Γκλέτσος: Η αντίδραση της Λάσκαρη όταν έμαθε για το ειδύλλιο με την κόρη της - Μπράβο ρε γερο-μπισμπίκη
Παίρνω τη Ζωή μετά και της λέω «μάλλον η μικρή με θέλει» και μου είπε «τη χούφτωσες, τη χούφτωσες;» ανέφερε ο Απόστολος Γκλέτσος με χιουμοριστική διάθεση - Δείτε το βίντεο
Ανάμεσα σε όσα είπε στην κάμερα του «Πάμε Δανάη», αποκάλυψε και την αντίδραση της Ζωής Λάσκαρη όταν έμαθε το ειδύλλιο μεταξύ τους από τηλεφώνημα που της έκανε ο ίδιος.
Αναλυτικότερα, είπε: «Ήμουν στην Θεσσαλονίκη για μια παράσταση και η Μαρία Ελένη είχε έρθει να δει την μητέρα της. Με τη Ζωή Λάσκαρη ήμασταν πολύ φίλοι. Εγώ ήμουν 30 χρονών και η Μαρία Ελένη ήταν 19. Την πρόσεξα ήταν ένα ωραίο κοριτσάκι. Μια μέρα της λέω να βγούμε οι δυο μας. Παίρνω τη Ζωή μετά και της λέω “μάλλον η μικρή με θέλει” και μου είπε ”μπράβο ρε γερο-μπισμπίκη. Τη χούφτωσες, τη χούφτωσες; Της απαντάω “όχι ακόμα”».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cwd3trit88nt)
Συνέχισε, λέγοντας: «Τα φτιάξαμε λοιπόν και ένα βράδυ που είμαστε όλοι μαζί και τρώμε της λέω “Μικρή θέλεις να παντρευτούμε;” και μου απαντάει “ναι”. Πήραμε τηλέφωνο κατευθείαν τον πατέρα της, τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο και μας είπε να μην τον ανακατέψουμε».
Τέλος, έκανε και μια αναφορά στον αείμνηστο Βλάσση Μπονάτσο. «Το πιο έντονο την ημέρα του γάμου ήταν ο Βλάσσης Μπονάτσος, έκλεψε την παράσταση. Τη νύχτα του γάμου περάσαμε πολύ ωραία. Το τέλος ήρθε απλά επειδή ήμουν παιδί και ήταν άντρας. Δεν τσακωθήκαμε ποτέ, απλά κατάλαβα ότι δεν θα ταιριάξουμε ποτέ. Εγώ γύριζα σπίτι και αντί να της έλεγα να βγούμε, όπως εκείνη ήθελε, εγώ την ρώταγα αν έχει μαγειρέψει. Πήρα τον Λυκουρέζο και κατάλαβε» είπε χαρακτηριστικά, ο Απόστολος Γκλέτσος.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.