Μιχάλης Τιτόπουλος: Κάπως τα έφεραν τα πράγματα και ζω όπως το φανταζόμουν

Την πρώτη φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, με τη δεύτερη κιόλας ατάκα μού ζήτησε να μιλάμε στον ενικό. Θα του το ζητούσα κι εγώ, αλλά ήταν ωραίο που πρόλαβε να το προτείνει ο ίδιος. Οταν πλέον τον συνάντησα για τη συνέντευξη, κατάλαβα ότι ο Μιχάλης Τιτόπουλος είναι ούτως ή άλλως άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους τύπους παρά μόνο για την ουσία. Και η δική του ουσία είναι να ζει μια ζωή ελεύθερη από συμβιβασμούς, κοινωνικά «πρέπει» και κλισέ. Ισως αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που έγινε ηθοποιός. Και μάλιστα από τους καλύτερους της γενιάς του. Πιο πρόσφατες δουλειές του είναι η παράσταση «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου», που θα παίζεται για λίγες ακόμα ημέρες στο θέατρο «Ιλίσια Βολανάκης» (σπεύστε να τη δείτε, είναι διαμαντάκι), και η σειρά του ALPHA «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι». Αυτά ήταν και η αφορμή για την κουβέντα μας, η οποία ξεκίνησε ανορθόδοξα, με την παραδοχή του ότι το κάπνισμα του φέρνει μαύρες σκέψεις, γι’ αυτό και το αποφεύγει - και μπράβο του, εδώ που τα λέμε.

GALA: Κάνεις γενικά μαύρες σκέψεις;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΙΤΟΠΟΥΛΟΣ: Οσο μεγαλώνω -και ειδικά τώρα που σαραντάρισα- τόσο και πληθαίνουν. Δεν είμαι καθόλου απαισιόδοξος, ίσα-ίσα που είμαι αισιόδοξος. Απλώς έχω μια έμφυτη μελαγχολία, κάνω σκέψεις για τη ματαιότητα των πραγμάτων.

G.: Μήπως ίσως γι’ αυτό έγινες ηθοποιός;

Μ.Τ.: Σε μεγάλο βαθμό. Είχα όμως και μεγάλη αγάπη στη λογοτεχνία και την τέχνη γενικότερα και πάντα θαύμαζα τους λογοτέχνες που ήταν πιο σκοτεινοί και πιο μαύροι. Αυτούς που αυτοκτονούσαν, που πέθαναν από το αλκοόλ, που έφαγαν τη ζωή τους στα μπαρ και τους δρόμους, που είχαν μια ροπή προς την αλητεία, που ζούσαν μια ταραγμένη ζωή.

G.: Αλλά σου άρεσε να το βλέπεις στους άλλους αυτό, όχι να το μιμηθείς κι εσύ, σωστά;

Μ.Τ.: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η ζωή μου εξελίσσεται όπως φανταζόμουν. Πιο ανεξάρτητη, πιο ασυμβίβαστη, κάπως όπως των ανθρώπων που θαύμαζα, χωρίς βέβαια τα στοιχεία της αυτοκαταστροφής.

G.: Προσπαθείς δηλαδή να ζεις αντισυμβατικά;

Μ.Τ.: Δεν προσπαθώ, αυτό συμβαίνει αβίαστα. Εχει προαποφασιστεί μέσα μου και εγώ απλά το βλέπω να γίνεται. Κάνοντας έναν απολογισμό για να δω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, αντιλαμβάνομαι ότι οι επιλογές που έχω κάνει δεν είναι τυχαίες. Υπό αυτή την έννοια θεωρώ ότι με επηρέασε πολύ το φαντασιακό μου, το πώς σκεφτόταν ο έφηβος εαυτός μου για το πώς θέλει να ζήσει. Και κάπως τα έφεραν τα πράγματα, οι συγκυρίες και οι δικές μου επιλογές και ζω όπως το φανταζόμουν. Χωρίς πίεση και χωρίς πολλά άγχη.



G.: Πίεση για ποιο πράγμα;

Μ.Τ.: Αναφέρομαι στην εξωτερική πίεση. Πίεση για να παντρευτείς, για να κάνεις καριέρα, για να επιτύχεις γενικότερα και στην προσωπική και την επαγγελματική σου ζωή. Και αυτή η επιτυχία για την οποία σε πιέζουν έχει διαφορετικά κριτήρια από τα δικά σου. Εγώ θέλω να ζω με ανοιχτές επιλογές πραγμάτων, να μην περιορίζομαι σε κάτι συγκεκριμένο. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που επέλεξα τη δουλειά του ηθοποιού, γιατί έχει αυτή τη λειτουργία.

