Mike - REC: «Αν γίνω γονιός, εύχομαι να γίνω το αντίθετο από τον πατέρα μου, ασκούσε βία σε όλους μας»
Ο Mike και ο Άρης Λουμάκης των REC μίλησαν για τις οικογένειές τους - Η εγκατάλειψη και η ενδοοικογενειακή βία
Μία εφ' όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησαν τα μέλη του συγκροτήματος REC.
Oι τραγουδιστές Mike και Άρης Λουμάκης μίλησαν στην κάμερα της εκπομπής Mega Καλημέρα και αναφέρθηκαν τόσο στην οικογένειά τους, όσο και στα δύσκολα παιδικά χρόνια που έζησαν.
Αρχικά, το λόγο πήρε ο Άρης Λουμάκης, ο οποίος με αφορμή το εορταστικό πνεύμα τόνισε πως τα αγαπημένα του Χριστούγεννα ήταν τα πρώτα που πέρασε με την κόρη του.
«Τα πιο αγαπημένα μου Χριστούγεννα ήταν τα πρώτα με την κόρη μου. Είναι μια αναμενόμενη και τετριμμένη απάντηση. Η κόρη μου ήταν το πρώτο αστέρι που μπήκε στην κορυφή του δέντρου. Είμαι ο Άγιος Βασίλης της και ο φύλακας άγγελός της», δήλωσε αρχικά.
Στη συνέχεια, εξήγησε πως προσπάθησε να δώσει στην κόρη του όλα αυτά που έλειψαν στον ίδιο από τον πατέρα του.
«Μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου, δεν μπορεί να σου λείπει κάτι που δεν έχεις γνωρίσει. Μου έλειπε το πρότυπο. Είχα έναν φόβο αρχικά, μη γίνω σαν τον πατέρα μου, που παράτησε τη μητέρα μου και εξαφανίστηκε. Αν περάσει μπροστά μου ο πατέρας μου, δε θα τον αναγνωρίσω, δεν έχω ιδέα τι μορφή έχει», είπε χαρακτηριστικά.
Με τη σειρά του, ο Mike μίλησε κι εκείνος για την οικογένειά του και τον βίαιο πατέρα του.
«Νιώθω πολύ τον Άρη. Είχα τον πατέρα μου μέχρι τα 16 μου, αλλά ήταν τόσο έντονη η ενδοοικογενειακή βία στο σπίτι. Αν μου δοθεί η ευκαιρία να γίνω γονιός, εύχομαι να γίνω το αντίθετο από τον πατέρα μου. Ασκούσε σε όλους μας βία, στη μητέρα μου και σε εμένα και στα δύο αδέλφια μου», δήλωσε.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.