Με τις καταθέσεις δύο επιβατών που ταξίδευαν στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας συνεχίστηκε η
δίκη για την τραγωδία των
Τεμπών. Οι δύο φίλοι, που ταξίδευαν μαζί από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη, περιέγραψαν στο δικαστήριο τις στιγμές της σύγκρουσης, τον πανικό που επικράτησε μέσα στο βαγόνι και την προσπάθειά τους να βγουν ζωντανοί από τα συντρίμμια.
Ο Ιωάννης Νικολαΐδης περιέγραψε όσα έζησε τη στιγμή του δυστυχήματος, στην περιοχή του Ευαγγελισμού, μετά τον σταθμό της Λάρισας.
«Είχα το κινητό στα χέρια μου. Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα. Κάλυψα το κεφάλι μου. Υπήρχαν τραντάγματα. Ήταν πολύ δυνατό το χτύπημα. Κράτησε 10 δευτερόλεπτα. Είχα καλυφθεί καλά και δεν είχα κάποιο τραύμα. Το βαγόνι είχε πάρει κλίση. Είχαν πέσει οι βαλίτσες. Ο φίλος μου, ο Γιώργος, είχε χτυπήσει από τις βαλίτσες. Τον είδα πως ήταν καλά. Το συναίσθημα ότι δεν θα ζήσω, θα έχω 10 δευτερόλεπτα να σκεφτώ τους δικούς μου ανθρώπους και θα ζήσω. Υπήρχε πολύς καπνός μέσα στο βαγόνι. Σε έπνιγε. Ήταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με έναν πυκνό καπνό. Ήταν σαν αυτά που βλέπαμε σε ταινίες. Φοβήθηκα πως δεν θα ζήσω. Για καλή μας τύχη, αφού πέρασαν τα πρώτα δευτερόλεπτα, μπόρεσα και σηκώθηκα. Άνοιξα τον φακό από το κινητό μου, πήρα το θάρρος και, αφού ήταν καλά ο φίλος μου, περπάτησα στην μπροστινή πλευρά του βαγονιού», κατέθεσε στο δικαστήριο.
Στη συνέχεια, ο μάρτυρας αναφέρθηκε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες κατάφερε να απεγκλωβιστεί, περιγράφοντας τα συντρίμμια, τη φωτιά και τους τραυματίες που αντίκρισε.
«Είχε ανοίξει ένα κομμάτι και κάπου από κάτω είχε φωτιά. Ήταν τα χαλάσματα του πρώτου βαγονιού. Ήθελα να οργανώσω την κατάσταση. Είχε χτυπήσει το βαγόνι μας μπροστά και είχε διαλυθεί. Είχε χαλάσματα στην ένωση των δύο βαγονιών. Εκεί ήταν βαριά τραυματίες. Είδα τα χαλάσματα, τα παράτησα όλα. Είδα φωτιά, πήδηξα μέσα. Πήδηξα στα χαλάσματα. Πίστευα πως δεν θα ζήσει κανένας. Δεν έπραξα λογικά, γιατί άφησα πίσω ανθρώπους και τον φίλο μου. Αισθανόμασταν πως καιγόμαστε. Χτύπησα το γόνατό μου, το ράγισα. Έπεσαν κάποια υγρά πάνω μου. Είχα χημικά εγκαύματα. Μπορεί να ήταν υγρά από την ψύξη ή από μπαταρίες. Ή από κάτι άλλο. Σκαρφάλωσα στην ένωση στο δεύτερο και τρίτο βαγόνι, κόπηκα στο χέρι και πήδηξα στα χωράφια. Ήταν σίδερα λιωμένα και καμένα και πήδηξα εκεί πάνω. Κουτσαίνοντας πήγαινα δεξιά και αριστερά και φώναζα τον φίλο μου “Γιώργο, Γιώργο”», ανέφερε.
Με βάση τις φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, η πρόεδρος του δικαστηρίου ζήτησε από τον μάρτυρα να διευκρινίσει από ποιο σημείο πήδηξε για να βρεθεί έξω από το βαγόνι. Παράλληλα, ρωτήθηκε εάν το τρένο είχε πραγματοποιήσει κάποια στάση μετά τη Λάρισα και πριν από το δυστύχημα.
