονο με 2-0 και όλα φαίνεται να έχουν τελειώσει. Ο Εμπαπέ όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη και με δύο γκολ στέλνει τον τελικό στην παράταση. 

Εκεί ο Μέσι πετυχαίνει το νικητήριο (έτσι νόμιζε) γκολ και όλοι αρχίζουν να κλαίνε, βλέποντας την κούπα να πλησιάζει. 

Ο (τότε) συμπαίκτης του στην Παρί Σεν Ζερμέν, Εμπαπέ ισοφάρισε σε 3-3 και αφού ο Ντιμπού Μαρτίνεζ έκανε την επέμβαση του τουρνουά στο τετ α τε με τον Κόλο Μουανί,. ο τελικός οδηγήθηκε στα  πέναλτι. 

Ο Μέσι ευστόχησε, ο Μαρτίνεζ έπιασε δύο και ο Μοντιέλ σκόραρε στο τελευταίο   και η Αλμπισελέστε μετά από 36 χρόνια ήταν ξανά πρωταθλήτρια κόσμου! 


Μετά την εκτέλεση του Μοντιέλ, ο Μέσι γονάτισε και όλοι έπεσαν πάνω του. Τα ΜΜΕ  της χώρας διάβασαν τα χείλη του πριν την τελευταία εκτέλεση όπου γύρισε ψηλά προς τον ουρανό και αναφώνησε: «Vamos, Diego, desde el cielo» (πάμε, Ντιέγκο, απ’ τον ουρανό!).

Όπως δήλωσε και αργότερα στη συνέντευξη Τύπου με το βαρύτιμο τρόπαιο στα χέρια, «ο θεός ήθελε να μου το δώσει, είχα ένα προαίσθημα ότι θα μου το δώσει», ενώ έκανε επίκληση στον Ντιέγκο Μαραντόνα γράφοντας στα social media, «ο Ντιέγκο μας ενθάρρυνε από τον παράδεισο». 

Μια ακόμα εικόνα που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό όλων όσων αγαπούν την Αργεντινή είναι ο γύρος του θριάμβου που έκανε ο «Pulga» στους ώμους του Αγουέρο με το τρόπαιο στο δεξί του χέρι. Όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Μαραντόνα το 1986 στο Μεξικό... Ανατριχιαστικό και συνάμα τόσο συγκινητικό. 


Το 2021 έφυγε το βάρος από πάνω του, το 2022 απελευθερωμένος από όλα τα δεσμά του, έγινε αθάνατος στα μάτια κάθε Αργεντίνου. 

Και το 2024, κατέκτησε ακόμα ένα Κόπα Αμέρικα για την πατρίδα του, επιβεβαιώνοντας  το μέγεθός του ως «νικητή», ως αρχηγού, ως ηγέτη αυτής της ομάδας. 



Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο 

Ο Μέσι από εκεί και πέρα δεν είχε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, θα μπορούσε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, να πει ότι τελειώνει από την εθνική, αφού τερμάτισε το... ποδόσφαιρο. 

Το παρεάκι, όμως, που είχε δημιουργήσει ο Λιονέλ Σκαλόνι, με τον Μέσι ως μεγάλο αδερφό, τον ενέπνευσε να συνεχίσει για ακόμα ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στα 39 του. 



Στα 39 του,  αυτός που κάποτε αποκαλούνταν «λούζερ», «λιγόψυχος»,  «Καταλανός»,  πετυχαίνει 8 γκολ και μοιράζει 4 ασίστ σφραγίζοντας την πρόκριση της ομάδας του σε έναν ακόμητελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, με μια συμβολική νίκη κόντρα στους Άγγλους στον ημιτελικό. 

Το εμπόδιο της Ισπανίας στον τελικό απεδείχθη ανυπέρβλητο. Ωστόσο αυτήν τη φορά η κατάκτηση δεν ήταν αυτοσκοπός. Το ταξίδι μετρούσε περισσότερο. 

