Τραγωδία στο Κιλελέρ: Η τραγική ιστορία του σεφ που σκότωσε τη μάνα του

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
dolofonos-sef-arthro

Σοκ στο πανελλήνιο από τον θάνατο της 55χρονης γυναίκας με τη «χρυσή καρδιά και τα μεγάλα βάσανα», που ξυλοκοπήθηκε άγρια από το παιδί της - Συγκλονιστικές μαρτυρίες για τη μητροκτονία στη Λάρισα - Η εξάρτηση από τις ουσίες, η επιστροφή στο χωριό και το μοιραίο τέλος

Μία είδηση που δύσκολα μπορείς να πιστέψεις -«Σε κρίσιμη κατάσταση 55χρονη γυναίκα που έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον 30χρονο γιο της»- και μια συνέχεια τόσο σκληρή όσο η μοίρα των δύο τραγικών αυτών προσώπων: «Κατέληξε η 55χρονη που ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον γιο της». Σε κάποιο μικρό χωριό του Δήμου Κιλελέρ τα νέα παγώνουν πρόσωπα και χρόνο. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού θυμούνται τη Μίνα, τη χαμογελαστή γυναίκα με τη «χρυσή καρδιά και τα μεγάλα βάσανα».

Κάποια από τις γυναίκες του χωριού δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά της. Μοιάζει σαν να ’ναι χθες που μιλούσε με τη Μίνα, που κανόνιζαν να πιουν έναν καφέ μετά τη δουλειά στα κτήματα, που έλεγαν ότι τα δύσκολα θα περάσουν και ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες για όλους. Μοιάζει σαν να μην πέρασε πολύς καιρός από τότε που η Μίνα επέστρεψε σ’ αυτό εδώ το χωριό για να μείνει για πάντα, δεν μπορεί να ’φυγε έτσι ξαφνικά: «Τη θυμάμαι μικρή. Ενα κοριτσάκι όλο ζωή, ένα παιδί που είχε τρελή αδυναμία στον πατέρα του. Την ίδια αδυναμία τής είχε και εκείνος», λέει η γυναίκα και συνεχίζει: «Η οικογένειά της ήταν από τις καλύτερες του χωριού. Ανθρωποι αξιοσέβαστοι και νοικοκυραίοι. Είχαν κτήματα, ήταν ευκατάστατοι, αλλά κυρίως πολύ αγαπημένοι. Η Μίνα ονειρευόταν πάντα να κάνει μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά. Ο Θεός τής χάρισε δύο: πρώτα μία κόρη και έπειτα έναν γιο. Οταν παντρεύτηκε κάποιον άνδρα από ένα διπλανό χωριό, έφυγε από δω. Εγκαταστάθηκαν στη Λάρισα. Εκείνος είχε πολύ καλή δουλειά, ήταν εργοστασιάρχης, τίποτα δεν έλειψε ποτέ από την οικογένειά τους».

Ο χωρισμός

Η Μίνα την εποχή εκείνη δεν εργαζόταν. Αφοσιώθηκε στην ανατροφή των δύο παιδιών της, τα οποία, όπως λένε σήμερα οι συγχωριανοί της, ήταν «ο κόσμος της όλος». Η γυναίκα που μιλάει τα θυμάται μικρά, ο λυγμός της μεγαλώνει: «Ηταν δύο υπέροχα παιδάκια και η Μίνα μία καταπληκτική μάνα. Κατά διαστήματα επισκέπτονταν τη γιαγιά και τον παππού εδώ στο χωριό, η μοναδική φορά που την είδα να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της ήταν όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της, τον οποίο υπεραγαπούσε. Ακόμη κι όταν χώρισε με τον σύζυγό της, χρόνια μετά τον γάμο τους, είπε ότι πρέπει να στυλώσει τα πόδια της και να είναι καλά για τα παιδιά της». Η Μίνα, παρά το διαζύγιο και τα όσα θέματα ανακύπτουν από αυτό, είναι πράγματι καλά μέχρι τη στιγμή που ο γιος της μπλέκει με το σύμπαν των εξαρτήσεων. Κακές παρέες, ουσίες, προσπάθειες απεξάρτησης, δύναμη, αντοχή, όλα όσα πέφτουν στους ώμους ενός γονιού που βρίσκεται σε παρόμοια θέση, νιώθει να τη λυγίζουν. Ωστόσο αντέχει. Οχι για την ίδια, αλλά για να δει κάποτε το παιδί της καλά: «Οταν ο μικρός έμπλεξε με τα ναρκωτικά η Μίνα έμενε ακόμη στη Λάρισα. Τότε τα προβλήματα γιγαντώθηκαν. Ο μικρός, ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο παιδί, είχε σοβαρό πρόβλημα. Μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε τελικά να τον βάλει σε κάποιο κέντρο απεξάρτησης στον Βόλο. Πίστευε πως όλα θα πάνε καλά, ότι το πρόβλημα κάποτε θα ξεπεραστεί. Και πράγματι κάποια στιγμή η εξάρτηση του γιου της έμοιαζε πλέον με έναν κακό εφιάλτη που ανήκε στο παρελθόν. Το παιδί είχε καθαρίσει. Ερωτεύτηκε, έκανε σχέση, τέλειωσε μάγειρας σε ΙΕΚ της Λάρισας, δούλεψε σε ξενοδοχεία της πόλης και αργότερα της Σκιάθου, έκανε γυμναστική, πρόσεχε τη διατροφή του, μπόρεσε να αγαπήσει ξανά τον εαυτό του. Η Μίνα ήταν και πάλι ευτυχισμένη», σημειώνει η γυναίκα που μιλάει για εκείνη μέσα σε λυγμούς.
Πριν από τριάμισι περίπου χρόνια η Μίνα αποφασίζει να επιστρέψει στο χωριό της.

