Κάτια Δανδουλάκη: Γιατί είναι εξαιρετικά επίκαιρος ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ που ανεβάζει στο θέατρο

Ένα έργο-σταθμός της παγκόσμιας δραματουργίας, που φωτίζει μια κοινωνία η  οποία βρίσκεται σε φάση βαθιάς μετάβασης και προαναγγέλλει επερχόμενες επαναστάσεις  είναι ο «Βυσσινόκηπος», το τελευταίο έργο του Άντον Τσέχωφ, που  κάνει πρεμιέρα στις 30 Οκτωβρίου στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Ένα έργο διαχρονικό και προφητικό, όπως αποδεικνύεται απ’ όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο.

Ένας δυνατός θίασος αποτελούμενος από τους Κάτια Δανδουλάκη, Μελέτη Ηλία, Λεωνίδα Κακούρη, Τάκη Παπαματθαίου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Χρήστο Πλαϊνη, Ευγενία Ξυγκόρου, Νάνσυ Μπούκλη, Χάρη Φλέουρα, Γιώργο Νούση, Γιάννη Λατουσάκη και την Κατιάνα Μπαλανίκα σε έκτακτη συμμετοχή, ζωντανεύει επί σκηνής το τέλος μιας εποχής για την Ρωσία του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, την παρακμή της αριστοκρατίας και την άνοδο μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας που οδήγησε στις επαναστάσεις του 1905 και του 1917.

Ο βυσσινόκηπος, ένα κομμάτι γης που ανήκει σε μια αριστοκρατική οικογένεια, η οποία όμως, στις νέες κοινωνικο – πολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονται, δεν μπορεί πλέον να το κρατήσει ζωντανό και ολάνθιστο όπως στο ένδοξο παρελθόν της. Ακροβατώντας με περισσή μαεστρία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο ο Τσέχωφ αποκαλύπτει την αδυναμία της αριστοκρατίας να δεχτεί ότι χάνει τα προνόμιά της και πως πρέπει να συμβιβαστεί με μια νέα πραγματικότητα στην οποία η εξουσία και τα αγαθά αλλάζουν χέρια.

Η Σοφία Σπυράτου, η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης, σημειώνει σχετικά με το έργο: «Κάποτε υπήρχε ένας πανέμορφος κήπος - δεν υπάρχει πια...Στο γύρισμα του αιώνα, με τις ταραχές και τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που έρχονται (αλλαγές που δε μπορεί να διαχειριστεί), η παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Λιούμποβ Αντρέγιεβνα παραδίνεται στη θύελλα της επερχόμενης καταστροφής. Μια νέα τάξη, αυτή των πρώην δουλοπάροικων, αναδύεται και είναι μια τάξη χωρίς παρελθόν που χτίζει το μέλλον με τα χέρια της. Αυτή η τάξη θα επιζήσει καταστρέφοντας την προηγούμενη άμαθη και αδύναμη αριστοκρατία, που ξεπουλάει τις περιουσίες της γιατί δεν ξέρει ούτε να τις αξιοποιήσει ούτε να τις διαχειριστεί. Οικογένειες καταστρέφονται, σχέσεις ρημάζουν, σπίτια και πανέμορφοι κήποι που κάποτε φιλοξένησαν μια ιδανική παιδική ηλικία βγαίνουν στη δημοπρασία. Αφήνονται να γκρεμιστούν ενώ οι άνθρωποι το μόνο που κάνουν είναι να αυταπατώνται και να φλυαρούν για τα περασμένα που δεν θα γυρίσουν, για τα τωρινά που δεν τα βλέπουν, για τα μελλούμενα που δεν τα ορίζουν. Κι όμως ο Τσέχωφ δεν επικρίνει τους ήρωες του. Αυτός ο «αντικειμενικός και αμερόληπτος μάρτυρας" όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό του, τους σκιαγραφεί με αγάπη, κατανόηση και συμπόνια για τις αυταπάτες και τις φαντασιώσεις τους. Είναι μαζί τους βαθιά και ανθρώπινα μελωδικός και τρυφερός.»

Και καταλήγει διερωτώμενη εύστοχα: «Μήπως αυτός ο καιρός που περιγράφει ο Τσέχωφ θυμίζει το δικό μας καιρό; Τα πεσμένα από το τσεκούρι δέντρα του βυσσινόκηπου, μήπως είναι τα δικά μας σπίτια που κατάσχονται στο όνομα μιας εξέλιξης που δεν μας αφορά; Μήπως η δική μας παιδική ηλικία θρυμματίζεται παραδομένη στο τσεκούρι εκείνων που έρχονται "ανεπαισθήτως" όπως μας λέει κι ο ποιητής;»

Η απόδοση του έργου είναι του Μάριου Πλωρίτη και η μουσική του Στέφανου Κορκολή.

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη 19.30
Πέμπτη 20.00
Παρασκευή 21.00
Σάββατο 18.00 & 21.00
Κυριακή 19.30

Προπώληση εισιτηρίων ΕΔΩ