Η Αργεντινή έχασε με 1-0 στην παράταση αλλά την ώρα που θα περίμενε κανείς να κυριαρχεί στα τηλεοπτικά πλάνα ο Γιαμάλ και η παρέα του, όλα τα ΜΜΕ έπαιζαν την εικόνα του Μέσι συγκινημένο με το μετάλλιο στο στήθος να κοιτάει τον κόσμο στις κερκίδες την ώρα που άκουγε εν χορώ το όνομά του. 


Το ήξερε ότι είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου για το πιο μεγάλο αντίο της ποδοσφαιρικής του ζωής, αλλά σ' αυτό το Last Dance δεν υπήρχε πλέον κανείς που θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει...

Εκείνο το μικροκαμωμένο πιτσιρίκι από το Ροζάριο είχε καταφέρει να νικήσει τους πιο μεγάλους του δαίμονες. Αυτούς που τον κυνηγούσαν σαν εφιάλτη όσο κατακτούσε τα πάντα με την Μπαρτσελόνα και έμενε στο απόλυτο μηδέν με την Εθνική του ομάδα. 

Το αντίο που θα ονειρευόταν όλοι
Η ομοσπονδία της χώρας όμως του επιφύλασσε έναν ακόμα αποχαιρετισμό, το τελευταίο του «αντίο». 

Στο κατάμεστο Μονουμεντάλ, ο 39χρονος αρχηγός της «αλμπισελέστε» αποθεώθηκε σαν Θεός από δεκάδες χιλιάδες Αργεντινούς, που είχαν καταφτάσει από νωρίς για να αποχαιρετήσουν τον άνθρωπο που ταυτίστηκε όσο κανείς με τη σύγχρονη ιστορία της Εθνικής τους ομάδας.

Και ο ίδιος φρόντισε η τελευταία παράσταση να έχει όλα όσα σημάδεψαν την καριέρα του. Ένα γκολ, δύο ασίστ, αποθέωση, αγκαλιές και πολλά δάκρυα.

Η συγκίνηση ξεχείλιζε πολύ πριν από τη σέντρα. Χιλιάδες κόσμου είχε συγκεντρωθεί στους δρόμους γύρω από το Μονουμεντάλ και υποδέχθηκε το πούλμαν της Εθνικής Αργεντινής, δημιουργώντας ένα απίστευτο σκηνικό.

Βλέποντας αυτές τις εικόνες και ακούγοντας μικρούς και μεγάλους να φωνάζουν το όνομά του, ο Μέσι δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Το γήπεδο της Ρίβερ Πλέιτ ήταν ασφυκτικά γεμάτο και οι διοργανωτές είχαν ετοιμάσει σειρά εκδηλώσεων προς τιμήν του 39χρονου Αργεντινού, με αποτέλεσμα η έναρξη του αγώνα να καθυστερήσει περίπου μισή ώρα.

Στον αγωνιστικό χώρο απλώθηκε μια τεράστια φανέλα με το Νο10 και τη λέξη «Gracias», ενώ οι εξέδρες αποθέωναν τον ποδοσφαιριστή που σημάδεψε όσο λίγοι την ιστορία της εθνικής Αργεντινής.

Ο Μέσι μπήκε στο γήπεδο συνοδευόμενος από τους γιους του και βούρκωσε ξανά κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Μαζί του ο Ομοσπονδιακός τεχνικός Λιονέλ Σκαλόνι, οι συμπαίκτες του, όλη η χώρα και όλοι οι πραγματικοί φίλοι του αθλητισμού...

Η πρώτη συμβολική στιγμή του αγώνα ήρθε στο 10ο λεπτό. Το παιχνίδι σταμάτησε, πυροτεχνήματα φώτισαν τον ουρανό του Μπουένος Άιρες και ολόκληρο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο για να χειροκροτήσει τον Μέσι.

Εκείνος ανταπέδωσε, πριν το παιχνίδι συνεχιστεί.

Η στιγμή που όλοι περίμεναν ήρθε στο 71ο λεπτό. Η Αργεντινή κέρδισε πέναλτι και ο Μέσι ανέλαβε την εκτέλεση διαμνορφώνοντας το 3-0 κόντρα στο Μπενίν. Αυτό ήταν το το 126ο γκολ του με τη φανέλα της «αλμπισελέστε».