Τα παιδιά είναι πλέον καλά, έχουν φτιάξει τη ζωή τους, η δική της στην πόλη φαντάζει μοναχική, στη γενέτειρά της τα πράγματα ίσως να είναι καλύτερα για εκείνη: «Οταν επέστρεψε εδώ νοίκιασε ένα σπιτάκι γιατί δεν ήθελε να γίνει βάρος στη μητέρα της. Τα οικονομικά ήταν περιορισμένα, δύσκολα τα έφερνε βόλτα, κι έτσι άρχισε να καλλιεργεί κάποια κτήματα που είχε από τον πατέρα της, ενώ κάθε Σαββατοκύριακο εργαζόταν ως καθαρίστρια στο νοσοκομείο της Λάρισας. Η κόρη της είχε πλέον παντρευτεί, η Μίνα είχε γίνει και γιαγιά, ο γιος της, όπως μας έλεγε, εργαζόταν τελευταία ως σεφ στη Μύκονο», αφηγείται κάποια συγχωριανή της και συνεχίζει: «Το περασμένο φθινόπωρο, όταν τελείωσε η θερινή σεζόν, ο γιος της ήρθε στο χωριό και έμεινε μαζί της. Κάθε φορά ωστόσο που τη ρωτούσα για εκείνον, το πρόσωπό της έμοιαζε να σκοτεινιάζει, φαινόταν πως κάτι την απασχολούσε, αλλά ποτέ δεν μίλησε σε κάποιον γι’ αυτό. Φωνές και καβγάδες δεν ακούσαμε ποτέ, η γυναίκα ωστόσο δεν φαινόταν καλά. Ηταν απόμακρη, είχε κάποιο πρόβλημα, και αυτό ήταν φανερό διότι η Μίνα ήταν ένας άνθρωπος έξω καρδιά. Ούτε εκείνος είχε επαφή με τους κατοίκους του χωριού. Ηταν απόμακρος, σχεδόν κλεισμένος στον εαυτό του, μια τυπική “καλημέρα” είχαμε, κι αυτό πολύ ήταν. Εδώ λέγαμε ότι τα ναρκωτικά ίσως και να του είχαν αφήσει κάποιο κουσούρι, κάποια ιδιαιτερότητα που δύσκολα θα διορθωνόταν».