G.: Και ως ηθοποιός όμως μπορεί να είσαι επιτυχημένος.

Μ.Τ.: Αναλόγως με ποια κριτήρια κρίνει κανείς την επιτυχία. Για τους άλλους μπορεί να σημαίνει ότι είσαι διάσημος, ότι έχεις αναγνωρισιμότητα, ότι έχεις βγάλει κάποια χρήματα. Δεν λέω ότι είμαι υπέρμαχος του ακριβώς αντίθετου, αλλά τα δικά μου κριτήρια αφορούν αμιγώς το καλλιτεχνικό κομμάτι. Το να μπορώ να συνεργάζομαι με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ. Από μικρό με συγκινούσαν εκείνοι που μπορούσαν να μου δώσουν κάτι, να μου ανοίξουν έναν δρόμο, να γίνουν μέντορες για μένα ή συνοδοιπόροι. Αυτός είναι ο πλούτος που θέλω να έχω στη ζωή μου. Θέλω να κάνω δουλειές που με αφορούν, όσον αφορά στη λογοτεχνία του πράγματος και αυτών που διαπραγματεύονται. Αυτό για μένα παραμένει ένα όνειρο που δεν σβήνει ποτέ. Οπότε στοχεύω και εύχομαι πάντα να βρίσκομαι σε δουλειές που με αφορούν με αυτό τον τρόπο.

G.: Είχες τοποθετήσει τον εαυτό σου από την αρχή στην κατεύθυνση που σε ενδιέφερε;

Μ.Τ.: Στο μυαλό μου, ναι. Τώρα, να με έφεραν εκεί τα πράγματα; Για να μη λέω κιόλας ότι τα πάντα είναι συγκυριακά, η αλήθεια είναι ότι, ναι, όταν βλέπεις κάτι να σε ενδιαφέρει, γυρίζεις γύρω-γύρω σαν τη μέλισσα για να μπορέσεις να πιεις από αυτό το λουλούδι. Οπότε κάνεις τις ανάλογες επιλογές. Ηθελα να πάρω έναν δρόμο που να έχει να κάνει με συγκεκριμένο κόσμο, με συγκεκριμένο περιβάλλον, με συγκεκριμένη λογοτεχνία, με συγκεκριμένα λόγια. Αυτό για μένα ήταν πιο ισχυρό από το να πάρω μία, ας πούμε, πιο πολυπληθή αναγνώριση και επικρότηση. Οχι ότι κι αυτά δεν ήρθαν με τον καιρό, αλλά δεν ήταν ο πρωταρχικός σκοπός μου.

G.: Ποιος είναι τώρα ο σκοπός σου;

Μ.Τ.: Να εξελίσσομαι σε αυτό που κάνω όσο είμαι ακόμα νέος και διψασμένος να το εξετάζω.

G.: Μ’ αρέσει που παρότι σαραντάρισες θεωρείς τον εαυτό σου νέο. Που είσαι, εδώ που τα λέμε. Αρα ο χρόνος δεν σε βάζει κάτω;

Μ.Τ.: Οχι, δεν με βάζει ο χρόνος κάτω, με βάζουν οι συνθήκες. Δηλαδή έχω υπάρξει πολύ πιο γερασμένος στα 30 μου απ’ ό,τι στα 40 μου σε μερικές περιόδους. Γερασμένος πνευματικά και σωματικά, γιατί αυτά αλληλοσυνδέονται και αλληλοεπηρεάζονται. Το ότι θα έρθει κάποια στιγμή το φυσικό γήρας είναι δεδομένο, αλλά ακόμα με βαστάνε τα πόδια μου, το μυαλό μου και η ψυχή μου για να κάνω πράγματα.