Το Μονουμεντάλ ξέσπασε σε πανηγυρισμούς, γνωρίζοντας ότι είχε μόλις παρακολουθήσει το τελευταίο γκολ του κορυφαίου σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Αργεντινής.

Credits: REUTERS/Rodrigo Valle TPX IMAGES OF THE DAY

Ο ίδιος δεν σταμάτησε να ψάχνει ακόμη μία προσωπική στιγμή μέχρι το τέλος. Στο 89' έφτασε κοντά στο δεύτερο γκολ του, όμως το σουτ του μέσα από την περιοχή σταμάτησε στο δοκάρι.

Με το τελευταίο σφύριγμα, οι συμπαίκτες του έσπευσαν κοντά του. Ο Μέσι δέχθηκε δεκάδες αγκαλιές, ενώ αρκετοί ποδοσφαιριστές του Μπενίν ζήτησαν να φωτογραφηθούν μαζί του.

Η τελετή συνεχίστηκε μετά το τέλος της αναμέτρησης, με drone show στον ουρανό του Μονουμεντάλ, πριν ο Μέσι πάρει το μικρόφωνο για να μιλήσει για τελευταία φορά στον κόσμο ως ποδοσφαιριστής της Εθνικής Αργεντινής.

Credits: REUTERS/Matias Baglietto

Στις εξέδρες και στον αγωνιστικό χώρο, οι περισσότεροι παρακολουθούσαν συγκινημένοι. Ο Έντσο Φερνάντες ξέσπασε σε κλάματα, ενώ βουρκωμένη ήταν και η Αντονέλα Ροκούτσο.

Ο Μέσι ξεκίνησε την ομιλία του με αναφορά στον πατέρα του, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο και αποχώρησε από τον αγωνιστικό χώρο μαζί με την οικογένειά του.



Credits: REUTERS/Matias Baglietto


Η τελευταία εικόνα ήταν και αυτή φορτισμένη συναισθηματικά. Ένας από τους γιους του ξέσπασε σε κλάματα και ο Μέσι τον πήρε στην αγκαλιά του, λίγο πριν αποχωρήσουν από το Μονουμεντάλ.

Έπειτα από περισσότερα από δύο δεκαετίες με τη φανέλα της Αργεντινής, ο Λιονέλ Μέσι  έβαλε για τελευταία φορά τη φανέλα με το Νο10. Πάνω απ’ όλα, όμως, έφυγε έχοντας εκπληρώσει τον μεγαλύτερο και πιο επίμονο πόθο της καριέρας του: να σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο με την «αλμπισελέστε».

Το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ ήταν η στιγμή που έκλεισε έναν κύκλο γεμάτο απογοητεύσεις, χαμένους τελικούς, αμφισβήτηση και τον τοποθέτησε οριστικά δίπλα στον ποδοσφαιρικό του «πατέρα», Ντιέγκο Μαραντόνα. Από εκείνη τη νύχτα στη Λουσαΐλ, ο Μέσι ήταν πλέον οριστικά στο ποδοσφαιρικό Πάνθεον.

Το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου στο Μονουμεντάλ, δεν υπήρχε κάποιο τελευταίο τρόπαιο να κυνηγήσει. Υπήρχε μόνο η στιγμή του αποχαιρετισμού. Το τελευταίο παιχνίδι ενός ανθρώπου που έζησε για χρόνια με το βάρος ενός ολόκληρου έθνους και τελικά έφυγε έχοντας χαρίσει στην Αργεντινή αυτό που ονειρευόταν και ποθούσε περισσότερο από οτιδήποτε.

Οι Αργεντίνοι πλέον έχουν ξανά έναν ήρωα να διηγούνται στις επόμενες γενιές. Ο Μέσι έγινε αθάνατος στα μάτια των συμπατριωτών του, πέταξε κοντά στον παράδεισο, πήρε το χρίσμα από τον Ντιέγκο και επέστρεψε ως απεσταλμένος για να γίνει ο Μεσσίας. Ο δικός τους Μεσσίας. Η δική του Οδύσσεια είχε φτάσει πια στο τέλος της και ήταν το πιο γλυκό που θα μπορούσε να περιμένει ποτέ.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Σχετικά Άρθρα

Thema Insights