Συγκεκριμένα, όταν έγινε η εισβολή ο μουσικοσυνθέτης πήγαινε στην Α’ Δημοτικού και μοιράστηκε τι θυμάται από το τραυματικό γεγονός, μιλώντας στο περιοδικό «ΟΚ!»: «Ήμουν σε μία ηλικία που έχω ξεκάθαρες μνήμες. Έχει μείνει χαραγμένος στο κεφάλι μου ο ήχος από τους βομβαρδισμούς και τους πυροβολισμούς. Να καταλάβεις, ακόμα και τώρα, αν οδηγώ, για παράδειγμα, βρέχει και ακούσω βροντές μέσα στην καταιγίδα, παρκάρω στο πλάι και κλείνω τα αυτιά μου».
Σχετικά με το αν έχει επισκεφθεί τα Κατεχόμενα, ο Γιώργος Θεοφάνους απάντησε: «Πήγα δύο φορές. Την πρώτη μέχρι να φτάσω το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στην άκρη του νησιού στα ανατολικά και τη δεύτερη φορά στον Απόστολο Βαρνάβα. Έκτοτε δεν ξαναπήγα. Δεν αντέχω να βλέπω όλο αυτό που συμβαίνει στην πατρίδα μου».
Για το αν θα επουλωθεί ποτέ η πληγή, ο στιχουργός δήλωσε: «Νομίζω ποτέ».
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας