Οι τελευταίες δύσκολες ώρες «Η μαμά μου για οκτώ χρόνια έπασχε από Αλτσχάιμερ. Στα τελευταία χρόνια πιστεύω ότι όχι πως δεν με αναγνώριζε αλλά δε μιλούσε. Εγώ πήγαινα στο δωμάτιό της και τής έλεγα ότι μου κατέβαινε στο κεφάλι, έτσι για να την αφυπνίσω λίγο. Μετά έβγαινα έξω από το δωμάτιο κι έβαζα τα κλάματα» είπε αρχικά η Αλεξία Μουστάκα για να συνεχίσει:
«Ο πατέρας μου προσπαθούσε πιο πολύ για εμένα αλλά και για εκείνη για να είναι δίπλα της όσο πιο πολύ μπορούσε. Της είχα λατρεία και προσπαθούσα να μην πέσω σε κατάθλιψη. Η μαμά μου «έφυγε» τρεις μήνες μετά από τον μπαμπά. Νομίζω ότι το κατάλαβε κι ένιωσε την απουσία του».
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-cia0mm3sg7m1)
Στην ερώτηση ποιο είναι το μοναδικό ενθύμιο που κράτησε από τον αγαπημένο της πατέρα η Αλεξία αποκάλυψε: «Έχω κρατήσει μία εικόνα του πατέρα μου, η οποία είναι αυτή που δεν πήρε μαζί του, την τελευταία στιγμή που πήγε στο νοσοκομείο ενώ την είχε πάντα μαζί του. Έχω κρατήσει και πολλά κείμενα δικά του αλλά και ένα τετράδιο που έγραφε ποιήματα με την μητέρα μου».
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.