Το ημερολόγιο δείχνει 27 Μαρτίου και το ρολόι λίγο μετά τις 4 το μεσημέρι όταν ο γιος πέφτει με λύσσα πάνω στη μητέρα του χτυπώντας τη δυνατά στο κεφάλι. Πάλι δεν ακούει κάποιος κάτι, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το έγκλημα που εκτυλίσσεται στο σπίτι της Μίνας: «Δεν πήραμε χαμπάρι. Η Μίνα δεν φώναξε, μάλλον ούτε καν αντιστάθηκε στο μένος του παιδιού της, ενός παιδιού που βρισκόταν σίγουρα εκτός εαυτού», λέει κάποια γυναίκα, και συνεχίζει: «Εκ των υστέρων μάθαμε ότι πριν από το κακό η Μίνα είχε μιλήσει στο τηλέφωνο με την κόρη της. Κανείς δεν γνωρίζει τι είπαν, αλλά όταν το κορίτσι τής τηλεφώνησε ξανά λίγο αργότερα για να δει πώς είναι η μάνα της, στο τηλέφωνο δεν απάντησε κανείς. Υστερα το σήκωσε εκείνος, λέγοντάς της: “Η μαμά δεν είναι καλά. Εχει κάποια αίματα στο κεφάλι”. Το κορίτσι τρελάθηκε. Ηρθε όπως-όπως στο χωριό, η Μίνα διακομίστηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, το μισό κεφάλι της ήταν διαλυμένο. Ο γιος ήταν αρχικά εξαφανισμένος, Απ’ ό,τι ξέρουμε, έφυγε από το σπίτι εγκαταλείποντας τη μητέρα του, επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητό του και συνελήφθη μετά από σχεδόν δύο ώρες στην παλιά εθνική οδό Λάρισας-Βόλου στο ύψος της Γαλήνης. Βρισκόταν σε κατάσταση τρέλας, μάλλον δεν είχε ή δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει το κακό που είχε κάνει στην ίδια του τη μάνα. Τότε κάποια στόματα άνοιξαν και άρχισαν να ακούγονται εδώ στο χωριό κάποια παράξενα πράγματα που αφορούσαν στον δράστη, όπως για παράδειγμα ότι άκουγε φωνές, ότι πάλευε με τους δαίμονές του, ότι δεν ήταν καλά. Ηταν μόνιμα κλεισμένος στο σπίτι, είχε παραμελήσει τον εαυτό του, φοβόταν κάτι, ίσως ανύπαρκτο, κανείς δεν ήξερε τι...».

«Ηθελε να τον προστατέψει...»

Τρεις ημέρες αργότερα, και συγκεκριμένα τα ξημερώματα της 30ής Μαρτίου, η Μίνα φεύγει από τη ζωή με την ιατροδικαστική εξέταση να δείχνει, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι η άτυχη γυναίκα «υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από θλον όργανο». Η κηδεία της έγινε στο κοιμητήριο της Λάρισας παρουσία του στενού οικογενειακού της κύκλου και του πρώην συζύγου της: «Δεν έγινε στο χωριό γιατί η κόρη της την ήθελε κοντά της για να την να κλάψει και για να μπορεί να την “επισκέπτεται” συχνά», λέει κάποια συγχωριανή της και συνεχίζει: «Τώρα καταλάβαμε ότι ο λόγος που η Μίνα είχε κλειστεί τους τελευταίους μήνες τόσο πολύ στον εαυτό της δεν ήταν κανείς άλλος πέρα από το παιδί της. Δεν ήθελε η καημένη να μάθει ο κόσμος πως ο γιος της έχει πρόβλημα. Ηθελε να τον προστατέψει από τα κουτσομπολιά και από τις κακές γλώσσες. Για κάποιους εδώ στο χωριό, ο νεαρός είναι δολοφόνος. Για κάποιους άλλους, πάλι, ένα δυστυχισμένο πλάσμα που τη στιγμή του κακού δεν καταλάβαινε τι έκανε. Το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας θρηνήσαμε μια μάνα ηρωίδα κι ένα παιδί που έπεσε θύμα του ίδιου του του εαυτού. Ακούγεται πως ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει κάνει, ότι βρίσκεται σε έναν άλλον κόσμο. Τη Δευτέρα δεν αποχαιρετήσαμε απλώς μία συγχωριανή μας, αλλά μiα πραγματική αγωνίστρια που έδωσε όλη της τη ζωή για τα παιδιά της. Το ένα από αυτά της τη στέρησε. Οχι όμως επειδή το ήθελε, αλλά διότι δεν καταλάβαινε. Ας τον βοηθήσουν πλέον οι αρμόδιοι. Είμαι βέβαιη πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελε η Μίνα από εκεί ψηλά...».

Ειδήσεις σήμερα:

Καθηγητής Σύψας στον ΘΕΜΑ 104,6: Στα μέσα Μαΐου η καθοδική πορεία των κρουσμάτων αν δεν ανατρέψουμε τα πάντα το Πάσχα

Κορωνοϊός: Η άγνωστη παθογένεια που ανησυχεί τους επιστήμονες

Μπόρις Τζόνσον: Πώς έφτασε να νοσηλευτεί στην εντατική
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (42)

Ψυχίατρος

Αυτά συμβαίνουν όταν χωρίζουν τα ζευγάρια και τα παιδιά τους μεγαλώνουν χωρίς τη στοργή από κοινού και των δύο γονέων!! Όλα τα παιδιά των χωρισμένων έχουν προβλήματα, άλλο αν δεν θέλετε να το παραδεχτείτε!

