Θλίψη έχει προκαλέσει από το περασμένο Σάββατο η είδηση του θανάτου της Φιλιώς Πυργάκη μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η «βασίλισσα του δημοτικού τραγουδιού», όπως την αποκαλούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή δύο μήνες μετά τον χαμό του συζύγου της. Χθες, συγγενείς και φίλοι, συνοδεία παραδοσιακών οργάνων είπαν το «τελευταίο αντίο» στη Φιλιώ Πυργάκη στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Άκοβα Άργους.
Η συμπεθέρα της τραγουδίστριαςμίλησε στην εφημερίδα Espresso για τις τελευταίες συγκλονιστικές της ώρες: «Η Φιλιώ τους τελευταίους μήνες δεν ήταν καλά. Όμως, εκείνο που τη γονάτισε ήταν ο θάνατος του συζύγου της, Δημήτρη. Ήταν ένα ανδρόγυνο που δεν μπορούσε να κάνει ο ένας χωρίς τον άλλο. Όταν τον Μάιο “έφυγε” ο σύζυγός της, εκείνη παρακαλούσε κάθε μέρα να πεθάνει. Πολλές φορές μπέρδευε τα ονόματα και έλεγε συνεχώς του συζύγου της. Τόσο δεμένοι ήταν» λέει με δάκρυα στα μάτια η κυρία Ιωάννα, η οποία βρισκόταν συνέχεια στο προσκεφάλι της.
«Τον τελευταίο καιρό είχε αποδυναμωθεί εντελώς. Σηκωνόταν καμιά φορά πάνω, μιλούσαμε και μετά έπεφτε στο κρεβάτι βυθισμένη στις σκέψεις της. Δεν είχε δυνάμεις. Νομίζω, δεν ήθελε να ζήσει άλλο.
Ζήτησε την κόρη της, τον γαμπρό της και τα εγγόνια της. Τους αγκάλιασε έναν έναν. Φίλησε τα χέρια της κόρης της και της είπε: “Εγώ παιδί μου θα φύγω. Να είστε δυνατοί, μονιασμένοι και να είστε περήφανοι για εμένα”. Ύστερα από λίγες ώρες έπεσε σε λήθαργο. Λίγο πριν φύγει, άνοιξε τα ματάκια της, μας κοίταξε και αυτό ήταν» κατέληξε στην εφημερίδα η συμπεθέρα της.
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας