Ο Γιώργος Σουξές έδωσε συνέντευξη και αναφέρθηκε στην περίοδο που πέρασε κατάθλιψη, αλλά και κρίσεις πανικού.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στο περιοδικό «Λοιπόν» κι αρχικά, παραδέχτηκε πως στο παρελθόν, είχε περάσει κατάθλιψη, ενώ ανέφερε πως άργησε να το καταλάβει.
«Είχα περάσει κατάθλιψη στο παρελθόν, δεν το είχα καταλάβει βέβαια, αμέσως. Δεν με ευχαριστούσε τίποτα, δεν μου άρεσε τίποτα, με έπιαναν τα κλάματα ξαφνικά. Μίλησα με φίλους μου, πήρα κάποιες γνώμες από ψυχολόγους και γενικά, με ξεμπλόκαραν», είπε χαρακτηριστικά.
Όπως εξήγησε στη συνέχεια, η κατάσταση αυτή ξεκίνησε λίγο αργότερα από τον θάνατο της μητέρας του. «Είχα στενοχωρηθεί πολύ με την απώλειά της. Όταν την έχασα, συνειδητοποίησα πόσο με αγαπούσε και πόσο την αγαπούσα κι εγώ. Μου είπαν οι φίλοι μου "βγες έξω, κάνε αυτό που σε ευχαριστεί". Πήγαινε για ψάρεμα, κάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, κοινωνικοποιήσου. Έτσι με ξύπνησαν, γιατί αλλιώς θα βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ και θα έχανα τον εαυτό μου. Σιγά σιγά λοιπόν, βρήκα τις ισορροπίες μου ξανά και με τη βοήθεια της δουλειάς, τα ξεπέρασα», εξήγησε.
Τέλος, μίλησε για τις κρίσεις πανικού. «Μια φορά ήμουν στο σπίτι κι έπαθα κρίση πανικού. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Νόμιζα ότι πεθαίνω, ότι δεν μπορώ να πάρω αέρα ή να κουνηθώ. Με πήρε ο αδερφός μου και πήγαμε στον γιατρό και μου έδωσε ένα χαπάκι. Πήρα ένα - δύο από αυτά, αλλά στην ουσία ήμουν ήρεμος απ' έξω κι έβραζα μέσα μου. Το χαπάκι δηλαδή, σκέπαζε το πρόβλημα, δεν το έλυνε. Τα σταμάτησα λοιπόν, τα χάπια και το πάλεψα μόνος μου και το ξεπέρασα. Με βοήθησε πολύ η δουλειά μου, αλλά και οι φίλοι μου», είπε κλείνοντας.
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας