Η Μαρία Διακοπαναγιώτου έδωσε συνέντευξη κι αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο που πέρασε στη δεύτερη καραντίνα.
Όπως εξήγησε στο «Στούντιο 4», έπαθε αγχώδη διαταραχή, πράγμα που τη δυσκόλευε ακόμα και στην καθημερινότητά της.
«Ο λόγος που ξεκίνησα ψυχοθεραπεία είναι γιατί στη δεύτερη καραντινα, έπαθα αγχώδη διαταραχή. Την άκουσα πολύ άσχημα. Δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα πρακτικά», είπε χαρακτηριστικά.
«Δεν μπορούσα να βγω έξω, να υπάρχω μόνη μου στο σπίτι, φοβόμουν μην πεθάνει η μαμά μου ή ο σκύλος μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, δεν κοιμόμουν. Το πιο σημαντικό ήταν ο ύπνος. Μπορείς να τρελαθείς από την αϋπνία. Αυτό κράτησε πολύ καιρό, έπιασα πάτο. Θυμάμαι ότι μιλούσα στον εαυτό μου και τον χαστούκιζα. Μου έλεγα "τελείωσες". Τώρα δεν έχει, έγινα πολύ αυστηρή», συμπλήρωσε η ηθοποιός.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-ctmn7gb2iv69)
Θέλοντας να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση, απευθύνθηκε σε ψυχολόγους, αφού πέρασε από όλους τους γιατρούς, όπως λέει.
«Δεν μπορεί κανείς να σε βοηθήσει. Αν δεν θες εσύ, δεν λύνεται. Άκουγα έναν ήχο στο αυτί μου για τρεις μήνες. Είναι σοκαριστικό. Δεν μπορείς να πεις ότι "θα περάσει". Είχα πάει σε όλους τους γιατρούς για να δω αν είναι κάτι άλλο. Τελικά, λύθηκε με την ψυχοθεραπεία. Τους πέρασα όλους, πολλές φορές», εξήγησε.
Κλείνοντας, πρόσθεσε: «Όταν σου συμβούν πολλά μαζί, δεν προλαβαίνει ο νευροδιαβιβαστής να επεξεργαστεί τα δεδομένα, οπότε κρασάρεις. Πάλευα πώς θα ξυπνήσω, πώς θα φάω».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.