Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις όταν πήρατε στα χέρια σας το σενάριο και διαβάσατε για τον ρόλο του Βόσκαρη; Είμαστε ηθοποιοί και οι κακοί ρόλοι είναι πιο γοητευτικοί. Όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο, είπα ότι είναι εξαιρετικά γραμμένο σενάριο. Όσον αφορά στον Βόσκαρη, είναι ένας διαστροφικός τύπος χωρίς συναισθηματική ρωγμή. Οπότε, μου προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον να τον προσεγγίσω και να τον υποδυθώ.
Σας δυσκόλεψε η προσέγγισή του; Με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Λευτέρη Χαρίτου, είπαμε ότι θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν γοητευτικό κακό. Δουλεύοντας υποκριτικά τον ρόλο, λοιπόν, κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος παίρνει ηδονή από τον πόνο των άλλων. Όσο πονάει τους άλλους τόσο ερεθίζεται.
Θα σας δούμε μέχρι το τέλος του κύκλου στην σειρά; Όχι, θα υπάρξω σε κάποια ακόμη επεισόδια, αλλά σίγουρα ο Βόσκαρης δεν θα απασχολήσει μέχρι το τέλος της σειράς.
Ποιο θα είναι το τέλος του; Σιγά σιγά θα αρχίσει η πτώση του, θα αποδυναμωθεί. Ωστόσο, δεν γνωρίζω ποιο ακριβώς θα είναι το τέλος του.
Θα τον δούμε να λυγίζει; «Να αποδυναμώνεται ναι, να λυγίζει δε νομίζω. Τουλάχιστον μέχρι το σημείο που βρίσκομαι κι έχω διαβάσει, δεν λυγίζει. Σίγουρα, πάντως, κουβαλά τεράστια τραύματα, αλλά είναι μεγάλη ιστορία το πώς τα διαχειρίζεται», είπε ο Βασίλης Μπισμπίκης για το ρόλο του Μάνου Βόσκαρη στο «Τύπος Tv».
Μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε να μετράμε τις επιτυχίες. Τον πρώτο καλό βαθμό. Το πρώτο μετάλλιο. Το πρώτο γκολ. Την πρώτη φορά που ένα παιδί κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, την 1 Οκτωβρίου, αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε ένα πρόβλημα που συχνά περνά απαρατήρητο: τη δυσθρεψία και τα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν πριν ακόμη γίνει αντιληπτή.
Πώς η AI αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μελετούν και προετοιμάζονται για τις εξετάσεις, με τον εκπαιδευτικό να παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας της μαθησιακής εμπειρίας