G.: Ενα από αυτά είναι η παράσταση «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου», όπου υποδύεσαι πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για σένα να περνάς από χαρακτήρα σε χαρακτήρα μέσα σε 80 λεπτά;

Μ.Τ.: Αυτό είναι ένα από τα πιο παιχνιδιάρικα και προκλητικά πράγματα που έχω κάνει. Μη φανταστείς ότι οι χαρακτήρες που αλλάζουμε έχουν κάποιο βάθος και υπόσταση. Είναι κάτι σχηματικό. Δηλαδή μπαίνω με μια περούκα, με κάποιο κοστούμι, το οποίο βοηθάει πάρα πολύ, μια σωματικότητα διαφορετική, ένα χαρακτηριστικό που έχω επιλέξει από τις πρόβες ώστε να είναι το βασικό του κάθε χαρακτήρα. Οι αλλαγές που κάνουμε γίνονται σε χρόνο dt, οπότε δεν προλαβαίνεις καν να αγχωθείς για το πώς γίνεται κάτι. Η έλλειψη χρόνου σε απαλλάσσει από την αγωνία τού πώς θα γίνει το πράγμα. Μπαίνεις και το κάνεις. Είναι αστραπιαίο και είναι και αστείο, όχι μόνο γι’ αυτούς που το βλέπουν, αλλά και για σένα που το κάνεις, γιατί πέντε δευτερόλεπτα πριν ήσουν κάποιος και τώρα είσαι ένας άλλος. Είναι μια κατάσταση κοροϊδευτική, και το ξέρεις εσύ και το ξέρουν και οι θεατές, που μπαίνουν κι εκείνοι στο παιχνίδι. Είναι μια υποδόρια συμφωνία που λειτουργεί συνήθως κωμικά.
Είναι αστείο ακόμα και το πότε προλαβαίνεις να αλλάξεις ρούχα. Υπάρχουν στιγμές στην παράσταση που ο κόσμος γελάει και μόνο που εμφανίζομαι στη σκηνή, χωρίς να έχω προλάβει να κάνω τίποτα, μόνο και μόνο γιατί είναι τελείως διαφορετική η αμφίεσή μου.

G.: Ο άλλος ρόλος με τον οποίο σε βλέπουμε φέτος είναι αυτός του Φωκά στη σειρά «Το σπίτι δίπλα στον ποτάμι». Ο ήρωάς σου είναι ένας άνθρωπος αποφασισμένος να παλέψει για την αγάπη του μέχρι τέλους - το ίδιο και η αγαπημένη του. Πόσο γοητευτική είναι αυτή η συνθήκη για σένα;

Μ.Τ.: Αυτό που σχολιάζαμε και στις αναγνώσεις είναι το πόσο ενδιαφέρον είναι να υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση ένα ζευγάρι χωρίς ίντριγκες, εξωσυζυγικές σχέσεις και μεταξύ τους προβλήματα. Αντιθέτως, βλέπουμε πώς η σύνδεση δύο ανθρώπων μέσω του έρωτα αρχικά και της αγάπης αργότερα μπορεί να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια που έρχονται από παντού. Το βασικό στοιχείο της ιστορίας είναι ότι η μάνα του Φωκά δεν θέλει τη νύφη και της κάνει πόλεμο. Αυτό το ζευγάρι όμως αντιστέκεται κι αυτό είναι σπάνιο και δυσεύρετο. Ειδικά στις μέρες μας, όπου υπάρχουν πολλοί περισπασμοί, πειρασμοί και πολλή πληροφορία, χρειάζονται προσοχή και προσπάθεια για να παραμείνεις προσηλωμένος στον έρωτά σου. Οταν, όμως, αυτό συμβεί, είναι ευλογημένο και ζηλευτό.



G.: Για το τέλος θα σε ρωτήσω το εξής: Ποια είναι για σένα μια εικόνα ευτυχίας; Μια στιγμή που να σε κάνει να νιώθεις ευτυχής;

Μ.Τ.: Η εικόνα που μου έρχεται αυτή τη στιγμή, με αφορμή αυτή την ηλιόλουστη μέρα, είναι να βρίσκομαι κάτω από τον ήλιο, όρθιος, ξαπλωμένος, καθιστός, στην παραλία, στον δρόμο, δεν έχει σημασία… Απλά να μου χτυπάει ο ήλιος το πρόσωπο, να με ζεσταίνει και να με διαλύει, να βλέπω την ανάλυση του εαυτού μου στο φως. Αυτό μου δίνει μια αίσθηση γαλήνης, μια αίσθηση ότι ο χρόνος διαστέλλεται και τότε το μέσα μου γλυκαίνει ◆

*Grooming: Ελευθερία Σαββοπούλου. Συνεργασία Styling: Μιχάλης Παπαευθυμίου. Ευχαριστούμε τον Αθλητικό Ομιλο
«Μίλων Mini Soccer» (Κοραή Αδαμάντιου & Βασιλείου του Μεγάλου, Νέα Σμύρνη) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης