«Άμα σηκωθώ πάνω νούμερο», «πάμε αυτόφωρο»: Χαμός στο Δημοτικό Συμβούλιο Παλλήνης για το κόψιμο μιας ελιάς, δείτε βίντεο
Η ένταση ξέσπασε ανάμεσα στην Ειρήνη Κουνενάκη και τον αντιδήμαρχο Θόδωρο Σμυρλιάδη
Ένταση, βαριές κουβέντες και καταγγελίες για απειλές σημειώθηκαν το βράδυ της Πέμπτης (12/11) στο Δημοτικό Συμβούλιο Παλλήνης, με αφορμή την κοπή μιας ελιάς.
Πρωταγωνιστές του επεισοδίου ήταν ο αντιδήμαρχος Ηλεκτροφωτισμού, Θόδωρος Σμυρλιάδης, και η επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «ΕΜΕΙΣ, η Πόλη μας», Ειρήνη Κουνενάκη, η οποία καταγγέλλει ότι δέχθηκε υβριστική επίθεση κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης.
Πώς ξεκίνησε η ένταση για την κοπή της ελιάς
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, όλα ξεκίνησαν όταν τέθηκε προς συζήτηση ζήτημα που αφορούσε την κοπή ελαιόδεντρου στην οδό Παλλάδος Αθηνάς. Η υπόθεση είχε απασχολήσει τη Δημοτική Επιτροπή, με την Ειρήνη Κουνενάκη να θέτει ερωτήματα σχετικά με την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Θόδωρος Σμυρλιάδης παρενέβη, υποστηρίζοντας ότι το δέντρο είχε ήδη κοπεί.
«Έχει κοπεί. Καλά έκανε και κόπηκε. Εγώ την έκοψα!», ανέφερε ο αντιδήμαρχος, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της κ. Κουνενάκη.
«Φέρνετε θέμα για κάτι που έχει ήδη γίνει;», τον ρώτησε η επικεφαλής της δημοτικής παράταξης, ζητώντας εξηγήσεις για το πώς εισάγεται προς συζήτηση ένα θέμα όταν η σχετική ενέργεια έχει ήδη πραγματοποιηθεί.
Από την πλευρά ορισμένων μελών του Δημοτικού Συμβουλίου έγινε προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι, με την επισήμανση ότι ο αντιδήμαρχος αστειευόταν. Ωστόσο, η αντιπαράθεση συνεχίστηκε.
«Άμα σηκωθώ πάνω, νούμερο»
«Πάμε για αυτόφωτο», ακούγεται να λέει η Ειρήνη Κουνενάκη. Στο σημείο αυτό, ο Θόδωρος Σμυρλιάδης σηκώθηκε από τη θέση του και κινήθηκε προς το μέρος της, λέγοντας σε έντονο ύφος «Άμα σηκωθώ πάνω…», ενώ την αποκάλεσε «νούμερο».
«Δεν απειλούμαστε για τις απόψεις μας», αντέδρασε η κ. Κουνενάκη, με την ένταση να κορυφώνεται και τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να επιχειρεί να ηρεμήσει τα πνεύματα.
Κλείσιμο
Η ένταση ωστόσο, σύμφωνα με δεύτερο βίντεο που δημοσιοποιήθηκε, συνεχίστηκε και μετά τη λήξη της συνεδρίασης.
Όπως φαίνεται ο αντιδήμαρχος Σμυρλιάδης εμφανίζεται να απευθύνεται εκ νέου σε έντονο ύφος προς τη δημοτική σύμβουλο Ειρήνη Κουνενάκη, λέγοντάς της: «Κάτσε καλά, γιατί δεν καταλαβαίνω εγώ καλά από τέτοια. Άκουσες; Χ… για το ποια με τραβάει βίντεο».
Σε ανάρτησή της στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook η Ειρήνη Κουνενάκη αναφέρει μεταξύ άλλων «στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι η τύχη μιας ελιάς. Είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία. Και πάνω απ' όλα, το αν τολμάμε να την υπερασπιστούμε στην πράξη, απέναντι σε όσους την λεηλατούν καθημερινά».
Αναλυτικά η ανάρτηση:
«Αυταρχισμός, τραμπισμός και θεσμική κατάντια στο Δημοτικό Συμβούλιο Παλλήνης - Τέρμα η ανοχή
Είναι η απόλυτη γελοιοποίηση των συλλογικών οργάνων και η ωμή καθαγίαση του θεσμικού κατήφορου αυτό που συνέβη χθες αργά, βράδυ στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Παλλήνης.
Όταν λίγο πριν τη λήξη της συνεδρίασης φθάνει προς συζήτηση μια ομόφωνη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής για την μη κοπή μιας ελιάς, ο πολίτης δικαιούται να περιμένει μια σοβαρή, υπεύθυνη και διαφανή θεσμική διαδικασία.