«Ένιωσα πολύ τυχερός που δεν μας έκοψαν οι λαμαρίνες»
Στο δικαστήριο κατέθεσε και ο Γιώργος Λαζαρίδης, ο οποίος καθόταν απέναντι από τον φίλο του, Γιάννη, στο τρίτο βαγόνι. Όπως ανέφερε, ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευε με τρένο και ήταν ενθουσιασμένος.
Περιγράφοντας όσα συνέβησαν τη στιγμή της σύγκρουσης, αναφέρθηκε στο ισχυρό χτύπημα, στους τραυματισμούς του και στις σκηνές που ακολούθησαν μέσα στο βαγόνι.
«Λίγο πριν τη σύγκρουση ήμουνα με σκυμμένο κεφάλι στο κινητό. Έβλεπα βίντεο. Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα ένιωσα τρομερό χτύπημα. Έτριζαν τα παράθυρα. Κράτησε κάποια δευτερόλεπτα. Ενώ πανικοβλήθηκα, δεχόμαστε το πιο δυνατό χτύπημα που έχει νιώσει άνθρωπος. Όταν αφέθηκα ελεύθερος από τον κραδασμό, χτύπησα το κεφάλι μου και μπρος και πίσω. Αιμορραγούσα. Υπήρχε ένα απόλυτο σκοτάδι. Ένας καπνός και μια οσμή μπήκε στο βαγόνι. Δεν ξέραμε αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες. Έγερνε το βαγόνι και είδα μια άμορφη μάζα. Ένιωσα πολύ τυχερός που δεν μας έκοψαν οι λαμαρίνες. Ο Γιάννης είπε να ανάψουμε τα κινητά για να έχουμε φως. Σηκώθηκα για να δω πού θα κατευθυνθούμε. Ο Γιάννης πήγε λίγο μπροστά και κοιτούσε μέσα από τα χαλάσματα.
Προχωράω λίγο μπροστά και βλέπω μια κυρία η οποία ήταν αγκαλιασμένη με σίδερα. Μου ζήτησε βοήθεια και της είπα πως δεν μπορώ. Φοβόμουν πως δεν θα βγούμε ζωντανοί», περιέγραψε ο μάρτυρας.
Ο Γιώργος Λαζαρίδης εξήγησε στη συνέχεια πώς κατάφερε να βγει από το βαγόνι και να απομακρυνθεί από το σημείο της σύγκρουσης. Αναφέρθηκε επίσης στην προσπάθειά του να εντοπίσει τον φίλο του, αλλά και στις εκκλήσεις άλλων επιβατών για βοήθεια.
«Από το παράθυρο που ήταν ανοιχτό, πετώντας την καρέκλα, το τζάμι έγινε θρύψαλα, το άνοιξα και πήδηξα και άρχισα να κατευθύνομαι προς τα χωράφια. Φώναζα δυνατά “Γιάννη, Γιάννη”, πίσω μου έβλεπα φωτιά.
Όταν απομακρύνθηκα, άκουσα τον Γιάννη να μου φωνάζει “Γιώργο, τα μάτια μου καίγονται”. Ψάχναμε νερό για να του ρίξω στα μάτια. Αλλά δεν βρίσκαμε. Πλησίασα στο βαγόνι 2. Είχε κορίτσια που ζητούσαν βοήθεια. Ήταν δύο κοπέλες πάνω στην οροφή του βαγονιού. Μόλις έπεσαν τα κορίτσια και σώθηκαν, πήγα ξανά στον Γιάννη.
Άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι επιβάτες. Πήρα τηλέφωνο στο 100 και το 112. Θυμάμαι έναν κύριο που αιμορραγούσε πολύ», κατέθεσε στο δικαστήριο.
Ο μάρτυρας ανέφερε ακόμη ότι σχεδόν τρία χρόνια μετά το δυστύχημα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία δέχεται βοήθεια.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι η εισαγγελέας θα υποβάλει την πρότασή της την 1η Δεκεμβρίου σχετικά με το αίτημα του Ασλανίδη, το οποίο αφορά 250 οστά που δεν έχουν ταυτοποιηθεί.
Η δίκη θα συνεχιστεί αύριο, με τις καταθέσεις και άλλων μαρτύρων που επέβαιναν στη μοιραία επιβατική αμαξοστοιχία.