Κυρία Ξύδα

Τι εννοείται με το "μια συνέχεια τόσο σκληρή όσο η μοίρα των δύο τραγικών αυτών προσώπων". Η μία είναι στο χώμα και ο άλλος σε μερικούς μήνες θα είναι σπιτάκι του. Σταματήστε την αγιαστούρα σε όλους αυτούς που σκοτώνουν τους γονείς τους. Ντροπή να εξισώνετε το θύμα και τον θύτη.

Λαρισαίος.

Πραγματικά συγχαρητήρια στον συντάκτη για το άρθρο αυτό. Μια πραγματικότητα, με πολλή ευαίσθητη ματιά. Και πάλι συγχαρητήρια.

απορία

Διαφωνώ. Ο τίτλος επρεπε να είναι "η τραγική ιστορία μιας μητέρας που έδωσε την ζωή της για τα παιδια της". Ακόμα και στο θάνατο της δεν πρωταγωνιστεί...

Κρεμάλα!

Θάνατος στους ναρκέμπορους.

Ηρωίδα μάνα

Συλλυπητήρια στην κόρη για την μανούλα της. Ειλικρινά μου έρχεται αναγούλα κάθε φορά που διαβάζω τέτοια άρθρα και μόνο που δεν αγιοποιούν το θύτη. Ο άλλος σκότωσε στο ξύλο την μάνα του που τον γέννησε και καθόμαστε να λέμε το παιδάκι κλπ. Ένα είναι το θύμα, η δύστυχη η μάνα που πέθανε. Ο μούργος υιος (ψυχολογικά, ναρκωτικά ή ότι άλλο πούνε) είναι ο θύτης. Τόσο απλά. Μόνο ένα θύμα υπάρχει, η φουκαριάρα η μάνα. Τέλος.

no name

Δυστυχώς οι μητέρες και σχιζοφρενών και ναρκομανών κρύβουν την κατάσταση από ανθρώπους που μπορούν να τις βοηθήσουν.Κάνουν λάθη νομίζοντας ότι έτσι βοηθούν το άρρωστο παιδί τους χειροτερεύοντας την κατάσταση.Είμαι σίγουρος ότι θα έπεφτε ξύλο πριν τον φόνο και η δυστυχισμένη μητέρα δεν έβγαζε μιλιά.Σ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να επεμβαίνει η αστυνομία και τα παιδιά να κλείνονται για θεραπεία .Καλό παράδεισο στην δυστυχή αυτή γυναίκα και νεολαία ΠΡΟΣΟΧΗ τα προβλήματα σας δεν θα σας τα λύσουν τα ναρκωτικά και Κυρίως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΚΙΑ.....

Ο.Ε

Ρομίνα Ξύδα, συγχαρητήρια! Μια ευαίσθητη συγκινητική προσέγγιση σ' ένα φοβερό οικογενειακό δράμα, που οι διακινητές ναρκωτικών το πιστώνονται κι αυτό, χωρίς τύψεις συνείδησης, χωδρίς φόβο από τους ισχύοντες νόμους τής Πολιτείας, αφού ανεμπόδιστοι περιφέρουν και πουλούν τη θανατηφόρα πραμάτεια τους μέρα μεσημέρι στους πιο κεντρικούς δρόμους των Αθηνών. Και τούτον τον δύσμοιρο καιρό που οι νοητικές και ψυχικές αντοχές των ανθρώπων, ιδιαίτερα αυτές τής νεολαίας μας, δεν επαρκούν να διαχειριστούν όπως θα 'πρεπε την κατάσταση και τούς έχει παντελώς ξεφύγει. Μαζί κράτος και οι γονείς, αν το κακό πέσει μέσα στο σπίτι τους, αδυνατούν να το ξεριζώσουν. Είναι πια αργά, και η μοίρα τής οικογένειας παίρνει την δραματική της εξέλιξη. Οι κοινωνίες, σχεδόν παντού, μαστίζονται από την Κατάρα των ναρκωτικών και δεν έχουν τα μέσα να αντιδράσουν κατασταλτικά. Οι δε συμμορίες, Κολοσσοί πια, άριστα οργανωμένες δρουν ανεξέλεγκτα και ελέγχουν τα πάντα. Πολλές χιλιάδες κάθε χρόνο τα αθώα θύματά τους, τα νιάτα, το άνθος τής τρυφερής ακόμα ζωής, και τα οικογενειακά δράματα ανείπωτα να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς τελειωμό. Κρίμα στο παλικάρι, κατάστρεψε τη ζωή του χωρίς καλά καλά να την ξεκινήσει, να την οργανώσει, να τη χαρεί. Και δυο φορές κρίμα για τη δόλια μάνα, που στα πενήντα πέντε της χρόνια άφησε τον επίγειο κόσμο -χωρίς ανάγκη κι αρρωστιά, δολοφονημένη με άγριο τρόπο από το ίδιο το παιδί της -το σπλάχνο της, μέσα στο σπιτικό τους. Μπροστά σε τέτοιου μεγέθους συμβάντα πετρώνουν οι καρδιές των ανθρώπων και δύσκολα βρίσκει κανείς λόγια κατανόησης και παρηγοριάς. Παλαιότερα έβγαινε από τις καρδιές των ανθρώπων κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης από την κοινωνία που απαιτούσε: επαναφορά τής θανατικής ποινής, κρεμάλα στους διακινητές των ναρκωτικών!. Αλλά σιγά-σιγά ατόνησαν και τέλος σώπασαν κι αυτές!. Και οι Νομοθέτες? Οι Κυβερνήσεις? Τι πράττουν, γιατί αδιαφορούν? Απάντηση δεν υπάρχει και η απορία μένει μετέωρη...