Αντ’ αυτού, γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς παραληρήματος αλαζονείας. Ο Αντιδήμαρχος σε θέματα ηλεκτροφωτισμού……., περιφρονώντας κάθε έννοια σοβαρότητας, δηλώνει κυνικά, επιθετικά και προκλητικά: «Έχει κοπεί… ή …..θα την κόψω εγώ!»
Και όταν επιχειρείς να επαναφέρεις τη συζήτηση στον θεσμικό της δρόμο, η απάντηση δεν είναι επιχειρήματα, αλλά οργουελικός αυταρχισμός.
Ο ίδιος Αντιδήμαρχος σηκώνεται από τη θέση του και απευθυνόμενος σε εμένα με ωμή, τραμπούκικη απειλή: «Για να ’ρθω από κει… νούμερο!»
Αυτά συμβαίνουν σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Από εν ενεργεία Αντιδήμαρχο!
Η ένοχη σιωπή και η ανοχή στη βία.
Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου προσπάθησε να διατηρήσει την ηρεμία και σοβαρότητα. Όμως η «ουδετερότητα» απέναντι στην ωμή βία είναι συνενοχή. Καμία ρητή καταδίκη. Καμία αποδοκιμασία της λεκτικής επίθεσης.
Εδώ, ακριβώς, αποκαλύπτεται το βαθύτερο πρόβλημα: η διατήρηση μιας ψεύτικης «ηρεμίας» δεν αρκεί όταν εκδηλώνονται φασίζουσες συμπεριφορές μέσα στο κορυφαίο συλλογικό όργανο του Δήμου.
Δεν μιλάμε απλώς για έναν αγενή άνθρωπο ή για μια ατυχή στιγμή. Μιλάμε για μια συστηματική, επικίνδυνη θεσμική υποβάθμιση.
Η επέλαση του τοπικού «τραμπισμού».
Αυτή η απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών, η χυδαία περιφρόνηση του πολιτικού αντιλόγου, η υποκατάσταση των τεκμηριωμένων επιχειρημάτων από χονδροειδείς προσβολές και η σταδιακή εξοικείωση με τη λεκτική επιθετικότητα δηλητηριάζουν τα θεμέλια της τοπικής δημοκρατίας.
Είναι η απροκάλυπτη έκφραση του τοπικού «τραμπισμού»: η αντίληψη ότι η πολιτική είναι επίδειξη ισχύος, ότι ο τσαμπουκάς νικάει τη νομιμότητα και ότι οι θεσμικοί κανόνες είναι απλώς εμπόδια για τους «άρχοντες» της εξουσίας.
Το πιο εφιαλτικό δεν είναι ότι εκδηλώνονται τέτοια φαινόμενα.
Είναι ο κίνδυνος της κανονικοποίησης.
Να τα συνηθίσουμε. Να τα ανεχτούμε ως «γραφικότητες» της καθημερινότητας, αντιμετωπίζοντάς τα με ένοχη αμηχανία, συνεχή ανοχή ή συνεχή σιωπή. Και όταν η σιωπή εκτοπίζει τη θεσμική αντίδραση, η δημοκρατία πεθαίνει σιωπηλά.
Τέρμα η ανοχή.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο θεσμός που βρίσκεται εγγύτερα στον πολίτη, οφείλει να είναι προπύργιο πολιτικού πολιτισμού και σεβασμού στη διαφορετική άποψη. Όχι το προσωπικό τσιφλίκι κανενός.
Δεν ζητώ καμία προσωπική προστασία. Απαιτώ θεσμικό σεβασμό.
Για κάθε αιρετό. Για κάθε διαφορετική φωνή. Για την ίδια την ουσία της δημοκρατικής λειτουργίας.
Διότι στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι η τύχη μιας ελιάς.
Είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία. Και πάνω απ' όλα, το αν τολμάμε να την υπερασπιστούμε στην πράξη, απέναντι σε όσους την λεηλατούν καθημερινά».
Από την τεχνητή νοημοσύνη και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έως τα δίκτυα ενέργειας, ο χαλκός αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα οικονομία. Η αναγνώριση των Σκουριών ως Στρατηγικού Έργου από την Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύει τη δυνατότητα της Ελλάδας να συμμετέχει ουσιαστικά στην ευρωπαϊκή προσπάθεια εξασφάλισης κρίσιμων πρώτων υλών.
Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα για τη μόδα του μέλλοντος ίσως να μην είναι τι θα φοράμε, όσο τι θα θεωρούμε τότε ως αυτονόητο. Οι αλλαγές που ξεκινούν σήμερα δείχνουν ότι οδεύουμε προς έναν κόσμο όπου η αξία, η διάρκεια και η τεχνολογία θα επαναπροσδιορίσουν τη σχέση μας με τα ρούχα.