Για μια «ανοίκεια επίθεση» κάνει λόγο η Ελληνική Εταιρεία Εντατικής Θεραπείας (ΕΕΕΘ) μετά τους χθεσινούς υπαινιγμούς του Αλέξη Κούγια προς τον γιατρό Ανδρέα Ηλιάδη, κατά τη διάρκεια της δίκης της Ρούλας Πισπιρίγκου, αναφορικά με τις μεταμοσχεύσεις.
«Συνάδελφός μας και μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εντατικής Θεραπείας χαρακτηρίστηκε από συνήγορο υπεράσπισης στο πλαίσιο ακροαματικής διαδικασίας ως ''διακινητής οργάνων προς μεταμόσχευση'' σε χώρα του εξωτερικού. Ο χαρακτηρισμός αυτός προσβάλλει κατάφωρα όλους τους Εντατικολόγους της χώρας αλλά και τον Ιερό Θεσμό της Δωρεάς Οργάνων. Το μέγιστο Δώρο Ζωής είναι η Δωρεά Οργάνων» επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση.
Η ανακοίνωση:
«Χθες συνάδελφός μας και μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εντατικής Θεραπείας χαρακτηρίστηκε από συνήγορο υπεράσπισης στο πλαίσιο ακροαματικής διαδικασίας ως «διακινητής οργάνων προς μεταμόσχευση» σε χώρα του εξωτερικού.
Ο χαρακτηρισμός αυτός προσβάλλει κατάφωρα όλους τους Εντατικολόγους της χώρας αλλά και τον Ιερό Θεσμό της Δωρεάς Οργάνων. Το μέγιστο Δώρο Ζωής είναι η Δωρεά Οργάνων.
Θεωρούμε ότι η ιδέα της δωρεάς δέχεται μια ανοίκεια επίθεση με εντελώς αβάσιμα επιχειρήματα.
Η οικογένεια των Εντατικολόγων που καθημερινά προσπαθεί να προσφέρει ζωή, παραβλέποντας το προσωπικό κόστος, σήμερα θλίβεται από την επίθεση στο έργο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού που εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από το μεταμοσχευτικό τέλμα.
Διαρκής προσπάθεια των εργαζομένων στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι να προσφέρουμε στους Έλληνες πολίτες το δώρο της μεταμόσχευσης, δηλαδή το ΔΩΡΟ ΖΩΗΣ.
Εκ μέρους των εντατικολογων όλης της χώρας η πρόεδρος της ΕΕΕΘ κ Μ. Θεοδωρακοπούλου».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.