Α.

Δυστυχώς, υπάρχει ο γνωστός δικηγόρος των Αθηνών, που ... αθωώνει πάντα τους ναρκεμπορους

μη μιλάτε κάποιοι ελαφριά τη καρδία

Το σχόλιό μου δεν ανέβηκε.Δε συμφέρει;Θα το ξαναγράψω για τις τελευταίες ερωτήσεις σου ότι ΔΕΝ συμφέρει κάποιους να ξεκόψουν οι χρηστες απο τα ναρκωτικά και θα ΞΑΝΑγράψω το άρθρο που πρέπει να διαβαστεί ''Θεραπεία-Ηρωίνη και συμφέροντα''

Mη μιλάτε κάποιοι ελαφριά τη καρδία

Διάβασα διάφορα πιο κάτω. Οι νοθείες στα ναρκωτικά, ίσως μαζί και αλκοόλ και η μακροχρόνια χρήση δημιουργούν ψυχασθένεις, πολλά νεύρα και παραισθήσεις τρομερές.Θυμηθείτε το νεαρό που τεμάχισε το νονό του πριν λίγο καιρό.Σας φαινόταν φυσιολογικό το πρόσωπό του.Ολους αυτούς, για κάποιον που έχει ζήσει τέτοια άτομα, τα ξεχωρίζει.Και είπαν πιο κάτω αν ήταν σεφ ή απλά δούλευε σε κουζίνα.Σεφ ήταν, το λέω με σιγουριά χωρίς να το ξέρω.Και ξέρετε πού αγάπησε αυτή τη δουλειά;μέσα στη φυλακή.Ξέρω άνθρωπο που είναι μεγάλος και τρανός σεφ σε ξενοδοχείο στο εξωτερικό.Βγαίνοντας απο τη φυλακή , αγαπώντας πιά τη μαγειρική, πήγε και σπούδασε.Για τον άντρα του θέματος, μπορούσε να δουλέψει, θα ήταν διαστήματα που το έλεγχε ή έκανε μικρή χρήση ή και καθόλου.Και μετά ξανάμπλεξε και ήθελε συνέχεια λεφτά, λεφτά, λεφτά.Ξέρω οικογένεια που τους τα έφαγε ΟΛΑ σε δικηγόρους, φυλακή και ναρκωτικά, τώρα είναι καλά και το παλεύει γιατί μια΄ζωή πρέπει να παλεύεις με τους ''δαίμονες'', έχει τη συμπαράσταση ενός ψυχολόγου πότε πότε και η οικογένεια απο χρήματα είναι 0, αν τους τύχει κάτι θα πεθάνουν σαν τα σκυλιά

Κριμα

Οικογενειακο δραμα απο ολες τις πλευρες. Ας αναπαυθει η ψυχη της!

Σας γλενταει η αριστερα

Έλληνας κι αυτός ε;; Αφού αλλοδαποί μας καταστρέφουν τον πολιτισμό...χαχαχα

Έχουν και οι Έλληνες

όπως και όλοι οι λαοί στον κόσμο ψυχιατρικά προβλήματα. Αυτή είναι η διαφορά. ότι οι λαοί της Ανατολής γενικότερα μπορούν να κάνουν άνετα κάτι τέτοιο σε πλήρη ηρεμία γιατί έτσι μεγάλωσαν πολύ απλά.

panos

κρίμα η χαρά που κάναν οι δικοί σου όταν γεννήθηκες που να ξέρανε τι στοκος εισαι

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης