Η Ρίκα Διαλυνά έδωσε συνέντευξη και αποκάλυψε άγνωστες ιστορίες από την προσωπική και επαγγελματική της ζωή.
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» και αρχικά, ανέφερε: «Φροντίζω τον εαυτό μου πάρα πολύ. Δεν θα κοιμηθώ ποτέ χωρίς να καθαρίσω το πρόσωπό μου, είναι το πιο απλό και εύκολο. Δεν θέλω να αλλάξω φυσιογνωμία. Τις ρυτίδες γιατί να τις κρύψω;».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην αλλαγή του ονόματός της. «Το όνειρό μου ήταν να πάω στην Αμερική και το όνομά μου ήταν από εκεί. Δεν μου άρεσε το Ειρήνη και είπα στη μαμά μου να με φωνάζει Άννα Ρίκα και αποφάσισε να με φωνάζει Ρίκα», εξήγησε.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-d2goyugtzf75)
Πρόσθεσε επίσης: «Είχα την τύχη να παίξω με σπουδαίους ηθοποιούς κι εκεί δεν πηγαίνεις εσύ, έχεις τον μάνατζέρ σου. Δεν έχεις φόβο ότι κάτι στραβό θα συμβεί. Στην Αμερική δεν με ζήλεψαν καθόλου, στην Ελλάδα με ζήλευαν».
Τέλος, αναφέρθηκε στη γνωριμία της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. «Η Βουγιουκλάκη αφού είχε γίνει η ιστορία στις Κάννες, εγώ είχα αηδιάσει από όλα και αποφάσισα να ανοίξω μία μπουτίκ. Μου τηλεφωνεί και μου είπε να ξεχάσω το παρελθόν κι είμαστε φιλενάδες και ότι θέλει να παίξω έναν εντυπωσιακό ρόλο. Με πίεσε λίγο. Και πράγματι, ήταν ένας ρόλος εντυπωσιακός στην τελευταία πράξη. ΑΛλά ήθελα να υπογράψουμε συμβόλαιο ότι το όνομά μου θα ήταν στο τέλος γραμμένο με την ίδια γραμματοσειρά με τη δική της. Βλέπω κάτι ψιλά, δεν λέω τίποτα», ανέφερε.
Κλείνοντας συμπλήρωσε: «Την άλλη μέρα της πήγα μια ανθοδέσμη και της γράφω "αν δεν τηρηθούν οι όροι που είπαμε, δεν μπορώ να σχολάσω την παράσταση". Δεν τόλμησε να μου πει τίποτα. Της είχα δώσει κάτι μπότες και όταν της τις ζήτησα, μου έδωσε τη μία».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.