Τραγωδία στα Τέμπη: «Η κόρη μου έκοψε εισιτήριο θανάτου» είπε η Άλμα Λάττα που ζητά δικαίωση
Σπαραγμός από τη μητέρα της Κλαούντια που σκοτώθηκε στο μοιραίο δυστύχημα - «Η κόρη μου ήταν σπουδαία, έφτασε πολύ ψηλά και δεν μπορεί να γυρίσει πίσω»
«Η κόρη μου έκοψε εισιτήριο θανάτου» τονίζει με σπαραγμό η Άλμα Λάτα, μητέρα της 20χρονης Κλαούντια, που έφυγε από τη ζωή ένα χρόνο πριν, όταν τα δυο τρένα συγκρούστηκαν στα Τέμπη.
Η κυρία Λάτα, όπως αναφέρει το larissanet.gr, το μόνο που ζητά είναι να δικαστούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας και εφόσον κριθούν ένοχοι, να μπουν ξανά πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. «Δικαίωση, μόνο δικαίωση», λέει ότι θέλει.
«Μας κουνούσαν το δάχτυλο, αλλά δεν έχουν έρθει να μας πουν ξανά ότι τα τρένα είναι ασφαλή», λέει, εξηγώντας ότι η κόρη της φοβόταν να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο και προτιμούσε τον σιδηρόδρομο, επειδή θεωρούσε ότι είναι πιο ασφαλής.
«Έχασα μια γιατρίνα, ήταν σπουδαία, έφτασε πολύ ψηλά και δεν μπορεί να γυρίσει πίσω» λέει για την Κλαούντια.
Η Κλαούντια Λάτα
Η Κλαούντια Λάτα, μία από τις 57 νεκρούς που σκοτώθηκαν εκείνη τη μοιραία νύχτα, είχε γεννηθεί στη Λάρισα, ενώ είχε πάρει την ελληνική υπηκοότητα.
Άριστη μαθήτρια, η ίδια πέτυχε στο Ιατρικό Τμήμα της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και φοιτούσε στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ.
Κλείσιμο
Στο τρένο βρέθηκε επιστρέφοντας στη σχολή της από την Πάτρα, όπου είχε πάει για το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας.
Τραγική ειρωνεία; Οι γονείς της, που μένουν σε χωριό της Λάρισας, της ζήτησαν να κάνει μια στάση για να τη δουν. Η ίδια αρνήθηκε για να φτάσει πιο γρήγορα στη Θεσσαλονίκη, να ξεκουραστεί και να αρχίσει το διάβασμα.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.