Για τον Κώστα Βουτσά, τον γιο τους Φοίβο μίλησε η Αλίκη Κατσαβού, στη συνέντευξη που έδωσε στο «Πρωινό Σουσού».
Αρχικά, είπε: «Τα γενέθλια του Κώστα ήταν 31 Δεκεμβρίου, στην αλλαγή του χρόνου, τα κάναμε και με βασιλόπιτα και με τούρτα. Αγαπούσε τις γιορτές, του άρεσε να είμαστε σε ωραία εστιατόρια. Του άρεσε να είναι όμορφη η ζωή και να ομορφαίνει και τη ζωή των άλλων. Όταν πια ήρθε ο Φοίβος, τον βάζαμε στο καρότσι, τον ντύναμε Αγιοβασιλάκη».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cy0p8n6khrld)
Πρόσθεσε ακόμη: «Όταν έφυγε ο Κώστας, ταυτόχρονα ήρθε και η πανδημία, σκοτείνιασαν οι ζωές μας, ποικιλοτρόπως. Το πένθος ήταν τα 2/3 του σκοταδιού, αλλά και η πανδημία, η κλεισούρα, ήταν ένα πράγμα που έκανε τις γιορτές παράξενες. Προσπάθησαν να συντηρήσω το πνεύμα των Χριστουγέννων και αυτή ήταν και η στρατηγική μου όλον αυτόν τον καιρό, να αφήσω τον Φοίβο να ζήσει το πένθος με τον δικό του παιδικό τρόπο και να μην του φορτώσω τις δικές μου αγωνίες ή τη δική μου θλίψη. Προσπαθούσα όλα να κυλάνε όπως και πριν φύγει ο Κώστας».
«Ο Φοίβος δεν θέλει να τον συγκρίνουν» Για τον γιο τους, η Αλίκη Κατσαβού σχολίασε: «Ο Φοίβος δεν θέλει να δει ταινίες με τον μπαμπά του. Εγώ βλέπω κρυφά λίγο. Το έχει πει ξεκάθαρα, δεν θέλει, στεναχωριέται όταν βλέπει τον μπαμπά. Έχει πολλές αναμνήσεις με τον Κώστα. Ο Φοίβος περνούσε χρόνο πάνω στο γραφείο του Κώστα από όταν ήταν βρέφος, τώρα είναι δικό του. Είναι βαρύ το όνομα που κουβαλάει ο Φοίβος. Μέχρι στιγμής δεν θέλει να τον συγκρίνουν με τον μπαμπά του. Όταν λένε ότι του μοιάζει, στραβώνει. Θέλει να δείξει την προσωπικότητά του».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.