Ο Κώστας Κόκλας σχολίασε τις κωμωδίες σήμερα στην τηλεόραση, ενώ έκανε και μια αναδρομή στο παρελθόν, όταν υποδυόταν έναν ζιγκολό και δεχόταν αρνητικά σχόλια από τον κόσμο που έβλεπε το σίριαλ. Ακόμη, θυμήθηκε πόσο τον βοήθησε η περίοδος της καραντίνας, αλλά και πώς άρχισε «να ισορροπεί το μέσα του, μετά τα 50».
«Το πρώτο μου σήριαλ ήταν το Παραμύθι Χωρίς Όνομα στην ΕΡΤ το 1988, μετά με πήρε ο Χάρης Ρώμας στο Ελλάς Παλλάς στον ΑΝΤ1. Γνωστός έγινα με το Τζιβαέρι, εκεί έκανα έναν πολύ αρνητικό χαρακτήρα, έναν ζιγκολό. Ο κόσμος με έβριζε στον δρόμο. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησαν τα Εγκλήματα» είπε ο ηθοποιός στο «2night Show».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-d22vitdwjght)
Στην πορεία εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του που δούλεψε στα «Εγκλήματα» με την Υρώ Μανέ και τη Μαρία Καβογιάννη.
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-d22vj3pd2eh5)
Ακόμη, ο Κώστας Κόκλας αναφέρθηκε στην περίοδο της καραντίνας και πώς αυτή, τον βοήθησε. «Η καραντίνα λειτούργησε καταπραϋντικά για μένα. Είχα τον χρόνο να… γλείψω τις πληγές μου μετά από μία 20ετία μεγάλης πίεσης. Θεράπευσα ψυχικά κομμάτια μέσα μου, ανασύνταξα κάποια άλλα» περιέγραψε. Μεταξύ άλλων, επισήμανε: «Μετά τα 50 αρχίζεις και ισορροπείς μέσα σου, να αποδέχεσαι αυτό που είσαι και δεν χάνεις τον χρόνο σου. Σου φεύγουν αρκετές ανασφάλειες. Πλησιάζοντας τα 60 εκεί φαντάζομαι ότι θα περάσω μία κρίση αλλά δεν έχω απωθημένα».
Αν μπορούσαμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο και να κοιτάξουμε τον κόσμο εκεί γύρω στο 2050, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βλέπαμε έναν πλανήτη αγνώριστο, αλλά έναν κόσμο που θα έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.
Πώς μπορεί μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, ένα πείραμα ή μια πρώτη γνωριμία με την φύση να αλλάξει τον τρόπο που ένα παιδί βλέπει τον κόσμο; Περισσότερα από εννέα χρόνια, το πρόγραμμα «Οι Μικροί Ήρωες Μαθαίνουν» της Stoiximan δίνει σε παιδιά από όλη την Ελλάδα την ευκαιρία να διευρύνουν βιωματικά τους ορίζοντες τους.
Δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις, μάς κάνουν συχνά να μεταθέτουμε τη φροντίδα του εαυτού μας. Η νέα καμπάνια της Εθνικής Ασφαλιστικής μάς θυμίζει γιατί αξίζει να εστιάσουμε ξανά σε εμάς και την υγεία μας